II SA/Lu 139/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Protokolant Referent Radosław Dudek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2020 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Komendant Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją z [...] grudnia 2019 r. L. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (dalej jako: L. KW PSP), po rozpatrzeniu odwołania J. W. (dalej jako: skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w L. z [...] listopada 2019 r. w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie naruszenia przepisów przeciwpożarowych. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Na wniosek skarżącej z 8 października 2019 r. Komendant Miejski PSP w L. wszczął postępowanie w sprawie stanu bezpieczeństwa pożarowego w bloku przy ul. [...] w L., w zakresie stanu lokali o numerach [...] W toku postępowania przeprowadzono oględziny (25 października 2019 r.), w wyniku których nie stwierdzono naruszenia przepisów przeciwpożarowych, w szczególności w zakresie szerokości drogi ewakuacyjnej. Do protokołu kontroli pełnomocnik skarżącej złożył zastrzeżenia. Na podstawie tych ustaleń, decyzją z 4 listopada 2019 r. organ I instancji umorzył postępowanie w przedmiocie naruszenia przepisów przeciwpożarowych w ww. budynku mieszkalnym. W odwołaniu od decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. 2010, nr 109, poz. 719, ze zm.). Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z 20 grudnia 2019 r. L. KW PSP utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ powołał się na ustalenia poczynione w toku oględzin, z których wynika, że lokale mieszkalne o nr [...], których dotyczy postępowanie, zlokalizowane są na 5 piętrze budynku. Drzwi obu mieszkań znajdują się na jednej ścianie klatki schodowej, w odległości 26 cm od siebie. Drzwi mieszkania nr [...], o szerokości 80 cm, otwierają się na zewnątrz mieszkania, wykładając się na ścianę klatki schodowej. Natomiast drzwi mieszkania nr [...], o szerokości 79,3 cm, otwierają się do wewnątrz mieszkania, wykładając się na jego wewnętrzną ścianę. Drzwi obu lokali podczas otwierania czy zamykania nie przysłaniają siebie wzajemnie, nie występuje zawężenie szerokości wyjścia z lokalu. Wymiary klatki schodowej wynoszą: - odległość pomiędzy ścianami zmierzona przy lokalach nr [...] wynosi 2,11 m; - odległość pomiędzy ścianą a wyłożonym na ścianę (otwartym) skrzydłem drzwi mieszkania nr [...] wynosi 2,00 m; - odległość od stopnia schodów do przeciwległej ściany wynosi 6,03 m. W ocenie organu, analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że w sprawie nie znajduje zastosowania przepis § 207 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (nakazujący zastosowanie przepisów rozporządzenia dotyczących bezpieczeństwa pożarowego również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi), gdyż nie zaistniała przesłanka z przepisu § 16 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej (użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi, gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi). Kontrolowany odcinek drogi ewakuacyjnej ma szerokość 2 m (po otwarciu na zewnątrz drzwi lokalu nr [...]), a więc w tym zakresie nie występują warunki zagrożenia życia. Budynek zostałby uznany za zagrażający życiu ludzi, jeśli szerokość dojścia, czyli szerokość drogi ewakuacyjnej byłaby mniejsza o ponad jedną trzecią od określonej w przepisach techniczno-budowlanych. Szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać jednocześnie na danej kondygnacji budynku, przyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 1,4 m, przy czym dopuszcza się zmniejszenie szerokości poziomej drogi ewakuacyjnej do 1,2 m, jeżeli jest ona przeznaczona do ewakuacji nie więcej niż 20 osób. Warunki zagrożenia życia występowałyby w przypadku, gdyby szerokość klatki schodowej na badanym odcinku wynosiła mniej niż 0,94 m (dla ewakuacji powyżej 20 osób), bądź mniej niż 0,8 m (dla ewakuacji do 20 osób). Ponieważ podczas oględzin stwierdzono, że szerokość poziomej drogi ewakuacyjnej jest większa niż minimalna szerokość ustalona dla warunków zagrożenia życia, nie było podstaw do wydania decyzji administracyjnej nakładającej obowiązki z zakresu ochrony przeciwpożarowej w przedmiocie wskazywanym we wniosku skarżącej, to jest w zakresie zmniejszenia szerokości poziomej drogi ewakuacyjnej poprzez otwarcie drzwi z mieszkania na zewnątrz. W odniesieniu do podniesionej w odwołaniu kwestii okresowego wystawiania przez mieszkańców lokalu komunalnego nr [...], licznych dużych gabarytowo przedmiotów, organ wskazał, że w świetle przepisów rozporządzenia w sprawie ochrony ppoż. zabronione jest wykonywanie czynności mogących spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się, utrudnianie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji, w tym m.in. składowanie materiałów palnych na drogach komunikacji ogólnej służących ewakuacji lub umieszczanie przedmiotów na tych drogach w sposób zmniejszający ich szerokość albo wysokość poniżej wymaganych wartości określonych w przepisach techniczno-budowlanych. W trakcie oględzin nie stwierdzono jednak występowania przedmiotów lub materiałów palnych na kontrolowanej drodze ewakuacyjnej, brak więc było podstaw do prowadzenia w tym zakresie, dalszych czynności. Obowiązek bieżącego nadzorowania przestrzegania przepisów przeciwpożarowych spoczywa również na właścicielu lub zarządcy obiektu. W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik J. W. zarzucił naruszenie art. 7, art. 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez to, że w toku rozpatrywania sprawy organy obu instancji przyjęły uzasadnienie oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącej, nie uwzględniając innych okoliczności przez nią powoływanych tj. bliskości położenia drzwi wejściowych do obu sąsiadujących ze skarżącą lokali (w tym również lokalu nr [...], który znajduje się "na klinie" z lokalem skarżącej), okresowego wystawiania licznych dużych gabarytowo przedmiotów przez mieszkańców lokalu nr [...] oraz warunków zdrowotnych – niepełnosprawności skarżącej, która bez odpowiedniego zaopatrzenia ortopedycznego (balkonika-chodzika) nie jest w stanie się poruszać oraz potrzebnej jej w związku z tym szerszej drogi ewakuacyjnej na wypadek zagrożenia pożarowego. Ponadto przeprowadzający oględziny w żaden sposób nie odniósł się do ogólnego wymogu obowiązującego w budynkach wielorodzinnych, polegającego na zasadzie otwierania drzwi wejściowych do lokali wyłącznie "do środka" tych lokali, a nie na zewnątrz klatki schodowej jak w przypadku samowolnie i nielegalnie założonych drzwi do lokalu nr [...]. Ponadto pełnomocnik zarzucił naruszenie § 207 ust. 2, § 236 ust. 1 i § 242 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zw. z § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, poprzez brak zastosowania tych przepisów, w szczególności brak uwzględnienia przy ocenie drogi ewakuacyjnej koniecznej skarżącej jej stopnia niepełnosprawności i wynikających z tego wymogów szerokości przejścia wraz z balkonikiem-chodzikiem, a także brak uwzględnienia, że w blokach wielorodzinnych drzwi zewnętrzne do lokali powinny otwierać się do wewnątrz, a nie na zewnątrz klatki schodowej. W odpowiedzi na skargę L. KW PSP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Istotą żądania skarżącej zawartego we wniosku inicjującym postępowanie (z 3 października 2019 r.) była kontrola stanu bezpieczeństwa pożarowego w ww. bloku mieszkalnym, w zakresie lokali nr [...] Taki wniosek, w razie potwierdzenia naruszenia przepisów pożarowych powinien prowadzić do wydania przez właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej decyzji na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2020, poz. 1123, ze zm.). W świetle tego przepisu, komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do: (1) nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie; (2) wstrzymania robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Treść wniosku wskazuje, że skarżąca upatrywała głównych przyczyn naruszenia przepisów pożarowych w dwóch okolicznościach faktycznych: po pierwsze, w wymianie drzwi wejściowych do lokalu nr [...], sąsiadującym bezpośrednio z jej mieszkaniem. W wyniku wymiany zmieniono sposób otwierania drzwi lokalu – aktualnie na zewnątrz. Po drugie, w fakcie wystawiania przez użytkowników lokalu nr [...] dużych gabarytowo przedmiotów na korytarz, stanowiący drogę ewakuacyjną z mieszkań. Działania te, w ocenie skarżącej zagrażają jej bezpieczeństwu, utrudniając ewakuację z mieszkania i naruszają tym samym wymogi ochrony przeciwpożarowej. Wymogi dotyczące zapewnienia odpowiednich warunków ewakuacji z budynku określają przepisy wspomnianego wyżej rozporządzenia w sprawie ochrony pożarowej. Z § 15 ust. 1 wynika podstawowa zasada, że z każdego miejsca w obiekcie, przeznaczonego do przebywania ludzi, zapewnia się odpowiednie warunki ewakuacji, umożliwiające szybkie i bezpieczne opuszczanie strefy zagrożonej lub objętej pożarem, dostosowane do liczby i stanu sprawności osób przebywających w obiekcie oraz jego funkcji, konstrukcji i wymiarów, a także zastosowanie technicznych środków zabezpieczenia przeciwpożarowego. Środki te obejmują m.in. zapewnienie dostatecznej liczby, wysokości i szerokości wyjść ewakuacyjnych (pkt 1) oraz zachowanie dopuszczalnej długości, wysokości i szerokości przejść oraz dojść ewakuacyjnych (pkt 2). Jak wynika z § 15 ust. 2, odpowiednie warunki ewakuacji określają przepisy techniczno-budowlane, tj. w analizowanym przypadku, w aktualnym stanie prawnym wskazane wyżej rozporządzenie w sprawie warunków technicznych z 2002 r. W § 207 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wyrażono ogólną zasadę, że budynek i urządzenia z nim związane powinny być projektowane i wykonane w sposób ograniczający możliwość powstania pożaru, a w razie jego wystąpienia zapewniający m.in. możliwość ewakuacji ludzi lub ich uratowania w inny sposób (pkt 4). Z kolei w świetle § 236 ust. 1 rozporządzenia, z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna być zapewniona możliwość ewakuacji w bezpieczne miejsce na zewnątrz budynku lub do sąsiedniej strefy pożarowej, bezpośrednio albo drogami komunikacji ogólnej, zwanymi dalej "drogami ewakuacyjnymi". W rozpoznawanej sprawie nie ustalono daty budowy czy oddania do użytku budynku, w którym mieszczą się lokale, których dotyczy postępowanie. Doświadczenie życiowe wskazuje jednak, że budynek powstał przed wejściem w życie rozporządzenia z 2002 r., jest to okoliczność niesporna. Z tego względu organy prawidłowo odwołały się do § 207 ust. 2 rozporządzenia, zawierającego regulacje intertemporalną, wskazującą na obowiązek stosowania przepisów rozporządzenia dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów i oświetlenia awaryjnego, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. Idea tej regulacji wyraża się w tym, że zasadniczo nie można stosować wymogów technicznych do budynków wybudowanych (oddanych do użytku) przed wejściem w życie nowych regulacji, jednakże w pewnych przypadkach prawodawca zdecydował się na wprowadzenie swoistej retrospektywności obowiązywania nowych przepisów, nakazując stosowanie wymogów wynikających z tych przepisów do oceny stanu technicznego (tu: w zakresie bezpieczeństwa pożarowego) do budynków już istniejących w dacie wejście w życie rozporządzenia z 2002 r. Wymaga to jednak stwierdzenia przesłanki uznania budynku za zagrażający życiu ludzi. Zgodnie z § 16 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej, użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi, gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi. W świetle ust. 2 tego paragrafu, podstawą do stwierdzenia, że w budynku występują warunki techniczne, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem § 45, może być m.in. szerokość przejścia, dojścia lub wyjścia ewakuacyjnego albo biegu bądź spocznika klatki schodowej służącej ewakuacji, mniejsza o ponad jedną trzecią od określonej w przepisach techniczno-budowlanych (pkt 1); długość przejścia lub dojścia ewakuacyjnego większa o ponad 100 % od określonej w przepisach techniczno-budowlanych (pkt 2). Minimalne szerokości dróg ewakuacyjnych określa § 242 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z ust. 1 tego paragrafu, szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać jednocześnie na danej kondygnacji budynku, przyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 1,4 m. W świetle ust. 2, dopuszcza się zmniejszenie szerokości poziomej drogi ewakuacyjnej do 1,2 m, jeżeli jest ona przeznaczona do ewakuacji nie więcej niż 20 osób. Nakładając te wymogi na przesłanki uznania istniejącego (w dacie wejścia w życie rozporządzenia z 2002 r.) budynku za zagrażający życiu ludzi (zmniejszenie o jedną trzecią w stosunku do wymogów wynikających z warunków technicznych; § 16 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej), taka sytuacja miałaby miejsce, gdyby szerokość klatki schodowej zostałaby zmniejszona poniżej 0,94 m (dla ewakuacji powyżej 20 osób) albo poniżej 0,8 m (jeśli ewakuacja obejmuje mniej niż 20 osób). Taka sytuacja nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie. W toku oględzin przeprowadzonych 25 października 2019 r. ustalono, że odległość między ścianami, zmierzona przy drzwiach spornych lokali wynosi 2,11 m, przy otwartym (wyłożonym na ścianę) skrzydle mieszkania nr [...] odległość ta wynosi 2,00 m. Prawidłowości tych pomiarów skarżąca nie kwestionuje (jej zarzuty dotyczą nie tyle samych pomiarów, ile nie uwzględnienia innych okoliczności sprawy). W tej sytuacji szerokość drogi ewakuacyjnej, nawet przy otwartych drzwiach lokalu nr [...] przekracza wymagane minimum, nie sposób zatem uznać, że sposób otwierania drzwi ma wpływ na możliwości bezpiecznej ewakuacji skarżącej. W ocenie Sądu nie są zasadne zarzuty skargi dotyczące nieuwzględnienia przez organ szczególnych okoliczności sprawy. Na sposób pomiarów wymaganej szerokości drogi ewakuacyjnej nie wpływa kwestia umiejscowienia lokalu skarżącej na tzw. klinie, pomiędzy lokalami nr [...] Sposób otwierania drzwi lokalu 41 nie wpływa na zwężenie drogi ewakuacyjnej z mieszkania nr [...] poniżej wymaganych norm. Jak wynika z oświadczenia pełnomocniczki skarżącej, złożonego na rozprawie w dniu 17 września 2019 r., drzwi lokalu nr [...] otwierają się do wewnątrz, zatem również z tej strony nie dochodzi do zwężenia drogi ewakuacyjnej. Wbrew zarzutom skargi obowiązujące przepisy techniczne nie przewidują odmiennego sposobu obliczania czy wyższych wymagań co do szerokości drogi ewakuacyjnej w odniesieniu do lokali zamieszkałych przez osoby niepełnoprawne (tak jak skarżąca). Jedyną w zasadzie regulacją jest § 61 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, z którego wynika, że położenie drzwi wejściowych do budynku oraz kształt i wymiary pomieszczeń wejściowych powinny umożliwiać dogodne warunki ruchu, w tym również osobom niepełnosprawnym. W rozpoznawanej sprawie problem nie dotyczy drzwi wejściowych do budynku. W przypadku drzwi wewnętrznych, do lokali znajdujących się w budynku, jedyną kwestią jest zachowanie odpowiedniej szerokości korytarza, stanowiącego drogę ewakuacyjną. Przepisy techniczne nie wprowadzają również generalnego zakazu otwierania drzwi wejściowych do lokalu na zewnątrz. Co do sposobu otwierania drzwi istnieją tylko dwie regulacje, wymagające uwzględnienia. Po pierwsze, § 239 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, który wskazuje określone przypadki, gdy drzwi stanowiące wyjście ewakuacyjne powinny otwierać się na zewnątrz pomieszczeń (pomieszczenia zagrożone wybuchem; do których jest możliwe niespodziewane przedostanie się mieszanin wybuchowych lub substancji trujących, duszących bądź innych, mogących utrudnić ewakuację; przeznaczonych do jednoczesnego przebywania ponad 50 osób; przeznaczonych dla ponad 6 osób o ograniczonej zdolności poruszania się). Żaden z tych przypadków nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie, co więcej, problemem podnoszonym przez skarżącą jest właśnie otwieranie drzwi lokalu nr [...] na zewnątrz. Po drugie, z § 242 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wynika, że skrzydła drzwi stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi. Wymagania nie stosuje się do drzwi wyposażonych w urządzenia samoczynnie je zamykające. Jak już wyżej wskazano, prawidłowo przeprowadzone pomiary wykazały, że przy całkowitym otwarciu drzwi lokalu nr [...] na zewnątrz, szerokość drogi ewakuacyjnej wynosi 2,00 m, a zatem znacznie przekracza minimalne wymagania. W rozpoznawanej sprawie nie mogą być uwzględnione argumenty skarżącej, wskazującej na zachowania sąsiadów, którzy – w jej ocenie – przy korzystaniu z drzwi wejściowych do lokalu czynią to w sposób złośliwe utrudniający wyjście skarżącej z jej lokalu. Decyzja organu PSP może odnosić się do stwierdzonych naruszeń przepisów prawa w zakresie ochrony przeciwpożarowej, a nie do przypadków, kiedy sąsiedzi korzystają ze swojego lokalu w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego taki, który utrudnia korzystanie skarżącej. Jest to kwestia, która mogłaby być ewentualnie rozstrzygana w sporze cywilnym. W ocenie Sądu organy prawidłowo odniosły się również do drugiego problemu podnoszonego przez skarżącą, tj. do wystawiania przez użytkowników lokalu nr [...] dużych gabarytowo przedmiotów na korytarz, stanowiący drogę ewakuacyjną z mieszkań. Takie działania, jeżeli rzeczywiście miałyby miejsce, są zabronione, z uwagi na treść § 4 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej. Zgodnie z tym przepisem, w obiektach oraz na terenach przyległych do nich jest zabronione wykonywanie czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji, w tym m.in. składowanie materiałów palnych na drogach komunikacji ogólnej służących ewakuacji lub umieszczanie przedmiotów na tych drogach w sposób zmniejszający ich szerokość albo wysokość poniżej wymaganych wartości określonych w przepisach techniczno-budowlanych. Należy jednak mieć na uwadze, że właściwy organ PSP może nałożyć określone nakazy na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o PSP, w tym np. nakaz usunięcia określonych przedmiotów, jeżeli taki fakt zostanie stwierdzony dowodowo i to w taki sposób, który umożliwi odpowiednio precyzyjne określenie nakazanych działań. Jak wynika z protokołu oględzin, nie stwierdzono składowania przedmiotów lub materiałów palnych na korytarzu obok lokali nr [...] Organ nie mógł zatem wydać nakazu usunięcia przedmiotów, których istnienia nie stwierdził. Dopiero w przypadku, gdyby taka sytuacja miała miejsce trwale i została wykazana dowodowo, organ mógłby wydać nakaz usunięcia określonych przedmiotów. Argumenty skarżącej również w tej kwestii są niezasadne, nie sposób zarzucić organowi, że nie wydał nakazu usunięcia określonych przedmiotów, których obecność na drodze ewakuacyjnej zagrażała bezpieczeństwu pożarowemu, jeśli w toku czynności dowodowej (oględzin) takich przedmiotów nie stwierdzono. Wobec powyższego Sąd nie znalazł żadnych podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutom skargi, nie doszło ani do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, ani do naruszenia przepisów prawa materialnego z zakresu warunków technicznych czy ochrony przeciwpożarowej. Okoliczności sprawy wskazują na istniejący od dawna konflikt sąsiedzki. Rolą sądu administracyjnego nie jest jednak znalezienie sposobu rozwiązania tego konfliktu, lecz ocena legalności zaskarżonej do sądu, konkretnej decyzji administracyjnej. Nie sposób rozwiązać tego konfliktu poprzez nałożenie na właścicieli lokalu nr [...] nakazów na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o PSP, jeżeli nie ma podstawy prawnej do formułowania takich nakazów. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.) Sąd oddalił skargę.