II SA/Lu 137/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - w zakresie wniosku M. P. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, M. P. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając tego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "ustawa", sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W myśl § 6 powołanego artykułu orzeczenie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd wyroku w sprawie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Złożony przez nią skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera bowiem żadnego uzasadnienia. Nawet gdyby przyjąć, że wniosek ten – zdaniem skarżącej – uzasadniają podniesione w skardze zarzuty co do wadliwości zaskarżonej decyzji, to zarzuty te nie dawałyby podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem podkreślić, iż przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek wstrzymania zaskarżonego do Sądu aktu. Sąd nie jest zatem uprawniony do badania merytorycznej zasadności czy też zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ani decyzji organu pierwszej instancji na etapie rozpoznania wniosku. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania, Sąd nie ma zatem możliwości dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Ponadto należy wskazać, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, stosownie do powołanego przepisu, mogą być jednak tylko takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą warunki zabudowy, ze swej istoty nie podlega wykonaniu i nie wymaga wykonania. Decyzja o warunkach zabudowy stwierdza bowiem jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego i nie wymaga wykonania (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2007, s. 339). Z tych względów, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w postanowieniu.