II SA/Lu 142/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Kazimierz Marszałek, po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi A K. z udziałem S.A. w L. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 498/13 p o s t a n a w i a: I. odrzucić skargę; II. zwrócić A. K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu. W dniu 17 lutego 2014 r. skarżący [...] wniósł skargę na niewykonanie wyroku z dnia 8 października 2013 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 498/13 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, którym (w pkt I wyroku) zobowiązano [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 7 stycznia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej – w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku, a wobec tego wnioskował o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie powyższego wyroku w trybie przewidzianym przepisem art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."). W uzasadnieniu skarżący podniósł, że we wniosku z dnia 7 stycznia 2013 r. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej wystąpił do [...] Oddział w [...] o udostępnienie w formie kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii elektroenergetycznych na nieruchomości stanowiącej jego własność. W odpowiedzi otrzymał pismo z dnia 6 lutego 2013 r., które jednak nie zawierało odpowiedzi na jego wniosek o udzielenie informacji publicznych. Bak odpowiedzi także na ponowiony wniosek spowodował wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wskazanym na wstępie wyrokiem skargę uwzględnił. Pomimo nałożonego obowiązku organ nie zastosował się do zaleceń zawartych w wyroku i do momentu wniesienia skargi nie zostały one wykonane, co w ocenie skarżącego wyczerpuje hipotezę normy art. 154 § 1 p.p.s.a., która daje stronie uprawnienie do wniesienia skargi w razie niewykonania wyroku. Uprawnienie to aktualizuje się po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, co zostało w ocenie skarżącego spełnione, gdyż organ został do wykonania obowiązku wezwany pismem z dnia 26 listopada 2013 r. (skarga – k. 3-6; pismo – k. 8-9 akt sprawy). W odpowiedzi na skargę [...] z siedzibą w [...] wniosła o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu tego stanowiska organ przedstawił przebieg korespondencji ze skarżącym i jego pełnomocnikiem wskazując, że brak jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem nałożone wyrokiem zobowiązanie zostało wykonane. Akta zostały organowi zwrócone wraz z doręczeniem odpisu prawomocnego wyroku w dniu 15 stycznia 2014 r., zaś decyzja Spółki wydana została w dniu 28 stycznia 2014 r. na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Tym samym 14-dniowy termin określony wyrokiem został zachowany (odpowiedź na skargę – k. 11-11v). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga w okolicznościach faktycznych tej sprawy jest niedopuszczalna, a przez to podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 października 2013 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 498/13, zgodnie z którym w jego pkt I zobowiązano [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 7 stycznia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku – należy rozumieć dosłownie – stosownie do jego treści, tak w zakresie rodzaju nałożonego obowiązku, jak i terminu jego wykonania. Według przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Dlatego rolą sądu administracyjnego rozpoznającego skargę w przedmiocie wymierzenia grzywny organowi za niewykonanie orzeczenia sądu jest kontrola, czy po tego rodzaju wyroku organ administracji w przewidzianym terminie podjął nakazane mu akty lub dokonał nakazanych mu czynności, bowiem przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności, a więc zaniechanie podjęcia lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. Stwierdzenie zaś, że wyrok nie został wykonany umożliwia nałożenie na organ grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zaakcentować jednak należy, iż warunkiem skutecznego wniesienia tego rodzaju skargi jest – stosownie do cytowanego wyżej przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. – uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wezwanie takie nie może być skuteczne w dowolnym czasie. Zgodnie bowiem z art. 286 § 1 p.p.s.a., po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi (art. 286 § 2 p.p.s.a.). Tym samym początek biegu terminu załatwienia przez właściwy organ sprawy po wydaniu wyroku sądu, rozpoczyna się dopiero od dnia doręczenia organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia sądu. Oznacza to w konsekwencji, że określone w art. 154 § 1 p.p.s.a. pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy możliwe jest w sposób skuteczny dopiero po upływie terminu określonego w art. 286 § 2 p.p.s.a. oraz okresu przewidzianego dla organu na załatwienie sprawy. Warunek ten w okolicznościach faktycznych tej sprawy nie został spełniony. Poza sporem pozostaje bowiem fakt, iż skarżący należycie nie dopełnił tego obowiązku, bowiem wezwanie takie skierował do organu przedwcześnie zawierając je w piśmie z dnia 26 listopada 2013 r. w sytuacji, kiedy termin określony w art. 286 § 2 p.p.s.a. rozpoczął swój bieg później – w dniu 16 stycznia 2014 roku. Powyższe oznacza, że wskazana procesowa przesłanka wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku nie jest spełniona, jeżeli strona skarżąca wezwała właściwy organ do wykonania wyroku przed doręczeniem mu prawomocnego orzeczenia sądowego wraz z aktami sprawy. W dołączonych aktach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie sygn. II SAB/Lu 498/13, znajduje się potwierdzony za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika organu radcę prawnego [...] dowód zwrotu organowi akt administracyjnych w dniu 15 stycznia 2014 r. Wezwanie zatem przez skarżącego Spółki do wykonania wyroku w powołanej sprawie nastąpiło przedwcześnie, czego skutkiem jest bezskuteczność takiego wezwania. Wobec powyższego uznać należało, iż przesłanka dopuszczalności wniesienia skargi za niewykonanie wyroku w postaci uprzedniego pisemnego wezwania do wykonania wyroku nie została w niniejszej sprawie spełniona, co stanowi podstawę do uznania wniesionej skargi za niedopuszczalną "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 58 §1 pkt. 6 p.p.s.a. Skutkuje to odrzuceniem skargi na wskazanej podstawie w związku z art. 58 § 3 zd. 1 p.p.s.a. (pkt I postanowienia). Jednocześnie zgodnie z przepisem art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Obligowało to Sąd do zwrotu skarżącemu całego uiszczonego wpisu od skargi (pkt II postanowienia). Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu.