II SA/Lu 1294/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Tadeusza C. na postanowienie Wojewody L. z dnia 21 września 2000 r. (...) w przedmiocie niedopuszczalności środka odwoławczego - oddala skargę. Starosta K. decyzją z dnia 11 sierpnia 2000 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Jackowi W. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego o wymiarach 5,90 x 4,10 m na działce nr 40/2 położonej w K. przy ul. D. Wojewoda L. postanowieniem z dnia 21 września 2000 r. na podstawie art. 134 Kpa stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez "komitet blokowy" mieszkańców budynku położonego w K. przy Al. N. 28. Motywy postanowienia organu II instancji są następujące: Mieszkańcy budynku wielorodzinnego zorganizowani w "komitet blokowy" nie są stroną postępowania administracyjnego. Właścicielem działki nr 40/2, na której zaprojektowano kiosk jest Spółdzielnia Mieszkaniowa "M." w K. Stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę jest więc ta Spółdzielnia, a nie poszczególni jej członkowie. Interesy członków spółdzielni mieszkaniowej reprezentuje zarząd. Poszczególni członkowie spółdzielni mieszkaniowej bądź ich grupy nie są stronami w procesie inwestycyjnym. Nie mają bowiem własnego interesu prawnego aby w stosunkach zewnętrznych mogli występować o wydanie decyzji administracyjnych i podważać decyzje nie adresowane do nich. Tadeusz C. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o uchylenie postanowienia organu II instancji oraz decyzji organu I instancji. Wskazał na uciążliwości i zagrożenia związane z realizacją i funkcjonowaniem kiosku, którego dotyczy decyzja organu I instancji udzielająca pozwolenia na budowę. Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej zostało wniesione przez "komitet blokowy" utworzony przez grupę mieszkańców budynku sąsiadującego z terenem inwestycji. "Komitet blokowy" nie posiada osobowości prawnej. Nie jest też organizacją społeczną w rozumieniu art. 5 par. 2 pkt 5 Kpa. Oznacza to, że "komitet blokowy" nie może być stroną postępowania ze względu na brak przymiotów określonych w art. 29 Kpa. Wniesienie odwołania przez podmiot, który nie może być stroną z przyczyn wskazanych powyżej skutkuje stwierdzenie niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 Kpa. Zatem zaskarżone postanowienie zgodne jest z powołanym przepisem prawa. Motywy zaskarżonego postanowienia wskazują, że organ administracji poddał również ocenie interes prawny osób tworzących komitet - osób, które podpisały odwołanie. Dokonana ocena nie budzi zastrzeżeń. Z akt sprawy wynika, że Z. S., R. W. oraz T. C. są członkami Spółdzielni Mieszkaniowej "Metalowiec" w K., na terenie której /działka nr 40/2/ przewidziano do realizacji kiosk handlowy objęty decyzją Starosty K. z dnia 11 sierpnia 2000 r. Członkowie spółdzielni mieszkaniowej, niezależnie od przysługującego im tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, nie posiadają przymiotu strony w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę osobie trzeciej na terenie należącym do spółdzielni. Nie mają bowiem własnego interesu prawnego, który wynikałby z normy prawa materialnego. Zasadnie więc organ administracji uznał, że osoby te nie posiadają przymiotu strony w rozumieniu art. 28 Kpa. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną ze względu na brak interesu prawnego /art. 28 Kpa/, powinno skutkować wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 par. 1 pkt 3 Kpa /por. uchwałę NSA z dnia 5 lipca 1999 r. OPS 16/98 - ONSA 1999 Nr 4 poz. 119/. Jednak w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, przy uwzględnieniu faktu, że podmiot wnoszący odwołanie został określony jako "komitet blokowy", który nie może być stroną postępowania administracyjnego z innych przyczyn /art. 29 Kpa/, wydanie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 Kpa było uzasadnione. Z tych względów skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.