II SA/Lu 126/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Bogusław Wiśniewski (spr.) (asesor WSA), Protokolant Stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2004 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę Sygn.akt II SA 126/ 03 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...]listopada 2002r Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wykazał T.B. dokonanie rozbiórki budynku gospodarczego konstrukcji murowanej o wymiarach 30,2 x 9,7 m na działce nr.42 położonej w miejscowości K. gmina P. W uzasadnieniu decyzji podano , iż powyższy budynek został wybudowany w 2001r samowolnie , bez posiadania stosownego pozwolenia na budowę. Z decyzja nie zgodził się T.B.. Dowodził, iż na wszystkie budynki posiada pozwolenia na budowę i dokumentację techniczną. Przedmiotowy budynek najpierw dostawił, a następnie rozbudował jako powiększenie istniejącego magazynu gospodarczego. Na budowę w granicy działki wyraził zgodę właściciel sąsiedniej nieruchomości. Jego zdaniem obecna sytuacja została złośliwie przedstawiona przez J.P. właściciela sąsiedniej nieruchomości z którym pozostaje w konflikcie. W zaistniałej sytuacji powinien mieć nakazane wykonanie inwentaryzacji przedmiotowego budynku celem zalegalizowania a nie rozbiórki. Rozpatrujący odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie znalazł argumentów przemawiających za zmianą decyzji organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego na wybudowanie przedmiotowego budynku niezbędnym było uzyskanie pozwolenia na budowę czego odwołujący się nie dopełnił. Powoływane w odwołaniu pozwolenia na budowę dotyczą innego budynku o wymiarach 15,5 x 45,96 m także znajdującego się na tej samej działce. Wobec zakończenia budowy w 2001r w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r prawo budowlane , te zaś obligują organy nadzoru budowlanego do nakazania rozbiórki obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z oceną organu odwoławczego nie zgodził się T.B. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentował, iż posiada gospodarstwo rolne , a budynek objęty postępowaniem jest mu niezbędny do przechowywania płodów rolnych oraz podstawowych maszyn i urządzeń niezbędnych do produkcji rolnej. Rozbiórka budynku spowoduje zniszczenie wysokowartościowych plonów pochodzących z gospodarstwa oraz zniszczenia maszyn i urządzeń co w konsekwencji doprowadzi do zniszczenia dobrze zorganizowanego gospodarstwa. Stwierdził, iż budowę sfinansował kredytem bankowym, który obecnie spłaca. Zobowiązał się do przedstawienia dokumentów niezbędnych odo legalizacji budynku. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Skarga jest pozbawiona podstaw. Stosownie do art.48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane ( tekst jednDz.U z 2000r Nr 106 poz.1126 ze zmianami ) właściwy organ nakazuje w drodze decyzji , rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Treść powyższego przepisu nie pozostawia wątpliwości , iż w każdym przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej właściwy organ jest zobligowany do wydania nakazu rozbiórki. Nie mają przy tym znaczenia żadne inne okoliczności , choćby w przekonaniu właściciela obiektu budowlanego stanowiły istotne okoliczności przemawiające za odstąpieniem od tego rodzaju sankcji. Z tego powodu za zaniechaniem rozbiórki nie może przemawiać możliwość zniszczenia płodów rolnych czy maszyn i urządzeń przechowywanych w budynku, a także poniesienie dużych nakładów na jego budowę. Nie można skłonić się także do forsowanej przez skarżącego tezy o możliwej legalizacji budynku. Organy administracji ustaliły w toku postępowania , a przyznał to również skarżący w protokole z oględzin dokonanych 19 września 2002r, iż sporny budynek został wybudowany w roku 2001, co czyni zasadnym zastosowanie przepisów powołanej ustawy prawo budowlane z 7 lipca 1994r. Wykluczają one możliwość legalizacji samowolnie dokonanej budowy obiektu budowlanego. Zaskarżona decyzja jest zatem zgodna z prawem. Z tych względów na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr. 153 poz.1270 ) należało skargę oddalić.