II SA/Lu 1248/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Referent stażysta Kinga Górka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] N. K. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) z tytułu podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. W. (dalej także: "skarżący"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej także: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...], nakazującą rozbiórkę murowanego budynku gospodarczego znajdującego się na działkach nr [...] i [...] w miejscowości Ł. P., gmina Ł.. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, dalej również: "Prawo budowlane"), wstrzymał A. W. i skarżącemu prowadzenie robót budowlanych przy budowie opisanego budynku, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę i zobowiązał ich do przedłożenia – w terminie do dnia [...] grudnia 2016 r. – zaświadczenia Wójta Gminy Ł. o zgodności wykonanej budowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł., 4 egzemplarzy projektu budowlanego budowy budynku gospodarczego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec niezłożenia wymaganych dokumentów w zakreślonym terminie, opisaną wyżej decyzją organ pierwszej instancji nakazał właścicielom tego obiektu jego rozbiórkę. Organ odwoławczy utrzymując w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji podzielił stanowisko w niej wyrażone. Organ drugiej instancji wskazał, że w świetle art. 48 Prawa budowlanego, niespełnienie przez inwestora nałożonych obowiązków w wyznaczonym terminie oznacza dla organu nadzoru budowlanego obowiązek wydania nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ drugiej instancji uznał je za niezasadne, podkreślając, że biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy, brak było podstaw do zalegalizowania wykonanych robót budowlanych. W skardze do Sądu skarżący wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucił, że decyzja ta nie uwzględnia prawidłowego przebiegu granicy pomiędzy działkami inwestorów a działką sąsiednią nr [...]. Sporny budynek został wybudowany już w 2005 r., a zatem zupełnie niezrozumiałe jest kwestionowanie obecnie jego legalności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Podkreślenia wymaga, że w przypadku, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w razie jego braku, ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, organ nadzoru budowlanego – co do zasady – ma obowiązek przeprowadzenia procedury zmierzającej do zalegalizowania takiego obiektu budowlanego. W takiej sytuacji, właściwy organ nadzoru budowlanego, stosownie do art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu tym ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 Prawa budowlanego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że organy nadzoru budowalnego prawidłowo, to jest zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a organ odwoławczy również zgodnie z art. 136 k.p.a., ustaliły i oceniły wszystkie istotne okoliczności w rozstrzyganej sprawie, co dało im podstawę do prawidłowego zastosowania w tej sprawie przepisów prawa materialnego. W szczególności organy administracji prawidłowo ustaliły lokalizację opisanego na wstępie budynku gospodarczego. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że sporny budynek gospodarczy usytuowany jest w części na działce nr [...] – stanowiącej współwłasność skarżącego oraz w części na działce sąsiedniej nr [...] – stanowiącej współwłasność A. P. (dalej: uczestniczka; k. 14, 5v akt adm. I inst.), co wynika wprost z dokumentów zawartych w państwowym zasobie geodezyjno-kartograficznym. Potwierdza to znajdująca się w aktach sprawy kopia mapy zasadniczej obejmująca obszar tych nieruchomości, będąca dokumentem urzędowym, którego prawidłowości nie zakwestionował skutecznie skarżący. Jej aktualność potwierdzona została w piśmie Kierownika Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Nieruchomości Starostwa Powiatowego w Z. z dnia [...] września 2016 r., znak: [...] (k. 80, 103, 104 akt adm. I inst.). Prawidłowo wskazały organy, że nie mogą one – co do zasady – kwestionować prawidłowości takiej mapy pochodzącej od właściwego organu administracji geodezyjnej i kartograficznej. W takim bowiem przypadku, gdy kopia mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co stwierdza klauzula właściwego organu, potwierdza opisane wyżej usytuowanie spornego budynku, nie ma podstaw do tego, by organy nadzoru budowlanego podważały przebieg zaznaczonej na tej mapie granicy i to jedynie w oparciu o twierdzenia strony skarżącej, nie poparte jakimikolwiek dowodami. Co więcej z akt sprawy nie wynika, by toczyło się postępowanie rozgraniczeniowe w przedmiocie ustalenia granic tych nieruchomości. Oznacza to, że skarżący nie jest w stanie przedłożyć prawidłowego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w tej części, która odnosi się do zajętej przez sporny budynek nieruchomości stanowiącej współwłasność uczestniczki postępowania, która nie wyraziła zgody na udostępnienie tej nieruchomości. Niekwestionowane jest zarazem, że sporny budynek gospodarczy został wybudowany bez pozwolenia na budowę. Jak wyjaśniły organy, przedłożona przez skarżącego decyzja Naczelnika Gminy Ł. z dnia [...] kwietnia 1980 r., nr [...], udzielająca M. W. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego umożliwiała budowę budynku gospodarczego o wymiarach 6,90 m x 5,05 m, usytuowanego na granicy z działką nr [...] oraz 10 m od własnego budynku mieszkalnego oraz odsuniętego około 2,50 m od płaszczyzny ściany szczytowej budynku mieszkalnego. Wybudowano zaś budynek gospodarczy o długości 9,95 m i szerokości zmiennej wynoszącej 5,25 m na długości 6,20 m i 6,10 m na długości 3,75 m, usytuowany w odległości 12,00 m od budynku mieszkalnego i odsunięty jest ok. 1,20 m od płaszczyzny ściany szczytowej tego budynku. Skarżący oświadczył, że fundamenty pod budowę budynku gospodarczego wykonał wraz z bratem w 1984 r., a budynek na tych fundamentach wybudował w latach 2003-2005 jego brat - A. W.. Przy tym z dokumentów złożonych przez uczestniczkę – kserokopii mapy z 1997 r. oraz aktu notarialnego z dnia [...] czerwca 1997 r., rep. A nr [...], wynika że działka skarżącego w 1997 r. nie była zabudowana (k. 94-99 akt adm. I inst.). Zasadnie zatem organy stwierdziły, że opisana decyzja Naczelnika Gminy Ł. z dnia [...] kwietnia 1980 r. o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego wygasła z mocy prawa, z uwagi na to, że roboty budowlane nie były realizowane przez okres dłuższy niż 2 lata. Poza sporem jest przy tym, że organ pierwszej instancji wskazanym wyżej postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, wstrzymał współwłaścicielom działki nr [...] prowadzenie robót budowlanych przy budowie omawianego budynku gospodarczego i zobowiązał ich do przedłożenia określonych w tym postanowieniu dokumentów w terminie do dnia [...] grudnia 2016 r., nie wywiązali się oni z tego obowiązku. Nie budzi wątpliwości, że w tej sytuacji obowiązkiem organów nadzoru budowlanego było orzeczenie nakazu rozbiórki omawianego obiektu. Niezasadne są również pozostałe zarzuty skargi. Zdaniem Sądu, organy nie dopuściły się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania, w tym naruszenia zasad ogólnych wskazanych w art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), skargę oddalił. O przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714 ze zm.).