II SA/Lu 1420/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski ( spr.), Protokolant asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę Sygn.akt II SA/ Lu 1420 / 03 Uzasadnienie Decyzją Nr .[...] z dnia [...] czerwca 2003 r znak [...] 2003 w Starosta na wniosek G.K. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę budynku gospodarczo- magazynowego wraz z przebudową istniejącego przyłącza wodociągowego na działce nr.972 w miejscowości D. gmina N. W odwołaniu od powyższej decyzji G.S. wskazała na niezgodność w określeniu inwestycji występującej w pozwoleniu na budowę i w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. O ile bowiem w tej ostatniej jest mowa o budynku gospodarczym – wiacie , to pozwolenie na budowę określa inwestycję jako budynek gospodarczo- magazynowy. Stwierdziła ponadto, iż na projekcie inwestycji nie zaznaczono odległości budynku od części mieszkalnej jej siedliska. Rozpatrujący odwołanie Wojewoda nie znalazł podstaw do kwestionowania stanowiska organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego różnice w nazwie budynku nie stanowią sprzeczności. Obie decyzje mówią o zamierzeniu inwestycyjnym , jakim jest budynek gospodarczy. Drugi człon nazwy obiektu w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa konstrukcję budynku, natomiast pozwolenie na budowę doprecyzowuje jego funkcję. W obu przypadkach decyzje dotyczą tego samego budynku gospodarczego. Zachowane zostały także warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynek został bowiem zlokalizowany w odległości 4 m od granicy z działką sąsiednią . Brak podania w projekcie odległości od budynków skarżącej wynika z tego, iż projektowany budynek nie stwarza zagrożenia pożarowego , nie jest też obiektem uciążliwym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r Prawo ochrony środowiska. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego G.S. domagała się cofnięcia zaskarżonej decyzji. Podkreśliła, iż inwestor od 1992 r prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wywozie śmieci i innych nieczystości. W swoim obecnym siedlisku garażuje, naprawia i myje samochody oraz naprawia i myje pojemniki na śmieci. Z tego względu obecny sposób użytkowania budynków przez inwestora jest dla niej uciążliwy. Wybudowanie tak dużego budynku i przeznaczenie go na wyżej opisany cel będzie jeszcze bardziej uciążliwe. Zaznaczyła, iż działka przylegająca do posesji inwestora wchodzi w skład jej gospodarstwa ekologicznego . Może być także działką budowlaną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest pozbawiona podstaw. W ocenie sądu zaskarżonej decyzji nie można uznać jako naruszającej prawo. Organy orzekające w sprawie zachowały wymogi wynikające z art.32 ust.1 , 2 i 4 ,33 ust .2, 34 i 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane ( tekst jedn .Dz. U. z 2000 r Nr. 106, poz.1126 ze zmianami ), właściwie tez oceniły zebrany materiał dowodowy. Podstawy do uchylenia decyzji nie sposób upatrywać w odmiennym , zdaniem skarżącej , określeniu funkcji projektowanego budynku. Między określeniem budynek gospodarczy – wiata użytym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu , a pojęciem budynek gospodarczo- magazynowy jakim posługuje się pozwolenie na budowę nie zachodzi odmienność , uzasadniająca stwierdzenie niezgodności pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W istocie funkcje te uznać należy za równorzędne. Nie można również podzielić argumentacji skarżącej zmierzającej do wykazania , iż realizacja inwestycji spowoduje dla niej istotną uciążliwość. Opis techniczny do projektu technicznego budynku podaje, iż jest on przeznaczony do postoju środków transportu. Omawiana inwestycja nie została wymieniona w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko ( Dz.U Nr.179, poz.1490 ), wobec czego nie było potrzeby sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko . Zarzut ten nie może prowadzić do oczekiwanego przez skarżącą skutku także i z tego powodu, że dotyczy jej interesu faktycznego , a nie interesu prawnego , rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Sam fakt powstania uciążliwości związanych z inwestycją nie może prowadzić do wniosku , iż wydanie pozwolenia na budowę stanowi w takiej sytuacji naruszenie prawa ( por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1999 r sygn. akt IV SA 1492 / 98 LEX nr. 47835 ).Podobnie należy ocenić obawy skarżącej dotyczące rozwijania przez inwestora działalności gospodarczej. Przekonanie to nie może ograniczać prawa właściciela do zagospodarowania własnej nieruchomości w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego . Skarżąca nie wskazała przy tym konkretnego przepisu ustawy, z którym jej zdaniem jest niezgodny projekt zagospodarowania terenu ustalony w kwestionowanej decyzji. Z treści skargi nie wynika ponadto, poza stwierdzeniem, iż działka przylegająca do posesji G.K. wchodzi w skład ekologicznego gospodarstwa rolnego skarżącej ,aby realizowana inwestycja miała na niego jakikolwiek wpływ. Inwestor wykazał się decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczającą możliwość zabudowy działki w kształcie przez niego wskazanym , jak również prawem do nieruchomości . W sprawie nie zostały tez naruszone przepisy techniczne. Została zachowana odległość 4 m od granicy z działką skarżącej , a jej zarzut braku zwymiarowania odległości od jej budynku mieszkalnego przedstawiony w odwołaniu od decyzji , nie został podtrzymany w skardze, gdzie ograniczono się do wskazania , iż odległość ta wynosi około 20 m. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa , na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz .U. Nr. 153, poz.1270 ) skargę należało oddalić.