II SA/Lu 134/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur Sędzia WSA Anna Ostrowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2025 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 21 sierpnia 2024 r., znak: [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. S. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2025 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania M. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego otrzymanych przez S. S.. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w sprawie brak jest podstaw do kwestionowania zaskarżonej decyzji, a tym samym do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Kolegium w pełni podtrzymało ustalenia i argumentację organu pierwszej instancji. Organ wyjaśnił, że w dniu 12 czerwca 2024 r. do organu pierwszej instancji jako organu właściwego wierzyciela ze względu na miejsce zamieszkania wpłynęło podanie strony z prośbą o umorzenie zobowiązań wynikających z wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W dniu 19 czerwca 2024 r. Ośrodek Pomocy Społecznej w [...], działając jako organ właściwy wierzyciela, wystąpił do Działu Pomocy Społecznej w celu przeprowadzenia wywiadu oraz odebrania oświadczenia majątkowego na potrzeby ustalenia sytuacji rodzinnej, dochodowej, zawodowej, a także stanu zdrowia strony jako dłużnika alimentacyjnego. W toku postępowania administracyjnego pracownik socjalny Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w dniu 1 lipca 2024 r. przeprowadził wywiad ze stroną i odebrał oświadczenie majątkowe. Ustalił, że strona prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z M. K., z którą posiada dwójkę dzieci: H. S., uczęszczającą do przedszkola w [...] oraz S. S., uczęszczającego do Publicznego Żłobka w [...]. Dom, w którym mieszka, jest własnością M. K.. Dom ma dwie kondygnacje, na piętrze znajdują się trzy pokoje oraz łazienka na parterze - kuchnia, salon, łazienka, spiżarnia i kotłownia. Nie występują braki w podstawowym sprzęcie gospodarstwa domowego. Dostęp do mediów jest - woda zimna i ciepła, ogrzewanie centralne. Strona nie uskarża się na problemy zdrowotne. Obecnie strona prowadzi własną działalność gospodarczą pod nazwą M. . M. K. jest zatrudniona w firmie "[...]" jako pracownik biurowy. Ponadto M. K. pobiera zasiłek rodzinny na dzieci z Ośrodka w łącznej kwocie [...]zł. Strona nie posiada gospodarstwa rolnego ani innych źródeł dochodów. Ponosi wydatki na: energię elektryczną - 300,00z1; gaz - 80,00z1; alimenty bieżące - [...] zł; telefon - [...] zł; ścieki — [...] zł; internet - [...] zł; odpady komunalne - [...] zł; kredyt hipoteczny - [...] zł, alimenty zaległe - [...] zł; opłata za żłobek - [...] zł. W związku z faktem wystąpienia osoby uprawnionej: S. S., córki reprezentowanej przez matkę oraz bezskutecznością egzekucji prowadzonej przez komornika sądowego oraz na podstawie wyroku Sądu Okręgowego z dnia 2 grudnia 2008 r. sygn. akt III [...] Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w L. przyznał prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, tym samym przejął zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa obowiązek ciążący na dłużniku alimentacyjnym dostarczenia środków na utrzymanie jego dziecka. Kolegium podniosło, że w dniu 16 lipca 2024 r. organ pomocy społecznej w [...], działając jako organ właściwy dla dłużnika, wystąpił do MOPR w L. oraz dnia 17 lipca 2024 r. do Komornika Sądowego z prośbą o udzielenie informacji. Dnia 26 lipca 2024 r. otrzymano informację od Komornika Sądowego o zawieszonym postępowaniu egzekucyjnym wobec wierzycieli: S. S. oraz MOPR L.. W dniu 13 sierpnia 2024 r. do ośrodka wpłynęło pismo od MOPR w L. z informacją o wpłatach ratalnych dokonywanych przez stronę od dnia 27 września 2019 r. do nadal. We wniosku, który strona złożyła, strona wnosi o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, które już wcześniej decyzją MOPR w L. z dnia 15 marca 2019 r., znak: Nr [...] zostały rozłożone na raty płatne miesięcznie w kwocie po [...] zł w terminie do dnia 30 listopada 2026 r., które strona spłaca regularnie od 2019 roku. W związku z powyższym nie ma możliwości umorzenia tych należności. Powstałe zadłużenie i obowiązek jego uregulowania jest następstwem zaniechania strony, które polegało na niewywiązywaniu się z obowiązku alimentacyjnego wobec dziecka S. S.. Strona posiada firmę budowlaną, nie uskarża się na jakiekolwiek problemy zdrowotne, jest w sile wieku i ma możliwości uzyskania większego dochodu celem spłaty powstałych zaległości. Sytuacja życiowa zobowiązanego mogłaby powodować umorzenie należności tylko w przypadku, gdyby była wyjątkowa, w sposób istotny różniąca się od sytuacji innych zobowiązanych. Konieczność ponoszenia wydatków związanych z utrzymaniem, czy okoliczność systematycznego obecnie wpłacania zaliczek na poczet zaległości alimentacyjnych nie czyni sytuacji skarżącego wyjątkową na tle innych dłużników alimentacyjnych. Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji na podstawie zebranych dowodów prawidłowo ustalił stan faktyczny. Ocena materiału dowodowego została dokonana przez organ pierwszej instancji z uwzględnieniem reguł zawartych w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, a więc jest bezstronna i nie narusza granic swobodnej oceny dowodów oraz jest zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy, nie zawiera błędów faktycznych i logicznych, i znajduje oparcie w prawidłowo dokonanej ocenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego i ujawnionego w toku postępowania. Zastrzeżeń nie budzi także kwalifikacja prawna. Kolegium w pełni podzieliło w tej kwestii argumentację organu pierwszej instancji zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie ma potrzeby jej ponownego przytaczania. Organ odwoławczy podniósł, że rozpoznając sprawę w drugiej instancji, może niewątpliwie oprzeć się w całości na dowodach zgromadzonych przez organ pierwszej instancji oraz powtórzyć wnioski wysnute przez ten organ podczas oceny tych dowodów, uznając argumentację organu pierwszej instancji za swoją. Taka sytuacja może mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdy postępowanie zarówno wyjaśniające, jak i ocena zgromadzonego materiału dowodowego zostały dokonane w sposób wszechstronny i wyczerpujący, to jest uwzględniający wszystkie okoliczności sprawy, mające charakter istotny z punktu widzenia rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy administracyjnej (wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 stycznia 2019 r., II SA/Lu 771/18). Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Organ pierwszej instancji procedował bowiem precyzyjnie i wnikliwie i w sposób niebudzący wątpliwości w oparciu o obowiązujące przepisy prawa dokonał swoich ustaleń. Skargę na decyzję Kolegium wniósł M. S., zarzucając mające wpływ na rozstrzygnięcie spawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 pkt. 6 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia prawnego i posłużenia się wyłącznie zwrotem, iż "zastrzeżeń nie budzi taka kwalifikacja prawna", w sytuacji, gdy organ II instancji zobowiązany był od odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez skarżącego, a poza tym wymóg szczegółowego uzasadnienia decyzji wynika z zasady zaufania do władzy publicznej, zasady informowania stron oraz zasady przekonywania. Nadto zaskarżonej decyzji zarzucił mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przesłanką do orzeczenia o umorzeniu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest "uwzględnienie sytuacji dochodowej i rodzinnej", w sytuacji, gdy norma ta nie zawiera takiej hipotezy; 2) art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, kiedy w realiach przedmiotowej sprawy przepis ten nie miał zastosowania bowiem sprawę w I instancji rozpatrywał organ właściwy dłużnika, zaś uprawnionym do zastosowania art. 30 ust. 2 przywołanej ustawy jest organ właściwym wierzyciela. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący podniósł, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, nie wyjaśnił, dlaczego uznał je za bezzasadne, ani nie wskazał, dlaczego uznał, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów zamiast ust. 1 przywołanego przepisu prawa materialnego. Prowadzi to do wniosku, że kontrola instancyjna miała charakter wyłącznie pozorny, co pozostaje w sprzeczności z istotą postępowania odwoławczego. W konsekwencji zaskarżona decyzja nie spełnia standardów prawidłowego uzasadnienia decyzji administracyjnej, ma charakter arbitralny i uniemożliwia skuteczną kontrolę jej legalności, co stanowi samodzielną przesłankę jej uchylenia. Odnosząc się do materialnoprawnej podstawy decyzji, skarżący wskazał, że ustawodawca w art. 30 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przewidział dwa rozłączne tryby pomocy zobowiązanym do zapłaty alimentów. Wskazuje na to zarówno redakcja przepisu i wydzielenie norm do osobnych ustępów, jak i przyznanie kompetencji innym organom, a więc odpowiednio organowi właściwemu dłużnika w ust. 1 przepisu oraz organowi właściwemu wierzyciela w ust. 2 przepisu. Z brzmienia art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wynika, że jedyną i konieczną przesłanką umorzenia należności jest skuteczna egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów, prowadzona przez okres 5 lat. Innymi słowy organ nie może dokonać swoistej kompilacji dwóch norm prawnych i rozbudować materialnej podstawy decyzji o normę, do stosowania której nie jest uprawniony. Organ orzekający w decyzji I instancji jest wyłącznie organem właściwym dłużnika (organem właściwym wierzyciela jest Prezydent Miasta L.) i winien stosować przepis prawa, który obejmuje swoją dyspozycją ten organ, a więc art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Dłużnik mógłby zwrócić się do organu właściwego wierzyciela, jeśli uznałby, że jego sytuacja miała przymiot wyjątkowości i w oparciu o uwzględnienie jego sytuacji dochodowej i rodzinnej żądałby umorzenia należności. Takie żądanie nie było jednak przedmiotem wniosku. Skarżący wyjaśnił, że organ I instancji winien orzec w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Słowo "może" w treści przepisu dotyczy kompetencji organu, a nie uznaniowości decyzji. Jedyną przesłanką, której wypełnienie jest konieczne do rozstrzygnięcia w przedmiotowym zakresie, jest skuteczna egzekucja przez okres 5 lat w wymaganej wysokości. Egzekucja taka z całą pewnością miała miejsce, wobec czego organ I instancji powinien orzec o umorzeniu 50% należności. Organ nie powinien stosować art. 30 ust. 2 i wiązać umorzenia z przesłanką sytuacji rodzinnej i dochodowej, ponieważ nie jest objęty dyspozycją przepisu - nie jest organem właściwym wierzyciela. Utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pozostaje całkowicie niezasadne. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem sporu jest odmowa umorzenia skarżącemu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego otrzymanych przez S. S.. W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu rozstrzygnięcia przez organy sprawy w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną. Organ pierwszej instancji w podstawie prawnej decyzji powołał "art. 30 ust. 1 ust. 2", przytaczając w uzasadnieniu decyzji brzmienie zarówno ust. 1, jak i 2 tego przepisu. Samorządowe Kolegium odwoławcze wprawdzie w podstawie prawnej decyzji nie powołało żadnej normy prawa materialnego, ale w uzasadnieniu decyzji również przytoczyło treść art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji – które w sposób dosłowny zostało powielone przez organ odwoławczy – wynika, że "we wniosku, który strona złożyła, strona wnosi o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, które już wcześniej decyzją MOPR w L. z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...] zostały rozłożone na raty płatne miesięcznie w kwocie po [...] zł w terminie do dnia 30 listopada 2026 r., które strona spłaca regularnie od 2019 roku. W związku z powyższym nie ma możliwości umorzenia tych należności". Ponadto wskazano, że strona posiada firmę budowlaną, nie uskarża się na jakiekolwiek problemy zdrowotne, jest w sile wieku i ma możliwości uzyskania większego dochodu celem spłaty powstałych zaległości. Sytuacja życiowa zobowiązanego mogłaby powodować umorzenie należności tylko w przypadku, gdyby była wyjątkowa, w sposób istotny różniąca się od sytuacji innych zobowiązanych". W myśl art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy, w łącznej wysokości: 1) 30%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 2) 50%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 3) 100%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. Z kolei stosownie do art. 30 ust. 2 powołanej ustawy, organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 9 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów organem właściwym dłużnika jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dłużnika alimentacyjnego; natomiast w myśl art. 2 pkt 10 tej ustawy, organem właściwym wierzyciela jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby uprawnionej. Zatem z zestawienia powyższych norm prawnych wynika, że w przedmiocie umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego na podstawie art. 30 ust. 1 orzeka organ właściwy dłużnika, zaś na podstawie art. 30 ust. 2 – organ właściwy wierzyciela. Owszem może się zdarzyć, że organem właściwym dla dłużnika i wierzyciela będzie ten sam organ. Dzieje się tak w sytuacji, gdy osoba uprawniona i dłużnik mają miejsce zamieszkania w obszarze właściwości tego samego organu. Z materiałów zamieszczonych w aktach niniejszej sprawy wynika jednak, że organem właściwym dłużnika był Wójt Gminy [...], natomiast organem właściwym wierzyciela – Prezydent Miasta L.. Jako adres zamieszkania osoby uprawnionej figuruje bowiem ul. [...], [...] (k. 23, k. 72). Zatem Wójt Gminy [...] jako organ właściwy dłużnika mógł rozstrzygać w niniejszej sprawie wyłącznie na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, nie zaś na podstawie art. 30 ust. 2 tej ustawy, ponieważ ten przepis daje kompetencję do badania wniosku o umorzenie pod kątem sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika wyłącznie organowi właściwemu wierzyciela. Ten zarzut został podniesiony w odwołaniu, natomiast Kolegium nie odniosło się do niego. Nie wyjaśniło, dlaczego uznało Wójta Gminy [...] również za organ właściwy wierzyciela. Organy obu instancji nie uargumentowały w sposób jasny i przekonujący, dlaczego nie uwzględniły wniosku na podstawie jednej z przesłanek wymienionych w art. 30 ust. 1 powołanej ustawy, natomiast bezpodstawnie opisywały sytuację rodzinną i dochodową skarżącego, która w świetle dyspozycji art. 30 ust. 1 nie ma żadnego znaczenia. Organ pierwszej instancji, a w ślad za nim Kolegium – wskazały jedynie, że "we wniosku, który strona złożyła, strona wnosi o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, które już wcześniej decyzją MOPR w L. z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...] zostały rozłożone na raty płatne miesięcznie w kwocie po [...] zł w terminie do dnia 30 listopada 2026 r., które strona spłaca regularnie od 2019 roku. W związku z powyższym nie ma możliwości umorzenia tych należności". Organy powinny wyjaśnić, dlaczego uznały, że rozłożenie należności na raty wyklucza ich umorzenie i odnieść się w tym zakresie do konkretnych kwot należności spłacanych przez skarżącego. Ponadto, co słusznie zauważył skarżący, organy dokonały swoistej i, jak wyżej wskazano, niedopuszczalnej, kompilacji dwóch podstaw prawnych umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego, stosując błędną podstawę prawną – art. 30 ust. 2 powołanej ustawy. Organ pierwszej instancji najpierw argumentował odmowę umorzenia należności sytuacją życiową skarżącego (k. 75), która może być brana pod uwagę jedynie na gruncie art. 30 ust. 2 ustawy, a następnie stwierdził, że "nie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie zaległości z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego (...) na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów" (k. 75 verte). Kolegium wprawdzie ma rację, że organ drugiej instancji może w pełni podzielić zarówno rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, jak i argumentację tego rozstrzygnięcia wskazaną przez organ pierwszej instancji. W żadnym razie nie zwalnia to jednak organu odwoławczego z odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu. W niniejszej sprawie Kolegium do żadnego z zarzutów się nie odniosło, wiernie odtwarzając treść uzasadnienia organu pierwszej instancji. Takie postępowanie organu odwoławczego narusza zasadę zaufania do organów władzy publicznej oraz zasadę przekonywania (art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a.). Organy są obowiązane wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierowały się, podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie oraz wyczerpująco i w sposób spójny (logicznie niesprzeczny) uzasadnić wszystkie okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Opisane wyżej uchybienia nie pozwalały na prawidłowe prześledzenie toku rozumowania Kolegium. Sąd nie dopuścił dowodu z karty informacyjnej leczenia szpitalnego skarżącego, ponieważ fakt stanu zdrowia skarżącego nie ma w niniejszej sprawie znaczenia. Mając na uwadze powyższe, Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ w związku z art. 135 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę, organ pierwszej instancji, stosownie do art. 153 p.p.s.a., uwzględni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w niniejszym wyroku. Powyższy wyrok nie przesądza o zasadności umorzenia skarżącemu należności wypłaconych z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Obowiązkiem organu będzie zatem dokonanie wnikliwej i wyczerpującej oceny zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego w świetle przesłanek określonych w art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, a w razie potrzeby - jego uzupełnienie. Uzasadnienie decyzji powinno w sposób wyczerpujący odnosić się do wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, odpowiadając w pełni rygorom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. Rozstrzygnięcie w zakresie zwrotu skarżącemu kosztów postępowania, obejmujących wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł (łącznie 497 zł), zostało wydane na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.