II SA/Lu 1322/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie asesor WSA Jerzy Drwal, sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Protokolant st.sekr.sąd. Magdalena Flis, po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Zarządu Dróg na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń odwadniających p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2002 r. /znak: [...]/ wydaną na podstawie art. 4 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne /Dz.U. Nr 115, poz. 1229 ze zm./ i art. 138 § 1 pkt 2 kpa po rozpatrzeniu odwołania N. i J. G. zamieszkałych w Z., od decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2002 r. /znak:[...]/ w sprawie udzielenia Zarządowi Dróg Publicznych pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie przepustów w ciągu drogi publicznej w miejscowości Z., gmina R. – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że organ I instancji mylnie zakwalifikował przepusty drogowe do urządzeń wodnych i udzielił wnioskodawcy pozwolenia wodnoprawnego na ich wykonanie, w świetle art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo wodne. Inwestora w/w urządzeń obowiązuje tylko postępowanie wynikające z przepisów ustawy – Prawo budowlane i nie jest zobowiązany do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, które do postępowanie dotyczy urządzeń służących kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich i zgodnie z art. 123 ust. 2 nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji. W skardze do Sądu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. W treści skargi podniosła podstawowy zarzut, że organ II instancji dokonał błędnej wykładni art. 122 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy – Prawo wodne w zakresie braku obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Następnie, podczas rozprawy przed Sądem pełnomocnik strony skarżącej okazał odpis ostatecznej decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2003 r. /Nr [...]/, który rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez N. i J.G. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2003 r. /znak: [...]/, którą stwierdzono nieważność decyzji Wojewody z dnia [...] września 2002 r. /znak: [...]/ uchylającej decyzję Starosty z dni [...] lipca 2002 r. /znak: [...]/ umarzającej postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie przepustów w ciągu drogi publicznej w miejscowości Z., gmina R. W tym stanie prawnym i faktycznym Sąd wydał postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, gdyż postępowanie stało się bezprzedmiotowe z powodu stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji przez Ministra Środowiska.