II SA/Lu 1226/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie: Sędzia NSA Maria Wieczorek, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (spr.), Protokolant st.sekr. Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania za bezrobotnego. uchyla zaskarżoną decyzję. Zaskarżoną decyzją wydaną z upoważnienia Wojewody, przez Kierownika Delegatury po rozpatrzeniu odwołania M. G. od decyzji wydanej z upoważnienia przez Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] nr [...] o uznaniu go z dniem [...] lipca 2003 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] lipca 2003 r. – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że w dniu [...] kwietnia 2003 r. M. G. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy celem zarejestrowania jako bezrobotny. Nie przedstawił kompletu dokumentów potrzebnych do ustalenia jego uprawnień jako osoby bezrobotnej i w tym dniu nie został zarejestrowany. Nie przedstawił następujących dokumentów: - zaświadczenia z Urzędu Gminy /na terenie tej gminy jest zameldowany/ o posiadaniu bądź nie posiadaniu gospodarstwa rolnego, - oryginału świadectwa pracy, - dokumentu potwierdzającego wykształcenie. Udzielając odpowiedzi na pismo, M. G. z dnia [...] kwietnia 2003 r. Urząd poinformował go, jakie dokumenty ma przedstawić, by nabyć status bezrobotnego. W dniu [...] czerwca 2003 r. ponownie zainteresowany wystosował pismo, iż Urząd bezprawnie żąda od niego zaświadczenia o posiadaniu gospodarstwa rolnego skoro obowiązek ten nie wynika z ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Powiatowy Urząd Pracy takie oświadczenie o nieposiadaniu gospodarstwa rolnego przez M. G. uzyskał od Urzędu Gminy i po zgłoszeniu się ponownie wyżej wymienionego i przedłożeniu kompletu dokumentów w dniu [...] lipca 2003 r. został zarejestrowany, jako bezrobotny /art. 2 ust. 1 pkt 2 lit.d ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy Dz.U. Nr 25, poz. 131 ze zm./. Na podstawie przedstawionego świadectwa pracy z ostatniego zakładu pracy wynika, że w 6-cio miesięcznym okresie przed zarejestrowaniem się w urzędzie pracy M. G. rozwiązał stosunek pracy na mocy porozumienia stron. Oznacza to, że prawo do zasiłku będzie mógł nabyć dopiero po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania /art. 27 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3/ ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Decyzję powyższą zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. G., nie zgadzając się z jej treścią. W uzasadnieniu zarzucał niekompetencje urzędników dokonujących rejestracji osób bezrobotnych. W dniu [...] kwietnia 2003 r. jak i [...] czerwca 2003 r. zgłosił się z tymi samymi dokumentami co [...] lipca 2003 r., kiedy to została wydana decyzja o uznaniu go za bezrobotnego. Dlatego uważa, że rejestracji organ powinien dokonać w dniu [...] kwietnia 2003 r., gdy do Urzędu zgłosił się po raz pierwszy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzutom skargi nie można odmówić słuszności. Art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi, iż do zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez powiat należy rejestrowanie bezrobotnych i innych osób poszukujących pracy. Ustawa powyższa w art. 13 ust. 1; na urzędy pracy nałożyła obowiązek rejestracji bezrobotnych i prowadzenie ich karty rejestracyjnej. Jakie dokumenty powinny zostać przedłożone przez osobę zgłaszającą się do powiatowego urzędu pracy celem zarejestrowania jako bezrobotnego określa § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy /Dz.U. z 1997 r. Nr 25, poz. 131 ze zm./. Zgodnie z jego treścią, osoba rejestrująca się przedkłada do wglądu pracownikwi powiatowego urzędu pracy dokonującemu rejestracji: 1/ dowód osobisty, a w przypadku osób niepełnoletnich – tymczasowy dowód osobisty lub legitymację szkolną, 2/ dyplom, świadectwo ukończenia szkoły lub świadectwo szkolne albo zaświadczenie o ukończeniu kursu lub szkoły, 3/ świadectwo pracy oraz inne dokumenty niezbędne do ustalenia jej uprawnień, 4/ dokument o przeciwwskazaniach do wykonywania określonych prac, jeżeli taki dokument posiada. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ administracji pierwszej instancji, w dniu [...] kwietnia 2003 r. skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy bez oryginału świadectwa pracy i dokumentu potwierdzającego wykształcenie. Dlatego prawidłowo organ odmówił rejestracji skarżącego. Natomiast dnia [...] czerwca 2003 r. przedłożył dokumenty określone przez § 3 ust. 1 cytowanego powyżej rozporządzenia, jednak pomimo tego organ decyzyjny nie dokonał rejestru skarżącego, gdyż nie przedstawił on żądanego zaświadczenia o posiadaniu przez niego lub nie posiadaniu, gospodarstwa rolnego. Stosownie do art. 75 kpa, w celu wyjaśnienia prawdy materialnej jako dowód w postępowaniu administracyjnym "należy dopuścić, wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem; § 2 tego przepisu, stanowi zaś, że "jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej. Błędny jest pogląd organów decyzyjnych, ze tylko zaświadczenie Urzędu Gminy mogło wykazać czy skarżący jest właścicielem lub posiadaczem gospodarstwa rolnego. W postępowaniu przed urzędem pracy mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym również cytowany powyżej art. 75 kpa. Jeżeli więc ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobocia /tekst jednolity: Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514/ oraz wydane na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy rozporządzenie z dnia 28 lutego 1997 r. Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych Dz.U. Nr 25 poz. 131 ze zm./, nie wymagają urzędowego potwierdzenia okoliczności o stanie majątkowym skarżącego /posiadania lub nie gospodarstwa rolnego/, to organ odmawiając rejestracji M. G. jako bezrobotnego naruszał wyżej wymienione przepisy prawa. Po przedłożeniu w dniu [...] czerwca 2003 r. dokumentów przewidzianych § 3 ust. 1 cytowanego powyżej rozporządzenia i po odebraniu stosownego oświadczenia o posiadaniu lub nie przez skarżącego gospodarstwa rolnego, organ powinien po wypełnieniu przez niego karty rejestracyjnej, zarejestrować go jako bezrobotnego i wydać w tym przedmiocie stosowną decyzję. W niniejszej sprawie skarżącemu nie chodzi o "rejestrację" jako czynność wykonawczą czy techniczną, lecz o wydanie przez starostę decyzji uznającej go za bezrobotnego. Niezbędnym bowiem, warunkiem wydania decyzji o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych jest wcześniejsze ustalenie, ze dana osoba ma status osoby bezrobotnej. W rezultacie, od daty zarejestrowania się zostanie liczony termin 90-dniowy do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. M. G. bowiem, w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem rozwiązał stosunek pracy na mocy porozumienia stron /art. 27 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja i ją poprzedzająca, zostały wydane w wyniku błędnej wykładni przepisów prawa, jednak uchylił decyzję organu drugiej instancji, gdyż przyspieszy to rozpoznanie sprawy i umożliwi wydanie stosownej decyzji przez organ odwoławczy. Dlatego też, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ w związku z art. 97 ust. 1 – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1271/ należało orzec jak w sentencji wyroku.