II SA/Lu 139/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. w przedmiocie wymierzenia grzywny Wójtowi Gminy za niewykonanie orzeczenia sądu w sprawie II SAB/Lu 54/02; w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić Z. W. przyznania prawa pomocy. Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa nie podlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, a w szczególności gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II FZ 564/06, niepubl.). Okoliczności powyższe zachodzą w rozpatrywanej sprawie, której przedmiotem jest wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy za niewykonanie orzeczenia sądu w sprawie II SAB/Lu 45/02. Postępowania w tej sprawie toczyło się już w sprawie sygn. akt II SA/Lu 22/06, w której wyrokiem z dnia 25 października 2006 r. skarga została oddalona. Orzeczenie to uprawomocniło się w dniu 24 grudnia 2006 r., co oznacza, że w dacie wszczęcia postępowania w sprawie niniejszej (19 stycznia 2015 r.), postępowanie w sprawie sygn. akt II SA/Lu 22/06 zostało już prawomocnie osądzone. Przy tożsamości stron i przedmiotów postępowania w obu sprawach (II SA/Lu 22/06 i II SA/Lu 138/15) powoduje konieczność odrzucenia skargi w sprawie sygn. akt II SA/Lu 138/15, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ppsa. Z tych względów, wobec oczywistej bezzasadności skargi, należało na podstawie art. 247 ppsa odmówić Z.W. przyznania prawa pomocy.