II SA/Lu 1256/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Wiesława Achrymowicz asesor WSA, Grażyna Pawlos-Janusz Sędzia NSA(spr.), Protokolant stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi H. i J. małżonków M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpoznaniu odwołania H. i J. małż. M. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] maja 2002 r., znak: [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżoną decyzją na wniosek W. i S. małż. W. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku gospodarczego i przebudowie dachu, znajdującego się na działce nr 99 położonej w B. przy ulicy [...]. W jej uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B.. Od decyzji tej odwołali się H. i Jan małż. M. podnosząc, że planowana rozbudowa ma być w rzeczywistości legalizacją samowoli budowlanej, gdyż budynek gospodarczy nie został wybudowany zgodnie z planem. Ponadto podkreślili, że do czasu zakończenia toczącego się w Starostwie Powiatowym postępowania w sprawie o zwrot części nieruchomości, na której znajduje się budynek, nie mogą być podejmowane żadne decyzje w sprawie zagospodarowania tego terenu. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów wyjaśnił, że art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ dopuszcza możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego samego terenu więcej niż jednemu wnioskodawcy, także temu, który nie dysponuje prawem do terenu. Organ odwoławczy podkreślił, że podstawą rozstrzygnięcia jest art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w świetle którego nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z zebranych w sprawie dowodów wynika, że przedmiotowa działka leży w terenie oznaczonym symbolem III 6 MNj, jako teren zabudowy jednorodzinnej, realizowanego przedszkola oraz ogrodów. W terenie tym przewiduje się adaptację istniejącej zabudowy jednorodzinnej. W zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się remonty bieżące, kapitalne, wymiany i uzupełnienia zabudowy, realizację nowych obiektów na działkach dotychczas nie zainwestowanych oraz tworzenie nowych działek. W świetle powyższego, rozbudowa istniejącego budynku gospodarczego jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji odnosząc się do zarzutów H. i J. małż. M. dotyczących legalizacji samowoli wyjaśnił, że właściwym w tym zakresie organem jest Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Ponadto stwierdził, że S. W. posiadał decyzję z dnia 7 lipca 1987 r. o pozwoleniu na budowę parterowego budynku gospodarczego z garażem. Przyznał również, że inwestor rozpoczął budowę niezgodnie z wydanym pozwoleniem, jednak został zobowiązany decyzją z dnia 11 sierpnia 1987 r. do wykonania fundamentu zgodnie z pozwoleniem. Od decyzji tej H. i J. małż. M. wnieśli skargę do sądu administracyjnego, domagając się jej uchylenia, jako sprzecznej z prawem. W skardze zarzucili, że budowa budynku gospodarczego nie jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego miasta, gdyż – ich zdaniem – przedmiotowa działka położona jest na osiedlu [...], na którym nie ma opisanych w uzasadnieniu decyzji organów administracyjnych ogrodów ani przedszkola. Dołączona do akt sprawy kserokopia fragmentu planu jest nieprawdziwa, bo nie dotyczy ona przedmiotowego terenu, a w przekonaniu skarżących, Kolegium w ogóle nie widziało właściwego planu. Skarżący podnieśli ponadto, że budowa przedmiotowego budynku stanowiła samowolę budowlaną, a zaskarżona decyzja o ustaleniu warunków zabudowy pozwalająca na rozbudowę tego budynku ją legalizuje. Skarżący zarzucili, że rozbudowa zaplanowana została częściowo na ich nieruchomości i toczy się odrębne postępowanie o zwrot gruntu. Ponadto, ich zdaniem, w toku postępowania została naruszona zasada równości stron, bowiem Kolegium odmówiło przyjęcia ich pisma z dnia 7 sierpnia 2002 r., natomiast przyjęło dokumenty strony przeciwnej, do których złożenia strona ta została zobowiązana przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podkreślił, że rozpatrzenie sprawy przez oba organy nastąpiło w oparciu o część graficzną i opisową miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., którego wypis i wyrys znajdują się w aktach sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady równości stron wyjaśnił, że złożone przez skarżącego pismo z dnia 7 sierpnia 2002 r. nie miało znaczenia dla sprawy i z tego względu nie zostało przyjęte, natomiast W. W. złożyła do akt jedynie dokumenty na potwierdzenie legalności budowy budynku gospodarczego, który obecnie zamierza rozbudować. Kolegium podkreśliło również, że zarzut dotyczący samowoli budowlanej, jak również postępowanie w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości nie mają znaczenia dla wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Decyzja ta wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./. Zgodnie z art. 40 ust. 1 powołanej ustawy, ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 na podstawie przepisów szczególnych. Ustalenie dla danego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uprawnia zainteresowanych inwestorów do ubiegania się o wydanie, na ich rzecz, decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnej z ustaleniami tego planu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu ma walor obowiązującego prawa miejscowego i zgodność z ustaleniami tego planu jest przesłanką warunkującą możliwość uzyskania tzw. decyzji lokalizacyjnej. W rozpatrywanej sprawie W. i S. małżonkowie W. wystąpili w dniu 2 maja 2002 r. z wnioskiem o wydanie im decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku gospodarczego położonego na działce nr ewid. 99 przy ul. [...] w B. oraz przebudowie dachu drewnianego na tym budynku. Miejscowym prawem obowiązującym dla miasta B. jest plan ogólny zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony Uchwałą Miejskiej Rady Narodowej Nr VI/29/89 z dnia 29 maja 1989 r. /Dz. Urzędowy Woj. nr 16, poz. 291 i 292/, ze zmianami wprowadzonymi uchwałami Nr XXXIV/156/92 z dnia 17 września 1992 r., Nr XXXIV/163/92 z dnia 24 września 1992 r., Nr XLVII/235/93 z dnia 25 października 1993 r. oraz Nr IX/40/94 z dnia 30 listopada 1994 r., którego ostatni znowelizowany tekst opublikowany został w Dz. Urzędowym Woj. Nr 27, poz. 158 z dnia 1 grudnia 1994 r. Wobec kwestionowania przez skarżących treści tego planu powołanej w zaskarżonej decyzji, na żądanie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze złożyło do akt sprawy , oryginalną część graficzną i opisową miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B.. W świetle treści tego planu zagospodarowania przestrzennego teren wnioskowanej inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem III 6 MNj, przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną, przedszkole i ogrody. Na obszarze tym plan dopuszcza w istniejącej zabudowie jednorodzinnej remonty bieżące i kapitalne, a także wymianę i uzupełnienia zabudowy oraz realizację nowych obiektów na działkach dotychczas niezagospodarowanych. Wniosek inwestorów dotyczący rozbudowy budynku gospodarczego i wymiany dachu na obiekcie, który położony jest na działce zabudowanej także budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, nie narusza zatem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu stwierdza jedynie czy wnioskowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem na tym etapie procesu inwestycyjnego bez znaczenia są zgłaszane przez skarżących zarzuty dotyczące wybudowania wnioskowanego do rozbudowy budynku gospodarczego bez pozwolenia na budowę. Nie ma także znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy podnoszona przez skarżących okoliczność czynienia przez nich starań o zwrot nieruchomości, na której inwestycja miałaby być prowadzona. Dla uzyskania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest bowiem wymagane legitymowanie się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wymóg taki inwestorzy muszą spełniać dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. W postępowaniu o pozwolenie na budowę skarżący będą mogli także zgłaszać ewentualne zarzuty, co do zaistnienia samowoli budowlanej czy niewłaściwych gabarytów projektowanego budynku i jego negatywnego oddziaływania na sąsiednią nieruchomość. Mając powyższe na względzie należało uznać zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych, oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/.