II SA/Lu 1259/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [..] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - w zakresie wniosku K. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 27 grudnia 2017 r. wpłynęła do Sądu skarga K. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...], w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, "z uwagi na niebezpieczeństwo powstania skutków trudnych do odwrócenia, niosących za sobą duże nakłady finansowe". Zdaniem strony skarżącej, wstrzymanie wypłaty pobieranego przez nią dodatku do świadczenia spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla niej i dla jej rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadny. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania aktu organu administracyjnego zapewnia stronie ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania aktu wydanego w granicach sprawy jest zasadne. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 364 i n. wraz z powołanym orzecznictwem). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzji organu pierwszej instancji, orzekającą o uchyleniu decyzji własnej, którą przyznano skarżącemu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego oraz o cofnięcia skarżącemu uprawnień do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dniem wydania decyzji, to jest z dniem 2 października 2017 r. Skarżący nie wykazał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Po pierwsze, nie budzi wątpliwości, że w przypadku wykonania decyzji orzekających o wysokości dodatków pieniężnych należnych policjantowi – co do zasady – nie może dojść do szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot określonej sumy pieniężnej. Skarżący nie wskazał zaś żadnych nadzwyczajnych okoliczności, które świadczyłyby, że w jego przypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, o której mowa w tym przepisie. Oczywiste jest zarazem, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie może prowadzić – wbrew twierdzeniom strony – "do skutków trudnych do odwrócenia, niosących za sobą duże nakłady finansowe", skoro możliwe jest wypłacenie w przyszłości spornego świadczenia pieniężnego. Po drugie, zauważyć należy, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia ani innych aktów wydanych w toku postępowania przed organami administracji. Niedopuszczalne jest zatem wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o prawnej wadliwości zaskarżonego aktu. Ubocznie wskazać trzeba, że rozstrzygnięcie niniejszym postanowieniem o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie wyłącza możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej na dalszym etapie postępowania sądowego. Przepis art. 152 § 1 P.p.s.a. stanowi bowiem, że w razie uwzględnienia skargi zaskarżony akt nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Z tych względów, wobec niespełnienia warunków z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.