II SA/Lu 1256/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie Asesorzy WSA Wiesława Achrymowicz (spr.), Wojciech Kręcisz, Protokolant referent-staż. Agnieszka Kocot, po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2004 r. sprawy ze skarg Firmy "A" i Firmy "B" na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenie na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz uchyla decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]. Nr [...]; II. zasądza od Wojewody tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz Firmy "A" kwotę 305 (trzysta pięć) złotych oraz na rzecz Firmy "B" 10 (dziesięć) złotych. W wyniku już ponownego rozpatrzenia sprawy, Prezydent Miasta Z., działając jako organ pierwszej instancji, decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. odmówił Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]"zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę galerii usługowo-handlowej na działkach o numerach geodezyjnych [...] i [...], położonych w Z. przy ul. D.Z., stanowiącej rozbudowę istniejącego pawilonu handlowego usytuowanego na działce o numerze geodezyjnym [...]. W uzasadnieniu powołał się na ustalenie, iż wnioskowany obiekt budowlany stanowi rozbudowę już istniejącego pawilonu handlowego, bowiem ma przylegać do niego od strony zachodniej i częściowo od strony południowej. Nowoprojektowana galeria usługowo-handlowa ma też być połączona wewnętrznym pasażem, sieciami wewnętrznymi oraz infrastrukturą techniczną. Wskazał na zapis zawarty w pkt 5.1 opisowej części projektu budowlanego. W sprawie też winny znaleźć zastosowanie wymogi przewidziane rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko, obowiązującym od 12 listopada 2002 r., gdy wniosek w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego z udzieleniem pozwolenia na budowę wpłynął 21 listopada 2002 r. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 11 lit.b przywołanego rozporządzenia, wymaga zbadania w ustawowym trybie potrzeba sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, skoro łączna powierzchnia użytkowa działek [...] i [...] wynosi 28.331 m2, a powierzchnia sprzedażowa znacząco przekracza 2000 m2, gdy następnie § 3 ust. 2 i 3 rozważanego rozporządzenia stanowi, iż przedsięwzięcia wymienione w ust. 1 przy powiązaniu technologicznym, kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także przy różnych inwestorach. W dalszej kolejności organ pierwszej instancji wywiódł sprzeczność projektowanego obiektu, połączonego z już istniejącym pawilonem handlowym z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z., przez co naruszona została dyspozycja art. 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, powodując potrzebę przeprowadzenia procedury w myśl art. 31a tej ustawy. Konkludował, iż dopiero po zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. oraz po spełnieniu wymogów stanowionych wyżej przywołanym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r., będzie mogło być wydane pozwolenie na budowę, jak tego domaga się wnioskujący. Po rozpoznaniu odwołania "[...]l" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością , Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., na mocy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję w całości, a następnie zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę galerii usługowo-handlowej według projektu autorstwa mgr inż. Arch. M.D. wraz z infrastrukturą komunalną i techniczną na działkach o numerach [...] i [...] przy ul. D.Z. z nałożeniem na inwestora obowiązków odnoszących się do: zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy, uzyskania pozwolenia na użytkowanie, przedłożenia organowi pierwszej instancji dziennika budowy, umieszczenia na budowie tablicy informacyjnej, dokonania zawiadomienia organu o terminie rozpoczęcia robót budowlanych oraz złożenia oświadczeń kierownika budowy i inspektora nadzoru inwestorskiego. W uzasadnieniu powziętego rozstrzygnięcia wskazał, iż § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r., do którego odwoływał się organ pierwszej instancji, stanowi, iż mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko inwestycje handlowe i usługowe o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1 ha, gdy z projektu budowlanego wynika, że powierzchnia zabudowy projektowanego budynku wynosi 0,448 ha, a więc znacznie poniżej ustalonego progu cytowanym rozporządzeniem. Jednoznacznie też stwierdził, że projektowana inwestycja nie stanowi rozbudowy istniejącego obiektu i jest realizowana przez inny podmiot. Sprawa zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została przesądzona ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2003 r. Organ pierwszej instancji, nie wskazał żadnych uchybień i nie zachował procedury z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, odmawiając uwzględnienia wniosku. Na powyższe skargę złożyli Ogród [...] oraz Towarzystwo [...]. Skarżący Ogród [...] żądał uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu prezentował stanowisko, iż projektowany obiekt budowlany technologicznie, funkcjonalnie, w tym instalacjami będzie powiązany z już istniejącym, oddanym do użytku obiektem handlowym, stąd powoływanie się przez Wojewodę na art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane było pozbawione podstaw. W tym zakresie organ drugoinstancyjny w istocie nie ustosunkował się do stanowiska przeciwnego, nie przeprowadził postępowania celem sprawdzenia tej spornej okoliczności, czy został spełniony warunek z art. 33 ust. 1 rozważanej ustawy. Zarzucał także organowi odwoławczemu nie rozpatrzenie istotnej okoliczności, odnoszącej się do rozmiaru powierzchni sprzedażowej, za którą, zdaniem skarżącego, należy też uznać powierzchnię przeznaczoną pod usługi, jako również przedmiotu sprzedaży, a gdy przekracza ona łącznie 2000 m2, to winien znaleźć zastosowanie przepis art. 31a powoływanej w sprawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem strony skarżącej uzasadnienie decyzji Wojewody jest lakoniczne, nie odpowiada obowiązującym regułom z art. 107 k.p.a., gdy nie omawia stanowiska wnioskodawcy odnośnie znaczenia dla niniejszego postępowania rozporządzenia z dnia 14 lipca 1998 r. Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji. Nadto niedokładnie powołuje organ odwoławczy unormowania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r., pomijając regulację przechodnią zawartą w § 5 tego aktu, która obligowała do zastosowania już tego właśnie rozporządzenia, gdy przepis § 3 błędnie zinterpretował organ odwoławczy. Dalej, uzasadnienie drugoinstancyjnego stanowiska nie zostało poparte omówieniem wskazującym o jakim charakterze i jakich konkretnie przepisów stwierdził naruszenia, ze strony organu pierwszej instancji, co wbrew wymogom z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Tym samym jest ono niepełnym, zawierającym wady formalne. Kolejny skarżący – Towarzystwo [...] , także żądał uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody, zarzucając naruszenie i to w rażący sposób art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 k.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, prowadzące do obejścia art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z naruszeniem art. 31a ust. 2 tejże. W uzasadnieniu przedstawiło stanowisko o przekroczeniu progowej powierzchni sprzedażowej w wymiarze 2000 m2, gdy zważyć, iż projektowany obiekt stanowił będzie rozbudowę już istniejącego, również handlowego, a odmiennego stanowiska w istocie organ odwoławczy nie uzasadnił. Uzasadnienie kwestionowanej decyzji ocenił skarżący jako ogólnikowe , które nie wyjaśniło dlaczego i jakie przepisy miał naruszyć organ pierwszej instancji. Skarżący został też pozbawiony możności zapoznania się z analizą skutków budowy dla istniejącej sieci handlowej, prowadzonej przez kupców zrzeszonych w Towarzystwie Wspierania Inicjatyw Gospodarczych, a zaskarżona decyzja skutkuje naruszeniem interesów osób trzecich z jednoczesnym naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, także gdy zważyć, że nie został dokładnie wyjaśniony stan faktyczny właśnie w aspekcie interesu społecznego i uzasadnionego interesu osób trzecich, co wbrew art. 7 k.p.a. i może skutkować nawet nieważnością rozstrzygnięcia. W odpowiedziach na skargi Wojewoda wnosił o ich oddalenie. Wskazał na dopełnienie przez inwestora wymogów z art. 32, art. 34 i art. 35 ustawy Prawo budowlane, gdy lokalizacja kwestionowanej inwestycji jest zgodna z ostatecznymi decyzjami, ustalającymi warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz postanowieniami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 grudnia, bez wskazania roku, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projektowany obiekt nie stanowi rozbudowy już istniejącego marketu , jako realizowany przez odrębny podmiot, o funkcji bez powiązań technologicznych i funkcjonalnych z istniejącym budynkiem, przy rozdzieleniu ich ściany pełną, bez otworów, co wywodził konsekwentnie. Strony postępowania administracyjnego na każdym etapie miały zapewnioną możliwość wypowiadania się odnośnie zebranych dokumentów, tyczących się kwestionowanej inwestycji. W konkluzji podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z leżącą u jego podstaw argumentacją prawną, akcentując niezachowanie procedury stanowionej przepisem art. 35 ustawy Prawo budowlane przez organ pierwszej instancji, odmawiający uwzględnienia wniosku inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontroli sądowoadministracyjnej została poddana działalność organów administracji publicznej w aspekcie jej zgodności z prawem, która w myśl art. 134 § 1 ostatnio przywołanej ustawy podlega badaniu przy nie związaniu Sądu zarzutami i wnioskami skargi czy powołaną w niej podstawą prawną, lecz jest wyznaczona jedynie granicami danej sprawy. W tym kontekście stwierdzić należy, iż kontrolowane decyzje, wydane w toku instancji tego rozstrzygającego wymogu nie spełniają. Rozważania prawne należy rozpocząć od stwierdzenia, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, statuowaną unormowaniem art. 15 k.p.a., organ rozpatrujący odwołanie ma obowiązek ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zarówno w aspekcie faktycznym, jak też prawnym. Konsekwencją tej regulacji jest oblig dokonania jurydycznej kontroli według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji drugoinstancyjnej, co nastąpiło w sprawie niniejszej 29 sierpnia 2003 r. Obowiązywała już wówczas nowelizacja ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wprowadzona ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie między innymi właśnie ustawy Prawo budowlane. Jednakże unormowanie przechodnie aktu nowelizującego, stanowione w jego art. 7 ust. 1 zawarło regulację przechodnią , iż do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, a którą należy odnieść do sprawy niniejszej, gdy wniosek inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego z udzieleniem pozwolenia na budowę został złożony 21 listopada 2002 r. Ustawowe wyłączenia od wskazanej konstrukcji międzyczasowej nie znajdują zastosowania, zważywszy przedmiot postępowania, przy zachowaniu właściwości organów rozstrzygających, w świetle art. 7 ust. 2-4 powołanej ustawy nowelizującej. Badane decyzje, wydane w toku instancji naruszają przepisy art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 do ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 34 ust. 1, gdy zważyć ustawowy oblig spoczywający na organie właściwym do rozpoznania i rozstrzygnięcia wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego z udzieleniem pozwolenia na budowę, zbadania z urzędu przesłanek wymienionych w art. 35 ust. 1 pkt 1a i b oraz pkt 2, który nie został w kontrolowanym postępowaniu zrealizowany, przy pominięciu trybu z art. 35 ust. 3, wszystkie przywołane wyżej unormowania stanowione ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Jak wynika z wywodów zawartych w uzasadnieniach decyzji powziętych w toku instancji, organy rozpatrujące sprawę rozstrzygnęły ją z naruszeniem prawa, nie rozpoznając jej materialnoprawnej istoty. Rozważając wymóg statuowany przepisem art. 32 ust. 1 pkt 1, a w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane należy stwierdzić, iż w okolicznościach sprawy niniejszej znajduje zastosowanie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, wobec treści § 3 ust. 1 pkt 11 lit.b, w związku z unormowaniem przechodnim zawartym w § 5. W sprawie bowiem mamy do czynienia z zespołem zabudowy także usługowej, gdy powierzchnia obu działek nim objęta przekracza obszar w łącznym wymiarze 2 ha, co rozstrzygające. Należy stwierdzić dalej, że już istniejący w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego obiekt handlowo-usługowy, tworzą razem w istocie zespół, gdy odwołać się do leksykalnego znaczenia tego pojęcia, wobec braku ustawowej jego definicji. Z tej racji bez rozstrzygającego znaczenia pozostaje spór między stronami postępowania administracyjnego czy projektowany obiekt stanowi rozbudowę , czy też w pełni samodzielną inwestycję, gdy zespół może obejmować kilka samodzielnych obiektów. Co istotne, ten już istniejący obiekt i ten projektowany, mają przeznaczenie handlowo-usługowe, co wynika wprost z zapisów opisowej części dołączonego projektu budowlanego, która to okoliczność każe stosować proceduralny reżim, wymagany dla przesądzenia zasadności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, przewidziany unormowaniami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w art. 51 i kolejne , a rozstrzygnięcie tej incydentalnej kwestii winno czynić zadość przewidzianej nimi formie ze zrealizowaniem prawa stron postępowania administracyjnego do skorzystania z drogi odwoławczej. Powyższe nie zostało wyczerpane. W dalszej kolejności, gdy zważyć wymóg z art. 32 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy Prawo budowlane, a w związku z art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1b i pkt 2, wymaga stwierdzenia, iż organy administracyjne rozstrzygające sprawę nie zbadały czy inwestor przedkładając projekt zrealizował postanowienia decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanych w dniach 29 października 2002 r. dla działki o numerze geodezyjnym 88 oraz 28 sierpnia 2002 r. dla działki o numerze geodezyjnym [...], gdy nakładają one wymóg spełnienia warunków ochrony sanitarnej, ochrony środowiska, dostępności obiektów dla osób niepełnosprawnych, ochrony dóbr kultury, poprzez wystąpienie przez zainteresowanego do właściwych organów w myśl art. 32 ust. 2 z uwzględnieniem zastrzeżenia z ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Powyższa okoliczność nie została wyjaśniona. Nie zostało też zbadane dopełnienie kolejnego wymogu stanowionego decyzjami ustalającymi warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy zważyć wskazanie dotyczące wyłączenia gruntu z produkcji rolnej, w odniesieniu do każdej z dwóch działek objętych projektowaną inwestycją, co jest zastrzeżone do kompetencji właściwego organu administracji w innym postępowaniu. Następnie w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 i w związku z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane inwestor miał obowiązek wykazania prawa do dysponowania zajętymi pod inwestycję gruntami na cele budowlane, gdy odnośnie działki 88, której część ma być nią objęta, wnioskodawca przedłożył umowę z dnia 25 lipca 2002 r., nazwaną użyczeniem, jedynie o mocy dowodowej dokumentu prywatnego. przy braku udokumentowania w sposób należyty, to jest odpisem z księgi wieczystej ustanowienia prawa wieczystego użytkowania na rzecz oddającego nieruchomość do dysponowania na cele budowlane wnioskodawcy. W tym zakresie zapis zawarty w ewidencji gruntów nie spełnia tego wymogu, czyniąc tę okoliczność jedynie uprawdopodobnioną. . Kolejne naruszenie prawa materialnego dotyczy wymogu statuowanego przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit.a, obligującego organ rozstrzygający do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu z miejscowym, aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego z odniesieniem do konkretnych jego zapisów, co w istocie nie zostało przeprowadzone w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym. Dopiero bowiem w tym kontekście mogą podlegać rozważeniu przepisy art. 10 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 31a ust. 1-4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Tu jednak, stosownie do ewentualnie podjętych działań proceduralnych, wymaga rozważenia zmiana stanu prawnego, wprowadzona ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ze wskazaniem na zawarty w niej przepis art. 85 ust. 1 i 2, normujący zagadnienia międzyczasowe. Dopiero udokumentowana analiza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwoli na prawidłową oceną zasadności odwoływania się do dyspozycji art. 10 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 31a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdy pojęcie powierzchni sprzedażowej winno być wykładane w sposób pozwalający na zachowanie systemowej jednolitości konstruowanych przez ustawodawcę definicji. Stwierdzenie niezachowania wymienionych wyżej prawnych wymogów o rozstrzygającym znaczeniu dla uzyskania pozytywnej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany z udzieleniem pozwolenia na budowę, obligowało właściwy organ w toku instancji do zrealizowania trybu z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, co nie zostało dopełnione. W tym miejscu wymagane jest wskazanie prawidłowości procedowania organów architektoniczno-budowlanych, gdy status strony postępowania administracyjnego uzyskał Ogród [...] oraz Towarzystwo [...] co nastąpiło zgodnie z art. 28 k.p.a. w związku z art. 29 k.p.a. W odniesieniu do Ogrodu [...] o należy przywołać unormowanie art. 46 obowiązującej w dacie wydania kontrolowanej decyzji ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, przyznający status temu podmiotowi jednostki organizacyjnej, reprezentowanej przez jej kierownika, uprawnionej do działania w postępowaniu administracyjnym w zakresie dotyczącym powierzonych zadań. W tym miejscu należy wskazać, iż przy wydawaniu decyzji przez organy administracji pominięte zostało też rozważenie przepisu art. 46 ust. 2 i 3 pkt 5 ostatnio wskazanej ustawy, statuującego zakaz wznoszenia w sąsiedztwie ogrodów zoologicznych obiektów budowlanych przeznaczonych do prowadzenia działalności między innymi usługowej, gdy wpływa szkodliwie na warunki przyrodnicze, niezbędne do prawidłowego funkcjonowania ogrodów, a co winno podlegać wnikliwemu zbadaniu w aspekcie sąsiedztwa nie tylko bezpośredniego. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, iż wskazany art. 46 w ust. 7 ostatnio przywołanej ustawy, obliguje organ w niniejszym postępowaniu, gdy zważyć zasadę praworządności i oficjalności, do zbadania czy decyzje ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zapadły z zachowaniem wskazanej na wstępie normy prawnej, a przy braku jej realizacji , stosownie do okoliczności, jurydycznej racji zainicjowania odpowiedniego nadzwyczajnego trybu postępowania. Także Towarzystwo [...], dopuszczone do udziału w postępowaniu administracyjnym jako strona, w trybie art. 31 § 2 k.p.a., mocą postanowienia z dnia [...] stycznia 2003 r., przy reprezentacji przez Prezesa Zarządu, co dopuszczalne w myśl ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. o stowarzyszeniach, a w sposób prawomocny, wobec nie wyczerpania inicjatywy zażaleniowej, o którym to prawie postanowienie zawierało stosowne pouczenie, zgodnie z art. 31 § 2 k.p.a., uzyskało w sposób wiążący uprawnienie do czynnego w nim udziału. Powyższe w konsekwencji dało jurydyczną podstawę do przesądzenia w sposób pozytywny prawa do skierowania sprawy z inicjatywy tych podmiotów na drogę sądowoadministracyjną przez wniesienie skargi, a to na mocy art. 25 § 2 do § 4 w związku z art. 26 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle podniesionych naruszeń prawa materialnego, kontrolowane decyzje nie spełniają wymogu legalności; gdy zważyć ich istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i przy zastosowaniu art. 152 oraz 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego uzasadnia art. 200 ostatnio przywołanej ustawy.