II SA/Lu 121/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul A. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia 15 grudnia 2014 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] (dalej także: "Wspólnota Mieszkaniowa" albo "Wspólnota") od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 14 października 2014 r., znak: [...], ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie sieci gazowych: średniego ciśnienia dn 63 i niskiego ciśnienia dn 90 z punktem redukcyjnym na ścianie budynku przy ul. [...] - zgodnie z ideogramem trasy sieci i urządzeń przedstawionym na załączniku graficznym nr [...] - na działce nr [...] to jest w pasie drogowym ul. [...] (droga wojewódzka) i na działce przyległej nr [...] [...] – utrzymało tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, iż Prezydent Miasta L., po rozpoznaniu wniosku [...] Spółki z o.o. Oddział w T. Z. w L. (dalej: "Spółka"), decyzją z dnia 14 października 2014 r. ustalił lokalizację wskazanej wyżej inwestycji celu publicznego. Organ pierwszej instancji wskazał, iż wnioskowane zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi określone w przepisach odrębnych oraz jest zgodne z warunkami określonymi w dokonanych uzgodnieniach. Planowana sieć gazowa przebiega w granicy pasa drogowego ul. [...], z zastrzeżeniem możliwości zmiany projektowanej trasy sieci w obrębie tego pasa. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...], zarzucając, iż decyzji organu pierwszej instancji naruszenie reguł postępowania określonych w art. art. 7, 10, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a., a w konsekwencji również naruszenie art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.; dalej także: "ustawa"). Organ odwoławczy podzielając stanowisko organu pierwszej instancji co do zasadności wydania w niniejszej sprawie pozytywnej decyzji dla inwestora podkreślił, iż w świetle stanowiącej załącznik do decyzji tego organu analizy uwarunkowań zagospodarowania terenu, proponowane usytuowanie projektowanej sieci gazowej umożliwia bezkolizyjne przeprowadzenie tejże sieci, przy uwzględnieniu warunków wynikających z przepisów techniczno-budowlanych. Prawidłowo więc inwestor zaplanował przebieg sieci gazowej w projektowanym pasie drogowym tejże ulicy. Kolegium podkreśliło, że dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę, będą całościowo mogły zostać ocenione zarzuty skarżącej strony co do naruszenia jej chronionych prawem interesów. Z tych powodów wspomniane zarzuty nie miały wpływu na legalność decyzji organu pierwszej instancji, gdyż nie rodzi ona praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, w tym odwołującej się Wspólnoty Mieszkaniowej. Wydana decyzja umożliwia inwestorowi kontynuowanie prac związanych ze sporządzeniem projektu budowlanego oraz uzyskaniem niezbędnych uzgodnień i opinii, a nie przesądza o sposobie rozwiązania kwestii, jakie będą rozstrzygane przez organy administracji architektoniczno-budowlanej orzekające o pozwoleniu na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W treści skargi skarżąca przywołała zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, wskazując, że organy administracji nie odniosły się należycie do wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego, w tym zwłaszcza do kwestii celowości zamierzenia inwestycyjnego. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja "uruchamia" prawo inwestora do wszczęcia kolejnego etapu inwestycyjnego, w którym to etapie Wspólnota jako użytkownik wieczysty gruntu, na jakim miałyby zostać przeprowadzone prace budowlane, będzie musiała podjąć odpowiednie działania, żeby chronić swe prawa. W ocenie skarżącej, decyzja organu pierwszej instancji, czego nie dostrzegło Kolegium, rażąco narusza prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu, gdyż przed wydaniem tej decyzji nie poinformowano Wspólnoty o możliwości zgłoszenia przez nią dowodów. Z tego powodu strona dopiero na etapie postępowania odwoławczego mogła wypowiedzieć się należycie co do treści zgromadzonego materiału dowodowego, co – w jej ocenie – miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto Kolegium z naruszeniem prawa nie przeprowadziło rozprawy administracyjnej celem dokonania oceny dowodów z dokumentów przedłożonych przez Wspólnotę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci gazowych: średniego ciśnienia dn 63 i niskiego ciśnienia dn 90 z punktem redukcyjnym na ścianie budynku przy ul. [...] - zgodnie z ideogramem trasy sieci i urządzeń przedstawionym na załączniku graficznym nr [...] - na działce nr [...] to jest w pasie drogowym ul. [...] (droga wojewódzka) i na działce przyległej nr [...] Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 50 ust. 1 ustawy inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 1-3). Zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W świetle art. 54 ustawy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Z powyższych przepisów wynika, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi o możliwości przeprowadzania inwestycji polegających na prowadzeniu robót budowlanych. Zadaniem tej decyzji jest skonkretyzowanie przepisów ustaw i aktów wydawanych na ich podstawie dla wskazanego terenu, w związku z określonym we wniosku rodzajem inwestycji i jej cechami. Organy administracji właściwe do wydania decyzji lokalizacyjnej nie mogą wprowadzać do jej treści ustaleń niemających oparcia w wyraźnie wskazanej normie prawnej. Organy te nie mogą w szczególności uzależnić wydania decyzji od spełnienia nieprzewidzianych prawem świadczeń i warunków. Decyzja lokalizacyjna ma charakter deklaratoryjny, nie tworzy żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną, o czym stanowi wyraźnie przepis art. 56 ustawy, zgodnie z którym właściwy organ administracji publicznej nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, iż w przypadku gdy organ administracji stwierdzi niezgodność planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z przepisami ustawy, to ma prawny obowiązek wydać decyzję odmowną, w przeciwnym wypadku zobligowany jest do wydania decyzji uwzględniającej żądanie wnioskodawcy. Organ prowadzący postępowanie powinien oprzeć wszelkie rozwiązania sprzeczne z wnioskiem (odmowę ustalenia warunków lub określenie warunków wbrew stanowisku wnioskodawcy) na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie. Norma ogólna musi być skonkretyzowana przez taki przepis, aby mogła oddziaływać pośrednio na rozstrzygnięcie (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2011, s. 468 i 470). Prezydent Miasta L., rozpatrując wniosek Spółki o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na realizacji przedmiotowej sieci gazowej średniego ciśnienia, nie mógł wydać decyzji negatywnej dla inwestora, chyba że stwierdziłby niezgodność projektowanej inwestycji (np. w zakresie jej usytuowania) z przepisami ustawy lub przepisami odrębnymi. Takiej niezgodności, zarówno Prezydent Miasta L., jako organ pierwszej instancji, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jako organ drugiej instancji, nie dopatrzyły się, co obligowało te organy do ustalenia wnioskowanej lokalizacji dla planowanej inwestycji. Istnienia takiej sprzeczności nie wykazała także skarżąca Wspólnota. Jej zarzuty dotyczą w istocie naruszenia interesów majątkowych skarżącej jako osoby trzeciej, wynikających z faktu, iż w ciągu dwóch lat poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji Wspólnota poniosła duże nakłady na inwestycje na przedmiotowej działce polegające m.in. na przeniesieniu instalacji wodno-kanalizacyjnej i deszczowej, wykonaniu odwodnienia i opaski wokół budynku, budowie kotłowni i przyłącza gazowego do bloku nr [...], a także rekultywacją terenów zielonych wokół posesji. Na wszystkie te inwestycje, jak podkreślono w skardze, Wspólnota zaciągnęła wysokie kredyty, których spłata wraz z odsetkami obciąża należących do niej właścicieli mieszkań. W ocenie Sądu nie można jednak uznać tych zarzutów za prawnie uzasadnione. Akty planistyczne, do których należy decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego, mogą wpływać na wykonywanie prawa użytkowania wieczystego oraz związanego z nim prawa własności budynków i innych urządzeń wzniesionych przez wieczystego użytkownika na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków. Podkreślenia wymaga, że powyższe prawa przysługujące użytkownikowi wieczystemu nie mają charakteru ograniczonego. Nawet wykonywanie uprawnień wynikających z prawa własności, stanowiącego najszerszą formę korzystania z rzeczy, stosownie do przepisu art. 140 kodeksu cywilnego, następuje "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego". W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że ochronę interesów osób trzecich należy oceniać w kategoriach obiektywnych. Odnosi się ona do uprawnień wynikających z przepisów ustawowych (wyrok NSA z 27 października 1999 r., IV SA 1731/97, niepubl.). Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał też, że wśród podstawowych elementów podlegających ocenie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, należy (...) wziąć pod uwagę ochronę interesów osób trzecich, które należy rozumieć jednak jako ochronę interesów prawnych, a nie interesów faktycznych. Nie zawsze zakresy tych pojęć pokrywają się, co w praktyce rodzi nieporozumienia i niezadowolenie stron. Najczęściej interesy faktyczne stron są szersze niż interesy prawnie chronione (wyroki NSA: z dnia 2 kwietnia 1998 r., IV SA 1035/97, z dnia 23 kwietnia 1996 r., SA/Wr 2655/95, z dnia 27 października 1999 r., IV SA 1731/97 – niepubl.). Treść omawianej decyzji, w szczególności postanowienia dotyczące ochrony osób trzecich, mogą zawierać jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą zaś zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich czy też uprawnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes tych osób (wyrok NSA z dnia 28 listopada 1996r., SA/Bk 1002/96, niepubl.). Decyzja w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma bowiem, jak wskazywano wyżej, charakter deklaratoryjny, nie konstytuuje żadnych praw czy obowiązków dla właściciela nieruchomości. Zaskarżona decyzja uwzględnia wymagania w zakresie ochrony osób trzecich w stopniu, jaki wymagany jest na etapie planowania inwestycji. Decyzja organu pierwszej instancji – w punkcie 7 – ustala wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, stanowiąc, że zamierzenie inwestycyjne należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej zapewniając poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej oraz zapewnienie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, a także ze środków łączności (k. 12 akt adm. I inst.). Jakkolwiek istotnie rozstrzygnięcie w tym zakresie co do wymogów wynikających z art. 54 pkt 2 lit. d ustawy było lakoniczne, to z uwagi na charakter decyzji lokalizacyjnej nie można mówić, by nastąpiło ono z naruszeniem prawa mającym wpływ na wynik sprawy. Niezasadne są zatem zarzuty odnoszące się do tej kwestii. Nieuwzględnienie interesów strony skarżącej, nie poparte wykazaniem przez tę stronę naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego nie może stanowić podstawy skutecznego kwestionowania legalności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jako naruszających interesy osób trzecich. Dlatego też sam sprzeciw skarżącej Wspólnoty przeciwko lokalizacji inwestycji na działce wskazanej przez inwestora nie poparty żadnym przepisem prawa nie mógł stanowić podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji wnioskowanej inwestycji celu publicznego. Ponownie należy bowiem podkreślić, iż rozstrzygające znaczenie w tym zakresie ma zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa. Sprzeczne z zasadą legalizmu byłoby kierowanie się przez organ przesłankami wykraczającymi poza treść obowiązującej normy prawnej. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, zgodnie z art. 56 ustawy, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Organy administracji orzekające w sprawie ani skarżąca kwestionująca prawidłowość decyzji wydanych w sprawie nie wykazały istnienia takiej niezgodności. Nie można więc było odmówić ustalenia lokalizacji przedmiotowej sieci gazowej. Organy administracji obu instancji prawidłowo zwróciły przy tym uwagę na treść właściwych dla omawianego terenu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jaki utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r., zgodnie z którymi teren ten został oznaczony symbolami: VII A 32 UZ – z przeznaczeniem pod usługi zdrowia oraz 019 KGt – z funkcją: ulice główne tranzytowe. Nie budzi bowiem wątpliwości, że aktualne zainwestowanie oraz układ infrastruktury w analizowanym obszarze umożliwiają bezkolizyjne prowadzenie sieci uzbrojenia, przy zachowaniu warunków technicznych zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Okoliczności te wskazują, jak zasadnie oceniły organy, na spełnianie przez inwestycję warunku określonego w art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Zauważyć także należy, iż projekt decyzji organu pierwszej instancji sporządzony został w oparciu o wyniki opisanej wyżej analizy. Zarządca drogi opiniując pozytywnie ten projekt podkreślił, że uzgodnienie stwierdza możliwość realizacji inwestycji, nie uzgodnił natomiast przebiegu trasy sieci (infrastruktury). Ma to istotne znaczenie w niniejszej sprawie, mając na uwadze treść zarzutów strony skarżącej. Wynika bowiem z tego, że linie rozgraniczające teren inwestycji nie przesądzają jeszcze, iż istotnie w takich granicach dojdzie do realizacji inwestycji. Linie te wyznaczają bowiem maksymalny zasięg inwestycji. Ostateczny przebieg inwestycji zostanie przesądzony dopiero w decyzji o pozwoleniu na budowę. Z treści decyzji organu pierwszej instancji (pkt 9 sentencji; k. 12 akt adm. I inst.) wynika wprost, że organ ten zastrzegł "możliwość zmiany trasy przebiegu projektowanej sieci (infrastruktury) w obrębie pasa drogowego". Niewykluczone jest zatem inne zaplanowanie trasy ułożenia planowanej sieci gazowej. Niezasadne są również pozostałe zarzuty skargi. Wskazać należy, że warunkiem koniecznym uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Zarzut naruszenia art. 10 i 81 K.p.a., poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków, może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSAiWSA 2007, nr 6, poz. 157; W. Taras, Glosa do wyroku NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, OSP 2007, nr 3, poz. 26). Skarżąca nie wykazała, by została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy też możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie tym przepisom mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie wykazała ona, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji drugiej pierwszej instancji o możliwości ustosunkowania się do materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy uniemożliwiło jej dokonanie w tym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Nie budzi wątpliwości, że w toku postępowania odwoławczego skarżąca Wspólnota mogła wyrazić w sposób należyty swoje stanowisko co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co uczyniła w dość obszernym odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Nieuzasadniony jest także zarzut, co do nieprzeprowadzenia przez Kolegium rozprawy administracyjnej. Wymaga podkreślenia, że przeprowadzenie takiej rozprawy, w świetle art. 89 K.p.a., co do zasady, nie jest obligatoryjne. Wskazać trzeba, iż przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w celu dokonania oceny dowodów z materiałów pisemnych potwierdzających poniesienie przez Wspólnotę znacznych kosztów robót prac budowlanych na przedmiotowej nieruchomości można uznać za zbędne w sytuacji, gdy organy administracyjne nie kwestionowały nigdy faktu poniesienia takich kosztów. Oczywistym jest bowiem, że w celu ustalenia tych okoliczności bezspornych nie było potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego, zwłaszcza, że jak wskazano wyżej, okoliczności te nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Ponadto Sąd nie dopatrzył się naruszenia w niniejszej sprawie innych przepisów postępowania, w tym wskazywanych w zarzutach skargi, które to naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący wyjaśniły wszystkie istotne w sprawie okoliczności, dając temu wyraz w prawidłowo sporządzonych uzasadnieniach swych decyzji. Ponadto podnoszony przez stronę skarżącą fakt, że w jej ocenie planowana inwestycja stanowi przejaw niegospodarności i marnotrawienia środków publicznych w żadnym razie nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skargę oddalił.