II SA/Lu 1435/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (spr.), Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Asyst. sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 17 września 2004 r. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych I – uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...]; II – zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz L. L. 10 zł. (dziesięć złotych) kosztów postępowania. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2003r. po rozpatrzeniu odwołania L.L. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003r. odmawiającej wstrzymanie budowy budynku gospodarczo – mieszkalnego realizowanego przez T.K. na działce o numerze ewidencyjnym 748/2 przy ul. K. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że właściwy organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wstrzymania prowadzenia robót budowlanych tylko wtedy, gdy zachodzą przesłanki ściśle określone w art. 50 ust. 1 prawa budowlanego. Natomiast w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 31 stycznia 2003r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że budowa obiektu nie powoduje osuwania się skarpy w kierunku nieruchomości skarżącej, bowiem skarpa ta posiada naturalny spadek od granicy działki w kierunku budynku gospodarczego L.L. Przed jej budynkiem gospodarczym zbocze skarpy zostało pionowo ścięte na wysokość 1 m, w celu dogodnego wejścia do tego budynku od strony realizowanego na szczycie skarpy budynku gospodarczo-mieszkalnego. Zdaniem organu II instancji zasadne jest także stanowisko PINB , iż budynek wykonywany na działce Nr 748/2 przy ul. K. , nie powoduje zacienienia otworów okiennych w budynku mieszkalnym skarżącej, oddalonym o około 21 m od granicy działki inwestora, ponieważ ściana realizowanego obiektu nie przekracza wysokości określonej w zatwierdzonym projekcie budowlanym tj. 7,30 m nad poziomem terenu, a zatem jest prawie trzykrotnie mniejsza niż odległość od obiektu przesłanianego. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie występuje w sprawie niniejszej żadna z przesłanek wymienionych w art. 50 ust. 1, a zatem organ pierwszej instancji słusznie odmówił wstrzymania robót budowlanych prowadzonych zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę oraz w sposób nie powodujący zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, bądź zagrożenia środowiska. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła L.L., zarzucając naruszenie art. 1, 53 i następne ustawy o NSA i domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi podnosiła, iż ściana budynku wybudowanego na skarpie posiada pęknięcia w dwóch miejscach, ponadto powoduje usuwanie się skarpy. Zdaniem skarżącej fundamenty budynku zostały wykonane niezgodnie z projektem i sztuką budowlaną, zaś ściany budynku od 1992r. nie były budowane zgodnie z planem i projektem , stanowiącymi podstawę do wydania pozwolenia na budowę. Z tych względów uważa ona, że konieczne są oględziny z udziałem biegłego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga L.L. jest uzasadniona. Od początku postępowania administracyjnego toczącego się w tej sprawie tj. od 1996r. L.L. podnosi, że przedmiotowy budynek budowany jest niezgodnie z pozwoleniem na budowę, zaś nowozbudowana ściana pęka. Organy obu instancji wydając decyzje pominęły całkowicie te okoliczności. Prowadząc postepowanie organ pierwszej instancji kilkakrotnie wzywał inwestora na podstawie art. 50 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (z późn. zm.) do przedstawienia stosownych dokumentów, w tym dziennika budowy i projektu budowlanego, informując go, że niedopełnienie tego obowiązku jest wykroczeniem zagrożonym karą grzywny z art. 90 pkt 1 ustawy prawo budowlane. Mimo tych wezwań nie wyegzekwował żądanych dokumentów. Natomiast podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 10 grudnia 2001 r. pracownicy PINB odebrali jedynie oświadczenie od inwestora nie dokonując faktycznych opisów przedmiotu oględzin. Z protokołu tych oględzin wynika, iż inwestor poinformował organ pierwszej instancji o zagubieniu dziennika budowy i zobowiązał się do dostarczenia oświadczenia kierownika budowy. Dokumentu tego brak jest w aktach, co oznacza, iż organ nie wyegzekwował żadnego z dokumentów, poza pozwoleniem na budowę. Kolejne oględziny przeprowadzone w dniu 26 listopada 2002 r. wykazały, że budowa nie jest kontynuowana, jednakże nie ustalono od kiedy wystąpiła przerwa w budowie. Nie stwierdzono wówczas pęknięcia ściany. Natomiast w dniu 15 stycznia 2003 r. w protokole oględzin widnieje zapis o pęknięciu pionowym ściany, przy czym pęknięcie to ma szerokość 1 cm, "ale nie ulega zmianom, a tym samym zagrożenie nie występuje". Skoro zatem w ciągu krótkiego czasu, tj. około 2-ch miesięcy (od oględzin w dniu 26.11.2002 r. do oględzin w dniu 15.01.2003 r.) nastąpiło pęknięcie ściany, to organ pierwszej instancji winien sprawdzić czy nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 50 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy prawo budowlane. Ujawnienie się takiej wady w trakcie budowy może świadczyć o tym, iż prowadzenie robót budowlanych w dalszym ciągu może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, w tym przypadku skarżącej i znajdujących się na jej nieruchomości budynków. Koniecznym jest także wyegzekwowanie od inwestora projektu budowlanego celem sprawdzenia czy dotychczas wykonane roboty budowlane nie odbiegają w sposób istotny od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu lub przepisach. Po złożeniu stosownych dokumentów przez inwestora organ pierwszej instancji powinien dokonać szczegółowych oględzin przedmiotowej budowy celem ustalenia czy uzasadniony jest wniosek skarżącej o wstrzymanie robót budowlanych. Mając na względzie powyższe okoliczności oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt "a" w związku z art. 135 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak wyżej. Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje oparcie w art. 200 wyżej cytowanej ustawy.