II SA/Lu 129/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. i T. małżonków K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - w zakresie wniosku D. i T. małżonków K. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a : przyznać D. i T. małżonkom K. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, o wyznaczenie którego zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych . D. i T. K. w dniu 8 kwietnia 2009 r. złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie w całości z kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 5 maja 2009 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości z kosztów sądowych oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącym w dniu 12 maja 2009 r. (k.101-102). W dniu 14 maja 2008 r. złożyli oni sprzeciw, podnosząc, iż zarówno we wniosku, jak i w jego uzupełnieniu nie uwzględnili kosztów wyżywienia i higieny oraz kosztów połączeń telefonicznych wynoszących łącznie około 500 zł miesięcznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "ustawa", wobec wniesienia sprzeciwu w terminie, postanowienie z dnia 5 maja 2009 r. utraciło moc. Sprawa podlega zatem rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, to jest poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z oświadczeń skarżących oraz dokumentów dołączonych przez nich do wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że stałe miesięczne koszty utrzymania pochłaniają w całości osiągany przez nich dochód, który wynosi 1 883,70 złotych. Ponadto skarżący są osobami schorowanymi, ponoszącymi niemałe koszty leczenia z własnych skromnych środków utrzymania. Okoliczności te uzasadniają, wobec spełnienia przesłanki określonej w art. 246 §1 pkt 1 ustawy, przyznanie skarżącym prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.