II SA/Lu 1431/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Jerzy Drwal(asesor WSA), Grażyna Pawlos-Janusz (sędzia NSA spr.), Protokolant Referent Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2004 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki oddala skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania A.M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta z dnia [...] r. znak: [...] odmawiającej nakazania J.C. rozbiórki budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...] w B.P. przy ul. [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że odwołujący się żądał wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego na podstawie art. 48 w zw. z art. 28 ustawy Prawo budowlane. W rozpatrywanej sprawie nie istnieją podstawy do wydania takiego nakazu rozbiórki bowiem bezspornie budowa została rozpoczęta na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Fakt wniesienia skargi na decyzję Wojewody z dnia [...]r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie wstrzymał wykonania tej decyzji. Zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz. 368/ wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności. Zarzuty odwołującego się co do nieprawomocności decyzji ostatecznej nie znajdują uzasadnienia w przepisach prawa administracyjnego. Uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie wydanym w sprawie II SA/Lu 203/00 w dniu 17 maja 2001 r. spowodowało utratę przez inwestora tytułu prawnego do prowadzenia budowy ale nie nadało wykonanym robotom cech samowoli budowlanej rozstrzyganej w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego. Skargę do sądu administracyjnego wniósł A.M., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, jako wydanej z naruszeniem art. 28 i art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W obszernych motywach skargi zawarł krytykę dokonanej przez organy orzekające interpretacji art. 28 i art. 48 ustawy Prawo budowlane podnosząc, że bezpodstawnie przyjęły one brak cech samowoli budowlanej w sytuacji, gdy inwestor prowadził roboty budowlane w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę, która została następnie uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zdaniem skarżącego w sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę została przez Sąd uchylona jako niezgodna z prawem, to również konsekwentnie powinny być zlikwidowane skutki powstałe w wyniku wykonania tej nieprawomocnej decyzji, czyli powinien być wydany nakaz dokonania rozbiórki zrealizowanego budynku, co byłoby przywróceniem sytuacji do stanu zgodnego z prawem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z obowiązującym prawem należy stwierdzić, że decyzja ta prawa nie narusza. W rozpatrywanej sprawie skarżący domaga się wydania na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane, nakazu rozbiórki obiektu budowlanego realizowanego przez J.C. na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w B.P.. Przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ stanowi, że właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź tez pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W przepisie tym podstawy wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego zostały wymienione enumeratywnie i bezwzględnie wiążą organy nadzoru budowlanego. Okolicznością bezsporną w rozpatrywanej sprawie jest uzyskanie przez inwestora J.C. decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku usługowo-mieszkalnego, która to decyzja została przez Wojewodę utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] r. Nr [...]. Po uzyskaniu decyzji organu odwoławczego /Wojewody / inwestor prowadził roboty budowlane przy realizacji obiektu budowlanego stanowiącego przedmiot pozwolenia na budowę. Skarżący A.M. żądanie rozbiórki opiera na fakcie, że po wniesieniu skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ten wyrokiem z dnia 17 maja 2001 r. w sprawie II SA/Lu 203/00 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego wobec uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę wszystkie roboty budowlane prowadzone na podstawie tejże decyzji są samowolą budowlaną i powinny podlegać rygorowi nakazu rozbiórki przewidzianemu w art. 48 Prawo budowlane. Odnosząc się do takiej interpretacji przepisów ustawy Prawo budowlane, dokonanej przez skarżącego, należy uznać ją za nietrafną. Zgodnie z art. 28 powołanej ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Określenie "ostatecznej" należy interpretować jako "uprawomocnionej" tj. takiej od której w okresie przewidzianym w kodeksie postępowania administracyjnego nie zostało wniesione odwołanie albo, w przypadku złożenia odwołania decyzja została utrzymana w mocy przez instancję odwoławczą. W sprawie niniejszej inwestor rozpoczął i prowadził roboty budowlane po uzyskaniu ostatecznej, w administracyjnym toku instancji, decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie dopuścił się on zatem samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 w zw. z art. 28 ustawy Prawo budowlane. Samo wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymało prawnie możliwości kontynuowania robót budowlanych, prowadzonych na podstawie zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę. Dopiero uchylenie przez Sąd wyrokiem z dnia 17 maja 2001 r. decyzji o pozwoleniu na budowę wydaną przez obie instancje administracyjne nie pozwoliło na kontynuację robót budowlanych. Wydanie tego wyroku nie nadało jednak wykonanym robotom cech samowoli budowlanej ani też nie przesądziło o tym, że przedmiotowy obiekt nie będzie mógł być wykończony i użytkowany w przyszłości, po przeprowadzeniu przez właściwy organ postępowania mającego na celu nałożenie na inwestora określonych obowiązków mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, a w szczególności z wymogami technicznymi obowiązującymi w budownictwie. Mając powyższe na względzie należało uznać zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych, oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.