II SA/Lu 136/10

Lublin, dnia 23 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. i M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. G. i M. B. złożyli do Sądu skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., którą wymierzono skarżącym z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego karę w wysokości 10.000 zł. Skarżący wnieśli jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 powołanej ustawy). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. We wniosku skarżący wskazali, że ściągnięcie kwoty 10.000 zł wyrządzi im niepowetowane szkody materialne. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest zasadny. Biorąc pod uwagę znaczną wysokość wymienionej kary, stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Wysokość kary w kwocie 10.000 zł nałożonej na skarżących postanowieniem organu nadzoru budowlanego pozwala na przyjęcie, iż jej uiszczenie przez skarżących wywołałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych względów należało, na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy, wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia.