II SA/Lu 124/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 marca 2011 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłat za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę. W związku ze skierowaniem decyzją Wójta Gminy z dnia [...] T. S. do Domu Pomocy Społecznej Filia w B., ten sam organ decyzją z dnia [...] ustalił, że zobowiązanymi do wnoszenia opłatności za jej pobyt są opiekun prawny, mąż W. S. w wysokości 70% dochodu T. S., to jest 860,50 zł miesięcznie oraz Gmina W. w wysokości 1489,50 zł miesięcznie, co stanowi różnicę między średnim miesięcznym kosztem utrzymania w Domu Pomocy Społecznej wynoszącym 2.350,00 zł, a kwotą ponoszoną przez W. S. z dochodu T. S. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 61 ust. 2 pkt.1 i pkt.3 ustawy o pomocy społecznej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70 % swojego dochodu i gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu, a opłatą wnoszoną przez jego mieszkańca. W sprawie ustalono, że dochód T. S. wynosi 1229,29 złotych, na który składa się renta rolnicza w kwocie 620.91 złotych i dochód z gospodarstwa rolnego w wysokości 608,38 złotych. Zgodnie natomiast z obwieszczeniem Starosty nr 3/2010 z dnia 27 października 2009r. miesięczny koszt utrzymania mieszkańca Domu Pomocy Społecznej Filia B., w którym umieszczono T. S. wynosi 2350 złotych. Ustalone zatem odpłatności są zgodne z podanymi kwotami. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł W. S., który podniósł, że koszty utrzymania w domu pomocy społecznej, wskazane przez organ, są za wysokie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] uznało, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i utrzymało ją w mocy. Zdaniem organu odwoławczego odpłatność została ustalona zgodnie z art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej, a sytuacja osobista i majątkowa strony na podstawie wywiadu środowiskowego z dnia 15 października 2010 r. Opiekun prawny T. S. – W. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego podniósł, że żona nie kwalifikuje się do Domu Pomocy Społecznej, ma zapewnioną opiekę jego, syna i córki. Ponadto wskazał, że nie zgadza się na umieszczenie żony w Domu Pomocy Społecznej, ale zgadza się na jej leczenie. Stwierdził także, że odpłatność za pobyt w powyższym domu jest zawyżona w stosunku do dochodu, który jest bardzo niski. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 60 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.) ustawy pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania. Średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej o zasięgu powiatowym - ustala starosta i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku. Ogłoszenie to stanowi podstawę do ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej od następnego miesiąca przypadającego po miesiącu, w którym zostało opublikowane. Do tego czasu odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej ustala się na podstawie ogłoszenia z roku poprzedniego. Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 1 ustawy, obowiązanym do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej jest w pierwszej kolejności mieszkaniec domu, a w dalszej kolejności gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Mieszkaniec domu ponosi opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej w wysokości nie większej jednak niż 70 % swojego dochodu (art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy). Gmina natomiast, jak wynika z art. 61 ust. 2 pkt 3 ustawy, ponosi opłatę w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej, a opłatami wnoszonymi przez mieszkańca domu. Zgodnie z obwieszczeniem Starosty z dnia 27 października 2009r. w sprawie ustalenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej oraz kosztu utrzymania dziecka w całodobowej placówce opiekuńczo – wychowawczej w 2010r. ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego (Dz. Urz. Woj. Lubel. z 2009r., Nr 133, poz. 2825) średni koszt miesięczny utrzymania mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej wynosił 2350 złotych. W omawianej sprawie organy ustaliły na podstawie wywiadu rodzinnego sporządzonego w dniu 26 października 2010r., że T. S. zamieszkuje w miejscowości P. i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jej miesięczny dochód wynosi 1.229,29 zł (renta z KRUS i dodatek pielęgnacyjny). Ustalenia te nigdy nie były kwestionowane przez jej opiekuna prawnego – W.S. Wobec powyższego organ, działając na podstawie art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy, prawidłowo wskazał, że koszt faktycznego pobytu T. S. w Domu Pomocy Społecznej w przedmiotowej sprawie ponosi opiekun prawny T. S. w wysokości 860,50 zł miesięcznie (to jest 70% jej dochodu) oraz Gmina W. w kwocie 1489,50 zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę powyższe przepisy stwierdzić należy, że organ administracji prawidłowo podjął zaskarżone rozstrzygnięcie. Zasadą jest bowiem, iż pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny, zaś konstrukcja przytoczonych przepisów ma jednoznaczny charakter i wyklucza dowolność organu administracji w zakresie wyboru trybu postępowania w sprawie ustalenia wysokości kwoty partycypacji osób zobowiązanych do ponoszenia kosztów odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Reasumując stwierdzić należy, że na podstawie prawidłowo powołanych w podstawie prawnej zaskarżonych decyzji przepisów, organy obu instancji prawidłowo ustaliły opłatę za pobyt T. S. w domu pomocy społecznej na kwotę 860,50 zł, przy jednoczesnym braku przesłanki do jej obniżenia, skoro suma ta nie stanowi przekroczenia 70% wartości uzyskiwanego przez nią dochodu. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.