II SA/Lu 132/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Strona skarżąca na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomoc druk symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Wniosek uzasadniła tym, że samodzielnie wychowuje czworo małoletnich dzieci, z którymi utrzymuje się ze świadczenia otrzymywanego na pokrycie kosztów utrzymania przyznawanego w procedurze uchodźców w kwocie [...] złotych oraz sporadycznie przyznawanego zasiłku celowego w wysokości od [...] złotych do [...] złotych. Całość dochodu strony skarżącej pochłaniają koszty utrzymania koniecznego. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym art. 239 p.p.s.a. zawiera katalog spraw, w których strony z mocy samego prawa nie mają obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz wykaz stron, na których nie ciąży obowiązek ponoszenia kosztów sądowych. Na mocy art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. strona skarżąca jest zwolniona w niniejszym postępowaniu od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Przedmiotem jej skargi jest bowiem decyzja rozstrzygająca o odmowie przyznania jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka, która to sprawa na gruncie art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. zaliczana jest do spraw z zakresu pomocy społecznej. Strona skarżąca nie musi więc ponosić kosztów sądowych związanych z niniejszym postępowaniem. Zatem jej żądanie zwolnienia od obowiązku ich ponoszenia jest bezzasadne. Skoro bowiem na stronie skarżącej nie ciąży obowiązek ponoszenia kosztów sądowych to tym samym nie można przyjąć, aby obciążały one budżet domowy strony skarżącej w takim stopniu, że powodują uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego dla strony skarżącej i jej rodziny. Uszczerbek ten może być bowiem następstwem jedynie wykonanie obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.