II SA/Lu 1285/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Janiny i Stanisława T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 25 października 1999 r. (...) w przedmiocie odmowy wstrzymania robót budowlanych - oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia 25 października 1999 r. (...) wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania Janiny i Stanisława T. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia 6 września 1999 r. (...) odmawiającej wstrzymania prowadzenia robót budowlanych przy budowie pawilonu rzemieślniczego z częścią mieszkalną na działce nr 869 w Ś. położonej przy Al. LP 33 i należącej do Mariana G. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podkreślił, iż w toku postępowania wyjaśniającego badano czy nie zachodzą przesłanki do wstrzymania prowadzonych robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 cytowanego wyżej prawa budowlanego. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 11 czerwca 1999 r., oraz w dniu 30 sierpnia 1999 r. stwierdzono bowiem brak istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę. W ustaleniach pozwolenia na budowę jest zapis, że dany budynek należy usytuować w zachodniej granicy działki. Natomiast inwentaryzacja powykonawcza oraz kontrola w terenie nie potwierdziły zarzutu wysunięcia ściany budowanego obiektu za granicę działki. Z kolei zarzut dotyczący częściowego zniszczenia ogrodzenia nie może być rozpatrywany w postępowaniu administracyjnym. Dochodzenie roszczeń z tego tytułu możliwe jest bowiem tylko w postępowaniu cywilnym. Z kolei zarzuty dotyczące nieprawidłowo podanych odległości w projekcie zagospodarowania działki należało zgłaszać na etapie wydawanego pozwolenia na budowę, ponieważ przedmiotowy budynek został wytyczony przez uprawnionego geodetę zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym co wynika z odpowiedniego wpisu do dziennika budowy. Natomiast zmiana szerokości części budynku przylegającej do granicy działki z 7,5 m na 7,73 m, potwierdzona przez projektanta wpisem do dziennika budowy nie zmieniła usytuowania obiektu w stosunku do granicy działki i nie może być traktowana jako istotne odstępstwo od warunków pozwolenia na budowę. Konieczność powyższej zmiany spowodowana była zmianą technologii ocieplenia obiektu z metody lekko-mokrej na elewację z klinkieru, stwierdził organ odwoławczy. Jednocześnie dodał, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalono, iż w oględzinach w dniu 11 czerwca 1999 r. uczestniczyły wszystkie strony, a podczas oględzin w dniu 30 sierpnia 1999 r. skarżący odmówili wejścia na posesję Mariana G. i "przyglądali się prowadzonym czynnościom stojąc za siatką swojego ogrodzenia". Ponadto po zakończeniu oględzin Janina T. odmówiła podpisania protokołu. Oznacza to, podkreślił organ II instancji, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do wstrzymania prowadzonych robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 prawa budowlanego. Były bowiem one prowadzone na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, w sposób nie zagrażający bezpieczeństwu ludzi, mienia czy środowiska, jak i nie wystąpiły istotne odstępstwa od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach prawa budowlanego. W skardze do sądu administracyjnego skarżący wystąpili o uchylenie zaskarżonej decyzji. W treści skargi podnoszą podstawowy zarzut, że ich zdaniem pozwolenie na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego zostało wydane na podstawie błędnej dokumentacji projektowej. Ponadto według skarżących organy prowadzące postępowanie naruszyły art. 5, art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 7 grudnia 1994 r. - Prawo budowlane w zakresie dotyczącym wymaganej odległości pomiędzy ich budynkiem, a sąsiada w świetle wymagań sanitarnych czy przeciwpożarowych. Jednocześnie dodali, że było to wynikiem błędnych ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu wyjaśniającym, co naruszyło art. 7 i art. 77 Kpa. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Dyspozycja art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ jednoznacznie stanowi, że właściwy organ jest uprawniony do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych tylko w trzech taksatywnie określonych sytuacjach prawnych i faktycznych. Żadna z nich wbrew zarzutom skargi, co wynika z ustaleń postępowania dowodowego nie wystąpiła w tej sprawie. Po pierwsze, przedmiotowe roboty budowlane były prowadzone na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 23 października 1997 r. (...). Po drugie, powyższe roboty budowlane na żadnym etapie realizacji danego obiektu budowlanego nie stwarzały zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia czy też środowiska. Wynika to również jednoznacznie z akt sprawy, a w szczególności protokołu oględzin z dnia 11 czerwca 1999 r. oraz kolejnego z dnia 30 sierpnia 1999 r. Po trzecie, nie wystąpiła w tej sprawie sytuacja faktyczna polegająca na istotnym odstąpieniu od ustaleń i warunków określonych w prawomocnym pozwoleniu na budowę. Także brak wystąpienia tej przesłanki wynika jednoznacznie z obu protokołów oględzin tj. z dnia 11 czerwca 1999 r. i 30 czerwca 1999 r. Ponadto w świetle jednolitej linii orzecznictwa NSA w tym zakresie przez "istotne odstępstwo" od ustaleń pozwolenia rozumie się w szczególności zmianę konstrukcji budynku lub jego lokalizacji, co również w tej sprawie nie wystąpiło. Realizowany obiekt budowlany nie posiada bowiem otworów okiennych i drzwiowych od strony granicy danej nieruchomości ze skarżącymi zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Natomiast dokonane przez projektanta zmiany w dokumentacji technicznej oraz potwierdzone wpisem do dziennika budowy w żadnym przypadku nie stanowią istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę i projektu budowlanego. Jednocześnie Sąd stwierdza, że nie jest uprawniony do przeprowadzania oględzin lecz zgodnie z ustawowym umocowaniem wynikającym z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzeka na podstawie dowodów zgromadzonych w tym zakresie w aktach sprawy. Ponadto dyspozycja art. 30 cyt. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym stanowi, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd. Natomiast uprzednio sąd administracyjny rozpatrując skargę Janiny i Stanisława T. na decyzję organu II instancji utrzymującą w mocy decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego realizowanego na działce nr 869 przy ul. Al. LP w Ś. wyrokiem z dnia 1 grudnia 1998 r. /II SA/Lu 232/98/ oddalił powyższą skargę. Dlatego też zaskarżona decyzja nie naruszyła prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z tych względów i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzeczono jak w sentencji.