II SA/Lu 1462/98

Naczelny Sąd Administracyjny sprawy ze skargi Jana i Henryki M. na decyzję Wojewody R. z dnia 15 września 1998 r. (...) w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego - uchyla zaskarżona decyzję; (...). Dyrektor Wydziału Rolnictwa, Infrastruktury i Nadzoru Budowlanego, działając z upoważnienia Wojewody R., decyzją (...) z dnia 15 września 1998 r. wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania Henryki i Jana M. - utrzymał w mocy decyzję (...) Prezydenta Miasta R. z dnia 29 czerwca 1998 r. (...), nakazującą Henryce i Janowi M. rozbiórkę wiaty drewnianej, zlokalizowanej między budynkiem mieszkalnym na ich działce przy ul. Ż. 3a, a budynkiem produkcyjnym usytuowanym na działce przy ul. R. 22 należącej do Grażyny J. Z motywów zaskarżonej decyzji wynika, że przedmiotowa wiata znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, została usytuowana bezpośrednio przy granicy działki sąsiada, ze spadkiem dachu na ścianę budynku na posesji przy ul. R. 22, a którego zawilgocenie ścian stwierdzono na oględzinach w dniu 27 maja 1998 r. Organ odwoławczy podzielił słuszność decyzji organu I instancji o nakazaniu rozbiórki wiaty i uporządkowaniu terenu. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli Henryka i Jan M., którzy wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podali, że przedmiotowy budynek gospodarczy służy im jako skład opału i został po wydaniu decyzji (...) - przebudowany, naprawiono ściany, założono rynnę po której woda spływa na ich plac, uporządkowano także teren działki. W tych warunkach nakazanie rozbiórki wiaty - jest ich zdaniem - niezrozumiałe. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy - wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji, ponadto zwrócono uwagę, że sami skarżący uniemożliwili pracownikom organów nadzoru budowlanego obu instancji przeprowadzenie oględzin działki w dniu 3 sierpnia 1998 r., gdyż powiadomieni prawidłowo o terminie oględzin nie przybyli na nie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skardze nie można odmówić słuszności, bowiem zaskarżona decyzja została wydana bez wyjaśnienia sprawy, zebrane w sprawie dowody są niekompletne, zaś poczynione ustalenia mają cechy dowolności. W świetle art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, który to przepis stanowi podstawę prawną zaskarżonej decyzji - "jeśli nie użytkowany lub nie wykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowany lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowania terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich ukończenia. Z przepisu tego wynika, iż nakaz rozbiórki może być skierowany do obiektu budowlanego nie wykończonego lub nie użytkowanego - o ile nie nadaje się taki obiekt do remontu, odbudowy czy wykończenia. Zaskarżona decyzja nakaz rozbiórki budynku drewnianej wiaty uzasadnia jej "nieodpowiednim stanem technicznym, oszpecaniem otoczenia oraz stwierdza, że budynek nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia. Tego rodzaju stwierdzenia nie mają potwierdzenia w znajdującym się materiale dowodowym. W sprawie nie przeprowadzono prawidłowo dowodu z oględzin, a zatem brak ustaleń co do stanu obiektu, a zwłaszcza tego, czy budynek jest użytkowany. Dołączona do akt dokumentacja fotograficzna - bez daty, nie jest opisana i nie przedstawia wartości dowodowej, gdyż nie wiadomo jakiego obiektu dotyczy. Wydając zaskarżoną decyzję pominięto fakt, iż Wojewoda R. decyzją z dnia 8 czerwca 1998 r. uchylił decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę przedmiotowej wiaty i zobowiązał tenże organ do rozważenia,. zobowiązania właścicieli do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości na podstawie art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zwłaszcza, że użytkują oni wiatę jako skład opału. Organ I instancji rozpatrując sprawę ponownie nie przeprowadził żadnych dowodów, a ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż wykonanie jakichkolwiek robót modernizacyjno-remontowych nie jest możliwe, co uzasadniało - jego zdaniem - nakazanie rozbiórki obiektu. Organ odwoławczy podzielił ten pogląd nie odnosząc się zupełnie do motywów swojej decyzji z dnia 8 czerwca 1998 r., w których uznano, że budynek jest użytkowany przez właścicieli. Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, bowiem nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego bez ustalenia czy obiekt ten jest użytkowany, a także, czy właściciele mają zamiar budynek remontować. Wskazany przepis nie upoważnia organu administracji do nakazywania rozbiórki obiektów użytkowanych przez właścicieli a także bez wyjaśnienia czy właściciel ma zamiar usunąć istniejące stany naruszenia porządku prawnego w budownictwie. Jeśli właściciel uzna, że dokona tego w drodze remontu lub odbudowy - to brak podstaw prawnych do nakazania rozbiórki obiektu przez organ nadzoru budowlanego. Organ może jedynie wydać decyzję na podstawie art. 66 prawa budowlanego, określić realny termin wykonania robót i kontrolować ich wykonanie. Zaskarżona decyzja jako wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 par. 1, art. 80 Kpa oraz art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ podlega uchyleniu - na mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Orzeczenie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 55 ust. 1 cytowanej ustawy o NSA.