II SA/Lu 122/10

Lublin, dnia 15 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania do domu opieki społecznej - w zakresie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi . Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. o odmowie skierowania do Środowiskowego Domu Samopomocy dla osób z zaburzeniami psychicznymi w B. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. wraz z pouczeniem o terminie i sposobie zaskarżenia została doręczona skarżącej w dniu 9 grudnia 2009 r. Na powyższą decyzję K. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Kolegium w dniu 15 stycznia 2010 r. (data prezentaty, karta 3 akt). W skardze tej skarżąca wniosła jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W piśmie z dnia 7 czerwca 2010 r. (stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu) skarżąca wyjaśniła, że uchybiła terminowi nie ze swojej winy, ponieważ z powodu choroby psychicznej źle się czuła i nie miała świadomości, że zachowanie terminu jest takie ważne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a) wynika, że przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Dla oceny istnienia lub braku winy w uchybieniu terminu przyjąć należy obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r., sygn. akt II CRN 448/71, opubl. OSP z 1972 r., Nr 7-8, poz., 144). Zatem brak winy może uzasadniać jedynie szczególna okoliczność o charakterze obiektywnym, która nawet przy wykazaniu należytej staranności uniemożliwiła dokonanie określonej czynności procesowej (por. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 307/08, nie publ.). W świetle argumentów podniesionych we wniosku należy stwierdzić, iż nieświadomość znaczenia terminu procesowego do wniesienia skargi (czyli nieznajomość przepisów prawnych), na którą powołuje się skarżąca, nie jest okolicznością, która w ocenie Sądu wskazuje na brak winy w uchybieniu terminu. Taką okolicznością nie jest również choroba skarżącej, trwająca od 1997 r. Skarżąca nie przedłożyła takich zaświadczeń, z których wynikałoby, iż jej stan zdrowia uniemożliwił jej nadanie pisma (skargi) w ustawowym terminie. Warunku takiego nie spełnia dołączone przez skarżącą orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, z którego wynika wprawdzie, że skarżąca posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności, jednak nie wynika z niego, aby skarżąca posiadała znacznie ograniczoną możliwość samodzielnej egzystencji wymagającą stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby. Z przedłożonego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oraz zaświadczenia lekarskiego z dnia 6 stycznia 2010 r. wynika natomiast, że skarżąca wymaga korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, jednak ta okoliczność nie może być wystarczającą podstawą do przyjęcia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej. Z ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika bowiem, że nawet choroba wymagająca leżenia nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu, jeżeli strona skarżąca mogła nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 809/04, nie publ.). Skarżąca nie jest osobą samotną, mieszka wspólnie z mężem; w tym samym domu zamieszkuje również jej dorosły syn z żoną, mogła zatem skorzystać z ich pomocy w nadaniu skargi w placówce pocztowej, tym bardziej, że skarga, jak wynika z zawartej w niej daty, sporządzona została w terminie w dniu 4 stycznia 2010 r., tylko jej złożenie w organie nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu. Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. należało odmówić przywrócenia termin do wniesienia skargi.