II SA/Lu 1282/97

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wiesławy W. na decyzję Wojewody L. z dnia 19.09.1997 r. (...) w przedmiocie zameldowania M. M. na pobyt stały skargę oddala. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, do czego z mocy art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd jest uprawniony, stwierdzić należy, że decyzja ta prawa nie narusza. Z przepisów art. 6 ust. 1, art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./ wynika, że zameldowanie na pobyt stały może nastąpić przy kumulatywnym spełnieniu dwu przesłanek zamieszkiwania osoby pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego pobytu i przedstawienia potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Z zebranych w sprawie dowodów, ocenionych przez organy administracji w ramach przysługujących im uprawnień wynika, że Małgorzata M. od sierpnia 1995 r zamieszkuje w lokalu przy ul. O. 12/4 wraz ze swoją babką Moniką F. i tu ześrodkowane są jej interesy życiowe. Monika F. jest najemcą lokalu, co wynika z decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego z dnia 19.09.1960 r. Małgorzata M. ma zatem pochodne uprawnienia do przebywania w lokalu. Właściciele nieruchomości, na której usytuowany jest budynek przy ul. O. 12 ze znajdującym się w nim lokalu nr 4 zajmowanym przez Monikę F. i Małgorzatę M. są stroną postępowania w sprawie o zameldowanie i w ten sposób chronione są ich interesy. Mają bowiem możliwości zgłaszania stosownych wniosków i środków odwoławczych. Uprawnienie właściciela bądź zarządcy nieruchomości do potwierdzenia uprawnienia danej osoby do przebywania w lokalu nie oznacza prawa do swobodnego wyrażania bądź nie wyrażania zgody na zameldowanie. W każdym razie organ administracji jest władny ocenić taką odmowę. W sytuacji gdy osoba mająca samoistne uprawnienie do lokalu wyraża zgodę na zamieszkiwanie w nim wnuczki - organ administracji miał podstawę by uznać, że Małgorzata M. wykazała potwierdzenie uprawnienia do zajmowania tego lokalu. Zameldowanie Małgorzaty M. w lokalu, którego najemcą jest jej babka Monika F. nie narusza prawa własności współwłaścicieli nieruchomości. Z tych względów należało uznać, że zaskarżana decyzja nie narusza prawa, a skarga na nią, podlega oddaleniu na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./