II SA/Lu 1393/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski (spr.), Protokolant ref. Małgorzata Poniatowska - Furmaga, po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2004 r. sprawy ze skargi W. C.-B., K. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz W. C. B. i K. B. kwotę 10 ( dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Lu 1393/02 Uzasadnienie W oparciu o art.66 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r prawo budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał Kierownikowi Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej oraz W. C. –B. wykonanie doraźnego zabezpieczenia elementów konstrukcyjnych budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego na działce nr.ewidencyjny [...] położonej przy ulicy S. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu podano, iż budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Konstrukcja dachu, stropy i schody na klatce schodowej wymagają natychmiastowego zabezpieczenia. Odwołanie W. C.- B. w którym twierdziła, iż jest spadkobierczynią części budynku oraz działki gruntu o powierzchni 113 m2 , a zatem nakłady na budynek może ponosić po uzyskaniu tytułu własności, nie znalazło akceptacji organu odwoławczego. Uznając za udowodniony zły stan techniczny budynku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił zdanie organu I instancji o konieczności nałożenia na odwołującą się obowiązków zmierzających do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Składając skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego strona zaznaczyła, iż decyzja narusza prawo własności jej działki, Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej oraz prawo dziedziczenia. Wyjaśniła, iż wraz z dwiema córkami M.C. oraz I.C. są spadkobierczyniami połowy budynku oraz działki o powierzchni 113 m2 . Nieruchomością powyższą został uwłaszczony jej mąż A.J.C. Połowę budynku użytkuje Urząd Miasta. Nie wyraża zgody na żadne remonty na jej działce ani stawiania żadnych ruchomości i nieruchomości. Stwierdziła ,iż budynek jest w złym stanie technicznym i wymaga kapitalnego remontu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz.U Nr. 153 poz.1270 ) Sąd rozstrzyga w granicach danej skargi nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Stosownie do art.66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane ( Dz.U. z 2000r Nr.106 poz.1126 ze zmianami ) w przypadku stwierdzenia , że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia albo jest użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem bądź w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia , właściwy organ wydaje decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. W sprawie zarówno organy administracji jak i skarżąca zgodnie przyznali, a wynika to również z protokołu oględzin budynku z dnia 26 lipca 2002r i protokołu przeglądu budynku z dnia 12 lipca 2000r , iż jest on w złym stanie technicznym. Uzasadniało to wszczęcie postępowania z urzędu w trybie powołanego przepisu prawa budowlanego. Czyni też niezasadną skargę w części dotyczącej braku zgody skarżącej na wykonanie prac wskazanych przez organy nadzoru budowlanego Skarga jest natomiast uzasadniona z innych powodów. Omawiany przepis nie określa bliżej treści decyzji wydawanych w celu osiągnięcia wskazanych w nim efektów. Zgodzić się zatem należy , iż do organu administracji należy określenie zakresu czynności do których została zobowiązana strona postępowania. Jednak rozstrzygnięcie zawarte w decyzji opartej na art.66 powinno dokładnie określać treść i granice nałożonego obowiązku ( J.S. – prawo budowlane Komentarz Wydawnictwo C.H Beck Warszawa 2002 str.298, por też .wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2003r sygn.akt II S.A. / Ka 1147/2001 ) Decyzja nakładająca obowiązki na stronę powinna być na tyle precyzyjna , aby wykluczyć możliwość jej różnej interpretacji i domniemań związanych z wykonaniem obowiązków. Powyższych wymogów nie spełnia zaskarżona decyzja. Posługując się formułą "doraźnych zabezpieczeń elementów konstrukcyjnych budynku" wprowadza niepewność jakie czynności wyczerpują jej treść , co może uniemożliwiać jej wykonanie , a ponadto nakłada na strony dodatkową nieuzasadnioną uciążliwość. Nie wyjaśniono ponadto , do kogo powinna zostać skierowana decyzja. Według art.61 prawa budowlanego jej podmiotami powinni być właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Nie wiadomo na jakich przesłankach opierały swoje przekonanie organy administracji uznając skarżącą za spełniającą te warunki , co w żadnym razie nie wynika z akt sprawy. Uchybieniem postępowania było również pominięcie podnoszonej kilkakrotnie przez skarżącą kwestii współwłasności nieruchomości , oraz jej statusu jako spadkobiercy po J.C. Oczywistym błędem byłoby bowiem pominięcie któregokolwiek ze współwłaścicieli przy nakładaniu na nich obowiązków wynikających z art.66 prawa budowlanego. Skoro skarżąca dowodziła, iż jest współwłaścicielką połowy domu oraz działki o powierzchni 113 m2 należało ustalić rzeczywisty stan prawny i wszystkich współwłaścicieli zapewniając im czynny udział w postępowaniu ( art. 10 kpa ). Z powyższych względów należało orzec jak na wstępie. Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.153 poz.1270 )