II SA/Lu 1219/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (spr.), Sędziowie asesor WSA Jerzy Drwal, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2004 r. sprawy ze skargi E. i J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazania przedłożenia określonych dokumentów uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sygn. akt [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. znak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania E. i J. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003 r. znak: [...] nakazującej im dokonania zmian lub przeróbek w przypadku wystąpienia nieprawidłowości stwierdzonych w inwentaryzacji i opinii technicznej dotyczącej dokonanej samowolnie wymiany stolarki okiennej w budynku mieszkalnym, w miejscu swojego zamieszkania tj. w P. przy ul. S. w terminie do dnia 31 października 2003r. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji nakazał E. i J. K. przedłożenie inwentaryzacji i opinii technicznej dokonanej przez nich samowolnie wymiany stolarki okiennej, a w razie stwierdzenia nieprawidłowości dokonanie odpowiednich zmian i przeróbek. Organy administracyjne ustaliły, że E. i J.K. w grudniu 2002 r. i kwietniu 2003 r. wymienili okna w swoim mieszkaniu bez uprzedniego zgłoszenia, wymaganego na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. W ocenie organów administracyjnych wymiany okien nie można traktować jako bieżącej konserwacji obiektu budowlanego. Ta bowiem polegałaby na dokonaniu czynności zmierzających do zachowania stanu używalności rzeczy i jej przydatności do umówionego użytku, nie zaś na jej wymianie. Wymiana całego okna ten zakres przekracza i stanowi remont . Od decyzji tej E .i J.K. wnieśli skargę do sądu administracyjnego domagając się jej uchylenia, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. w szczególności art. 107 § 1 i 3 kpa oraz prawa budowlanego. Skarżący podnieśli, że organ I instancji nie nałożył na nich obowiązku przedłożenia inwentaryzacji i opinii technicznej, lecz nakazał im “dokonania zmian lub przeróbek w przypadku wystąpienia nieprawidłowości stwierdzonych w inwentaryzacji i opinii technicznej dotyczącej dokonanej samowolnie wymiany stolarki okiennej w budynku mieszkalnym". Zdaniem skarżących organ I instancji nie określił w swojej decyzji w sposób precyzyjny nałożonego na nich obowiązku, a organ odwoławczy dokonał jej nieuzasadnionej interpretacji. Ponadto, w ocenie skarżących, dokonana przez nich wymiana okna nie jest budową ani robotami budowlanymi, które w myśl art. 3 pkt 7 ustaw – Prawo budowlane, dotyczą obiektu budowlanego, a okno obiektem budowlanym nie jest. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności wydanej decyzji z prawem, do czego jest uprawniony na mocy art. 1§1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.Nr 153, poz. 1269). Prawidłowe jest stanowisko zaskarżonej decyzji, iż dokonana przez skarżących wymiana okien (stolarki okiennej) w budynku mieszkalnym stanowi wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie obiektu budowlanego. Przed wykonaniem tego rodzaju robót budowlanych – w świetle art. 29 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) inwestor powinien dokonać zgłoszenia w terminie i formie określonej w art. 30 ust. 1a i 2 ww. ustawy. Jest bezsporne, że inwestorzy przed wykonaniem robót budowlanych w grudniu 2002r. i kwietniu 2003r. nie dokonali zgłoszenia, a uczynili to dopiero w dniu 4 czerwca 2003r. tj. po wymianie otworów. Z uwagi na to, że w sprawie nie zachodzi przypadek o jakim mowa w art. 48 prawa budowlanego – organ nadzoru budowlanego był obowiązany wydać orzeczenie mające na celu doprowadzenie przeprowadzonych robót do stanu zgodnego z prawem. Zaskarżona decyzja prawidłowo jako podstawę jej wydania wskazuje art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 4 prawa budowlanego , jednakże samo sformułowanie sentencji nie zawiera właściwego określenia obowiązku, którego wykonanie przez inwestorów doprowadzi przeprowadzone roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem. Zawarty w decyzji organu I instancji nakaz: "dokonania zmian lub przeróbek w przypadku wystąpienia nieprawidłowości stwierdzonych w inwentaryzacji i opinii technicznej" zaprezentowany przez organ odwoławczy w uzasadnieniu jako nakaz przedłożenia przez inwestorów inwentaryzacji i opinii technicznej stanowi naruszenie powołanego art. 51 ust.1 pkt 2 prawa budowlanego, a także zasad postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przede wszystkim zebrany przez organ materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, by wykonane przez inwestora roboty budowlane wymagały zmian lub przeróbek, a w protokole oględzin z dnia 12 czerwca 2003r. brak jakichkolwiek zapisów o stwierdzonych nieprawidłowościach. Zatem zawarty w decyzji nakaz dokonania zmian i przeróbek został wydany dowolnie, z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego. Doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem winno być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania, w trakcie którego na podstawie dostarczonej przez inwestora inwentaryzacji robót i ewentualnie oględzin wykonanych robót - organ rozważy potrzebę nałożenia na inwestora obowiązku wykonania czynności konkretnie określonych w decyzji. Uznając skargę za zasadną , Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o wykonalności decyzji wydano na mocy art. 152 ww. ustawy.