II SA/Lu 130/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzewa postanawia: odrzucić skargę. W dniu 5 lutego 2015 r. skarżący W. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzewa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi, jako wniesionej przez osobę nieuprawnioną (odpowiedź na skargę – k. 4-6). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga W. J. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego mają zasadniczo podmioty, które posiadały przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a."), bądź w rozumieniu przepisów szczególnych. Zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przez interes prawny rozumie się taki związek pomiędzy obowiązującą normą prawną a sytuacją faktyczną podmiotu, że zastosowanie tej normy poprzez wydanie decyzji administracyjnej (innego aktu) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu. Istoty interesu prawnego należy więc upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa. Może to być norma należąca do każdej gałęzi prawa (nie tylko do prawa administracyjnego), na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot w określonym stanie faktycznym może domagać się konkretyzacji swoich uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony swoich praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 265 i 266). Badając legitymację do wniesienia skargi w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że skarżący nie posiada interesu prawnego w powyższym znaczeniu, zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak też w postępowaniu sądowym. Normą materialnoprawną, która ma zastosowanie w tym postępowaniu, jest przepis art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 627 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek: 1) posiadacza nieruchomości – za zgodą właściciela tej nieruchomości; 2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego – jeżeli drzewa lub krzewy zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń. Jak wynika z ustaleń organu odwoławczego powtórzonych również w odpowiedzi na skargę, nie jest w tej sprawie okolicznością sporną to, że skarżący nie jest żadną z osób wymienionych w cytowanym przepisie, a jest jedynie mieszkańcem kamienicy położonej na sąsiedniej ulicy (ul. {...} w L.), względem nieruchomości objętej wnioskiem o zezwolenie na usunięcie drzewa. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie prawa administracyjnego ugruntowany pozostaje pogląd, że stroną postępowania w przedmiocie usunięcia drzew i krzewów jest posiadacz nieruchomości, a jeżeli nie jest on jednocześnie właścicielem, to także jej właściciel, gdyż mają interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. W judykaturze i nauce wskazuje się również, że stroną postępowania prowadzonego na podstawie wyżej wskazanego przepisu nie może być właściciel nieruchomości sąsiedniej, bowiem nie można przypisać mu interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania C. U. S. "[...]" Sp. [..] w L. od decyzji Prezydenta Miasta L. odmawiającej wydania zezwolenia na usunięcie drzewa gatunku jesion o obwodzie pnia 249 cm, znajdującego się na działce o nr ewidencyjnym [...], przy ul. [...] w L., uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i zezwoliło na usunięcie przedmiotowego drzewa oraz nałożyło na wnioskodawcę obowiązek dokonania nasadzeń rekompensacyjnych. Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przez W. J., który nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji w charakterze strony, nie był zawiadamiany o czynnościach procesowych i nie doręczono mu też zaskarżonej decyzji. Skarżący nie jest właścicielem, posiadaczem, ani użytkownikiem wieczystym nieruchomości, której dotyczył wniosek C. U. S. "[...]" Sp. [..] w L. z dnia [...] r. o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów, a zatem w świetle art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, nie miał przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie (por. K. Gruszecki: Ustawa o ochronie przyrody. Komentarz, Lex/el. 2013). Prawem chroniony interes prawny w zaskarżeniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie wynika również z treści wniesionej skargi. Z uwagi zatem na stwierdzony oczywisty brak legitymacji skarżącego do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 p.p.s.a.