II SA/Lu 1379/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Asesor WSA Małgorzata Fita (spr.), Protokolant Przemysław Gumieniak, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi A. i M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania oddala skargę Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] wydaną z upoważnienia Wojewody na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. Nr 87, poz. 960 z 2001 r.) oraz wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., Sygn. K 20/01 (Dz. U. z 2002 r., Nr 78, poz. 716), po rozpatrzeniu odwołania M. K. i A. K. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...], Nr [...] o odmowie zameldowania A. K. wraz z synem G. K. na pobyt stały w lokalu przy ul. A. w L. utrzymano w mocy przedmiotową decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji wydał zgodną z prawem decyzję o odmowie zameldowania A. K. wraz z małoletnim synem G. K. na pobyt stały w L. przy ul. A. z powodu nie spełnienia przez skarżącą przesłanek niezbędnych dla dokonania takiej czynności. Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, A. K. z rodziną mieszka w nowo wybudowanym domu przy ul. A., który nie posiada nadanego numeru porządkowego. W tym budynku koncentruje się jej centrum życiowe. Jednocześnie skarżąca chce być zameldowana na pobyt stały w starym budynku, w którym zamieszkuje matka jej męża – T. K. Niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie i zapadł w niej wyrok z dnia 10 września 2001 r., sygn. akt II S.A./Lu 435/00 oddalający skargę A. i M. małżonków K. w przedmiocie odmowy zameldowania skarżącej. Od dnia wydania wyżej wymienionego wyroku w sprawie tej nie zmienił się ani stan faktyczny a ni prawny. Mając na uwadze, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu, wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, który wydał decyzje, zameldowanie skarżącej wraz z synem we wskazanym przez nią lokalu mieszkalnym naruszałoby przepis art. 30 ustawy o NSA oraz art. 6 ust. 1 i 10 ust 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Na przedmiotową decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli M. i A. K. zaskarżając ją w całości. W uzasadnieniu swojej skargi podnieśli, iż M. K. jest współwłaścicielem gruntu i budynku, w którym chcą dokonać zameldowania A. K. Na zameldowanie nie wyraża zgody T. K., która utrudnia im życie. Mając na uwadze fakt posiadania prawa własności do budynku, w którym chcą dokonać zameldowania, a także obowiązujące przepisy, organy powinny zameldować A. K. z synem w przedmiotowym lokalu mieszkalnym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Przede wszystkim należy podnieść, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, bowiem pozostaje w zgodności z prawem. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960) "pobytem stałym" jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych. Przez termin "zamiar" należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale i zewnętrzną, dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż A. K. nie zamieszkuje w lokalu, w którym chce być zameldowana, lecz w domu posadowionym obok, w którym zameldowana być nie może, za względu na to, budynek nie odpowiada warunkom technicznym określonym dla pomieszczeń na pobyt stały ludzi. Przedmiotowa sprawa była już rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 10 września 2001 r., sygn. akt II SA/Lu 435/00 oddalił skargę A. i M. K. na decyzję w przedmiocie odmowy zameldowania. W uzasadnieniu swojego orzeczenia stwierdził, że zameldowanie jest zapisem ewidencyjnym o charakterze czynności materialno – technicznej, stanowiącej dowód miejsca pobytu osoby, nie łączącej się z uprawnieniami do lokalu. Mając na uwadze przepis art. 6 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w sytuacji nie zamieszkiwania przez osobę ubiegającą się o zameldowanie na pobyt stały pod wskazanym przez nią adresem organ meldunkowy ma podstawy do odmowy zameldowania tej osoby. Nie ma przy tym znaczenia, że małżonek tej osoby jest jednym ze spadkobierców lokalu. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżania. Z tych też względów i na podstawie przepisu art. 151 w związku z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.