II SA/Lu 135/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 3 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J. C. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu w sprawie ze skargi Z. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy sporządzenia i wydania uwierzytelnionej kopii umowy p o s t a n a w i a odmówić przyznania wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu. Radca prawny J. C. wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącego wniósł, w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Wniosek zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że opłaty nie zostały zapłacone w całości. Do wniosku dołączono potwierdzenie nadania korespondencji na adres skarżącego oraz odpis opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 490) zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z § 16 rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Nie ulega wątpliwości, że z treści przepisu wynika, iż aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż tylko oświadczenie tej treści pozwala w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (por. postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 615/08 – Lex nr 527807 czy postanowienie SN z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt III SPP 27/11 – Lex nr 1106755). Podkreślić jednocześnie należy, że brak oświadczenia tej treści nie stanowi braku formalnego podlegającego uzupełnienie w trybie art. 49 p.p.s.a. Brak takiego oświadczenia wywołuje natomiast skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (patrz postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. o sygn. akt I OZ 390/08 – Lex nr 493827). W przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie złożył oświadczenia, którego treść odpowiadałaby treści oświadczenia unormowanego w § 16 rozporządzenia. Wnioskodawca oświadczył, że opłat nie zapłacono w całości. Z oświadczenia tego nie wynika jednak aby opłaty nie zostały zapłacone również w części. W oparciu o treść tego oświadczenia nie można zatem wykluczyć tego, że opłaty zapłacone zostały w części oraz ustalić w jakiej części. Tym samym nie można ustalić w jakiej części wnioskodawcy należy się wynagrodzenie za pomoc prawną świadczoną z urzędu, co przesądza o braku możliwości uwzględnienia jego wniosku o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) i § 16 rozporządzenia należało orzec jak na wstępie postanowienia.