II SA/Lu 1235/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. W dniu 14 listopada 2017 r. W. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] października 2017 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], orzekającą o odmowie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla osób uprawnionych: A. S., M[...] S[...] oraz R. S., za okres od dnia 1 października 2010 r. do dnia 13 marca 2017 r., w łącznej wysokości [...] zł (według stanu na dzień 13 marca 2017 r.) wraz z ustawowymi odsetkami naliczanymi od dnia następującego po dniu wypłaty do dnia spłaty, co do których to należności obowiązek zwrotu został orzeczony decyzjami: z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]; z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]; z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]; z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] oraz z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] FA. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o umorzenie postępowania z powodu uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."). Na poparcie tego wniosku Kolegium załączyło odpis decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], którą działając na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 30 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 489 ze zm.) uchyliło w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2017 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2017 r., a także orzekło co do istoty sprawy umarzając należności W. S. z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla osób uprawnionych: A. S., [...] oraz R. S., za okres od dnia 1 października 2010 r. do dnia 13 marca 2017 r., w łącznej wysokości [...] zł (według stanu na dzień 13 marca 2017 r.) wraz z ustawowymi odsetkami. Kolegium w powołanej decyzji autokontrolnej stwierdziło jednocześnie, że jego działanie nie było działaniem bez podstawy prawnej ani działaniem z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn (niż wskazane pkt 1 i 2 tego unormowania) stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie zaś z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W rozpatrywanej sprawie postępowanie wszczęte na skutek skargi W. S., kwestionującego prawidłowość decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, stało się bezprzedmiotowe wobec uwzględnienia przez organ odwoławczy wniesionej skargi i uchylenia w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, a także uwzględnienia w całości żądania skarżącego i umorzenia przedmiotowych należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, w drodze ostatecznej decyzji administracyjnej. Wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego przez organ odwoławczy w trybie autokontroli sprawia, że Sąd zostaje pozbawiony przedmiotu kontroli, co czyni postepowanie sądowe w niniejszej sprawie bezprzedmiotowym, dając podstawę do jego umorzenia na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.