II SA/Lu 1253/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - w zakresie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. S. S. wniósł skargę na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W piśmie z dnia 11 stycznia 2017 r. zażądał przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie z uiszczenia wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie skarżący nie wykonał wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, wobec czego podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Brak jest zatem podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi złożonej w niniejszej sprawie, co oznacza oczywistą bezzasadność tej skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. W konsekwencji powyższego, żądanie skarżącego dotyczące przyznania prawa pomocy – w myśl art. 247 p.p.s.a. – nie zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji odstąpiono od przesłania skarżącemu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF") ze względu na bezcelowość tej czynności. Z tych względów sąd orzekł, jak w postanowieniu.