II SA/Lu 1289/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku w sprawie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Stosownie do przepisów art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz.718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżąca T. Ż. nie zachowała tego terminu. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej w trybie zastępczym tj. na podstawie art. 44 § 1 i – 4 kpa ze skutkiem na dzień 6 października 2016 r. Tryb ten ma zastosowanie wówczas, gdy nie było możliwe doręczenie w zwykłym trybie tj. na podstawie art. 42 kpa czy też na podstawie art. 43 kpa. Zgodnie z art. 42 § 1 kpa - pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. § 2. Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. § 3. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Z kolei w świetle art. 43 kpa - w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Powołany wyżej art. 44 kpa stanowi natomiast, że: § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W sprawie niniejszej organ nie dokonał doręczenia w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa, gdyż adresata (skarżącej) "nie zastano", co wynika z potwierdzenia odbioru (k.12 akt admin.). W konsekwencji przesyłkę dwukrotnie awizowano, w dniach 22 września 2016r. oraz w dniu 30 września 2016 r., a zatem w świetle powołanego art. 44 § 4 kpa – 14-dniowy termin, o którym mowa w tym przepisie, upłynął w dniu 6 października 2016 r. i od tego dnia rozpoczynał bieg 30-dniowy termin do wniesienia skargi do Sądu. Skarga wniesiona dopiero w dniu 29 listopada 2016 r. jest więc spóźniona i nie może być merytorycznie rozpatrzona. Wprawdzie skarżąca odebrała w siedzibie organu odpis zaskarżonego postanowienia w dniu 28 listopada 2016 r. (k.15 akt admin.), to jednak nie było to doręczeniem, w rozumieniu powołanych przepisów art. 42- 44 kpa, z którym przepisy wiążą skutki prawne. Okoliczność ta nie miała więc wpływu na ustalenie terminu do wniesienia skargi do Sądu. Z tych względów i z uwagi na to, że skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.