II SA/Lu 1214/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek (spr.), Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Protokolant asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2004 r sprawy ze skargi A. i P. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. i P.J. kwotę 260zł ( dwieście sześćdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania A. i P. J. od decyzji Wójta Gminy, znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie przyłącza elektroenergetycznego na działce nr 456/67 położonej we wsi R. gminie L. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji decyzją z dnia [...] maja 2003 r. znak: [...] po rozpatrzeniu wniosku A.J. i P.J. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie przyłącza elektromagnetycznego przewidzianego do realizacji na działce nr 456/67 położonej we wsi R. gmina L. Z decyzją tą nie zgodzili się inwestorzy wnosząc o jej uchylenie. Podali oni, iż zwrócili się o ustalenie warunków zabudowy przyłącza elektroenergetycznego, aby doprowadzić prąd do rekreacyjnie wykorzystywanej przez nich działki. Po rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy powołał się na treść art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz na art. 7 ustawy, który stwierdza, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ma walor prawa miejscowego, powszechnie obowiązującego na terenie danej gminy, a więc bezwzględnie wiążącego wszystkich inwestorów. Organ odwoławczy wyjaśnił, że prawem miejscowym dla wnioskowanej inwestycji jest miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego wsi R. zatwierdzony przez Gminną Radę Narodową uchwałą Nr XV/37/76 z dnia 29 grudnia 1976 r. ze zmianami uchwalonymi przez Radę Gminy uchwałą Nr XVI/91/92 z dnia 8 sierpnia 1992 r. /Dz.Urz.Woj.Lub Nr 10/92, poz. 121/, uchwałą Nr VI/23/94 z dnia 9 grudnia 1994 r. /Dz.Urz.Woj.Lub Nr 19/94, poz. 15/, uchwałą Nr IV/8/98 i Nr IV/9/98 z dnia 28 grudnia 1998 r. /Dz.Urz.Woj.Lub. Nr 5/99, poz. 76 i 77/ oraz uchwałą Nr III/27/02 z dnia 30 grudnia 2002 r. /Dz.Urz.Woj.Lub. Nr 21 poz. 901/. Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest w obszarze oznaczonym symbolem RL – zieleń leśna, strefa 63. Zgodnie z zapisami planu w tym obszarze zakazuje się lokalizowania wszelkich budynków, z wyjątkiem bezpośrednio związanym z gospodarką leśną, w lasach i w odległości nie mniejszej niż 10 metrów od ściany lasu. Organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji, zawartą w piśmie z dnia 16 czerwca 2002 r. znak: [...] skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż teren oznaczony symbolem RL – zieleń leśna, strefa 63 nie może być wykorzystany na cele rekreacyjne, a wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględniającej wniosek odwołujących się stanowiłoby obejście prawa w zakresie zakazu przeznaczenia powyższego terenu wbrew ustaleniom planu na cele rekreacyjne. Od decyzji tej wnieśli do sądu administracyjnego skargę A. i P. J., domagając się uchylenia decyzji obu organów administracyjnych wydanych w sprawie. W skardze podnieśli, że zaskarżona decyzja jest wadliwa i wydana została z rażącym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, a w efekcie prawa materialnego, tj. art. 43 i art. 3 ust. 1 oraz art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie skarżących organy obu instancji dokonały nadinterpretacji wniosku, który dotyczył konkretnej inwestycji, tj. wykonania przyłącza energetycznego celem wybudowania studni głębinowej, której funkcja została także jednoznacznie określona jako "czerpanie wody ze studni, podlewanie krzaków i lasku oraz nowych drzewek". Tymczasem oba organy stwierdzają, że teren oznaczony symbolem RL – zieleń leśna, strefa 63 nie może być wykorzystywany na cele rekreacyjne, a wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględniającej wniosek odwołujących stanowiłoby obejście prawa w zakresie zakazu przeznaczania powyższego terenu wbrew ustaleniom planu na cele rekreacyjne. W ocenie skarżących organy administracyjne błędnie przypisały wnioskodawcom zamiar zmiany charakteru użytkowania przedmiotowej nieruchomości, naruszając w ten sposób art. 7 i 77 kpa. W ich przekonaniu, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje czy wnioskodawcy wykorzystują posiadaną działkę także dla celów własnego wypoczynku, który nazwali "rekreacją", skoro nie zmienia to w najmniejszy sposób jej charakteru. Nadal pozostaje użytkiem leśnym. Planowana inwestycja także nie zmieniłaby charakteru tego użytku. Zmiana charakteru użytkowania gruntu rolnego czy leśnego może nastąpić wyłącznie w trybie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. Nr 16, poz. 78 ze zm./. Uzupełniająco skarżący przywołali zasadę wyrażoną w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, iż grunty rolne pod budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi produkcji rolniczej są gruntami rolnymi. Skarżący podnieśli ponadto, że organy obu instancji nie sprecyzowały, co w istocie oznacza przywoływany zapis, iż "teren oznaczony symbolem RL – zieleń leśna, strefa 63 nie może być wykorzystywany na cele rekreacyjne" oraz nie wskazały źródła takiego zapisu. Po pierwsze, wyjaśnienia wymaga, jaki charakter ma ten zapis. Czy stanowi fragment części opisowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy też jest tylko wykładnią zapisu planu. Zastosowana jak się wydaje wykładnia a contrario tzn., że skoro grunt przeznaczony jest na cele zieleni leśnej, to nie może być wykorzystywany w żaden inny sposób, jest całkowicie dowolna i nieuprawniona. Po drugie, co należy rozumieć pod pojęciem "rekreacji". Określenie tego pojęcia ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia. Poza tym organ odwoławczy powołał jako źródło tego "zakazu" nie zapisy planu zagospodarowania przestrzennego – który może być wyłącznym źródłem prawa miejscowego w tym zakresie, ani też argumenty zawarte w decyzji organu I instancji nie ale.... pisma z dnia 16 czerwca 2003 r. jakie organ I instancji skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Uchybienia w wyżej wskazanym zakresie stanowią rażące naruszenie zasad określonych w art. 107 kpa, a wszelkie /błędne jak wykazano to wyżej/ ustalenia z zakresu stanu faktycznego za jakie uważać należy okoliczności dotyczące zamiaru inwestycyjnego i jego funkcji, zostały dokonane i przyjęte za udowodnione przez organy obu instancji, wbrew regule zawartej w art. 81 kpa. Ponadto skarżący zarzucili, że nie zapewniono im czynnego udziału w postępowaniu, zagwarantowanego w art. 10 kpa, co uniemożliwiło im wypowiedzenie się co do zebranego materiału. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając złożoną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego zarzucił, że organy administracji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego łączą inwestycję polegającą na budowie przyłącza elektroenergetycznego z zamiarem wykorzystywania go przez skarżących na cele rekreacyjne. Zdaniem skarżących jest to nadinterpretacja wniosku, gdyż planowana inwestycja nie zmieniałaby charakteru użytku leśnego. Badając sprawę Sąd stwierdził, że miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego wsi R. na przedmiotowej działce przewiduje gospodarkę leśną i ustala zasady zagospodarowania i użytkowania poprzez pielęgnację młodników i upraw na gruntach porolnych, a także, iż niezbędne jest zabezpieczenie pniaków środkiem grzybowym przeciwko hubie korzeniowej. Skarżący twierdzą, że do tych celów konieczna jest woda ze studni głębinowej z odpowiednim przyłączem. Kwestii tych nie wyjaśnił organ administracyjny, naruszając art. 77 § 1 i 80 kpa. Słuszny jest wniosek strony skarżącej, aby prowadząc powtórnie postępowanie organy administracyjne zasięgnęły w tym względzie opinii Zarządu Lasów Państwowych, co do zgodności zamierzonej inwestycji z zasadami gospodarki leśnej i jej przydatności dla gospodarki leśnej. W sytuacji występującej w sprawie nie rozpatrzono w sposób wystarczający materiału dowodowego, co może prowadzić do niewłaściwego zastosowania normy prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Sąd zaskarżoną decyzję uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 powołanej ustawy.