II SA/Lu 1463/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Ewa Ibrom (spr.), Protokolant Ref. Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 14 września 2004 sprawy ze skargi J. i S. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję , która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących 50 zł (pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Zaskarżoną decyzją z dnia listopada 2003 r. nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania Z. J. oraz J. i S. S., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatowego z dnia [...] października 2003 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Polskiej Telefonii Komórkowej [...] Spółce z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej z kontenerem technologicznym z zewnętrzną instalacją energetyczną na działce nr ewidencyjny 294/2 w miejscowości M., gmina J.. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji ustalił, że inwestor, występując z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, spełnił wymagania określone w przepisach art.32 i 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – prawo budowlane, natomiast organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał sprawdzeń projektu w trybie art.35 ust.3 ustawy – prawo budowlane i przeprowadził postępowanie w sprawie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – prawo ochrony środowiska. W ramach postępowania inwestor przedłożył raport oddziaływania inwestycji na środowisko, z którego wynika, że obawy skarżących: Z.J. oraz małżonków S. co do negatywnego oddziaływania stacji na ich zdrowie są bezpodstawne. Organ drugiej instancji ustalił również, że maszt stacji zaprojektowany został w odległości 5 m od granicy z działką skarżącego Z.J., oznaczoną numerem 294/1, ale pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość graniczną wystąpią na wysokości ponad 40 m w przestrzeni niedostępnej dla ludzi, nie będą więc miały negatywnego wpływu na osoby przebywające na działce. Ustosunkowując się do odwołania małżonków S. organ drugiej instancji stwierdził, że ich zarzuty nie zasługują na rozpatrywanie, gdyż ich działka oddalona jest od działki, na której zaprojektowano stację o ponad 70 m i nie graniczy z nią bezpośrednio. Z uzasadnienia decyzji wynika także, że planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego Gminy , który przewiduje na tym terenie usługi komunikacyjne (KS). Teren sąsiadujący to teren upraw polowych (RP) bez prawa zabudowy. Zachowana została również wystarczająca odległość od zbiorników gazowych na stacji paliw. Od decyzji tej skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wnieśli w dniu 20 listopada 2003 r. J. i S. S., zarzucając, iż budowa stacji telefonii komórkowej stwarza dla nich zagrożenie z powodu promieniowania elektromagnetycznego oraz bliskości stacji paliw. Skarżący zarzucili również, że organ drugiej instancji nie rozpatrzył ich odwołania z tego powodu, że działka skarżących nie graniczy z działką planowanej inwestycji, podczas gdy w rzeczywistości działkę skarżących oddziela od działki inwestora tylko miedza. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji podniósł, że spełnione zostały wymagania ustawy – prawo budowlane i prawo ochrony środowiska, rozpatrzone zostały także zarzuty dotyczące uciążliwości inwestycji. Błędne przypisanie stronom innych numerów działek nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Wobec tego, że postępowanie nie zostało zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 r., sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania w rozumieniu przepisu art.145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). W myśl przepisu art.7 ustawy – kodeks postępowania administracyjnego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art.77 § 1 k.p.a) i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art.80 k.p.a.). Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji, organ odwoławczy obowiązany jest bowiem ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną (art.136 k.p.a.). Wydana po rozpoznaniu sprawy decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne (art.107 § 1 k.p.a.). Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art.107 § 3 k.p.a.). W literaturze podkreśla się, że w dziedzinie faktów uzasadnienie musi wyjaśnić okoliczności wskazujące na konieczność lub potrzebę wydania decyzji w danej sprawie i wobec określonych podmiotów oraz ich wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno być pełne i nie może zawierać wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z rozstrzygnięciem (por. B.Adamiak i J.Borkowski: "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2004, s.507-509). W wyroku z dnia 9 kwietnia 2001 r. (V SA 1611/00) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w wyroku z dnia 26 maja 1998 r. (II SA 420/98) podkreślił, że niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie organ drugiej instancji błędnie i sprzecznie z dowodami zebranymi przez organ pierwszej instancji ustalił, że nieruchomość skarżących nie graniczy z działką nr 294/2, na której realizowana ma być inwestycja, a w konsekwencji uznał za zbędne ustosunkowywanie się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów małżonków S.. Nie wyjaśnił zatem w ogóle okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, a dotyczących skarżących. Z akt sprawy wynika, że skarżący są właścicielami działki nr 294/1, przylegającej do działki nr 294/2, natomiast Z.J. jest współwłaścicielem działki nr 296. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odnosi się do działki należącej do Z.J., określonej błędnie jako działka nr 294/1. Zważywszy na wagę uzasadnienia decyzji administracyjnej nie można tych błędnych ustaleń traktować jako oczywistej omyłki, nie mającej wpływu na treść rozstrzygnięcia. Obowiązkiem organu drugiej instancji było – w świetle przytoczonych przepisów art.7, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 136 k.p.a. – wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności i należyte ich uzasadnienie, tak by możliwa była kontrola zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Tymczasem sporządzone przez organ drugiej instancji uzasadnienie, na skutek omówionej wadliwości, nie pozwala na dokonanie takiej oceny. Należy także zauważyć, że wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę złożony został przez R.P. działającego jako pełnomocnika Spółki [...]. Złożone przez R.P. pełnomocnictwo podpisane zostało przez P. S., który z kolei powoływał się na pełnomocnictwo udzielone mu przez zarząd Spółki w dniu 3 lipca 2001 r. (k.10 i 11 akt I instancji). Tymczasem w aktach sprawy brak pełnomocnictwa z tej daty, a dołączone w postępowaniu przed organem drugiej instancji pełnomocnictwo z dnia 1 sierpnia 2002 r., udzielone P.S. nie upoważniało go do udzielania dalszych pełnomocnictw (k.11 akt II instancji). Okoliczność ta uszła uwadze organu drugiej instancji. Nie sposób też nie zauważyć, że do złożonego dopiero w toku postępowania przed organem drugiej instancji oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (k.12 akt II instancji) dołączone zostało pełnomocnictwo dla P.S. z dnia 1 sierpnia 2002 r., nie zawierające umocowania do jednoosobowego działania, w szczególności zaś do składania oświadczeń o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pełnomocnictwo takie przedstawione zostało dopiero przed Sądem. Wskazane naruszenia przepisów postępowania spowodowały konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji , który rozpoznając sprawę ponownie dokona prawidłowych ustaleń co do nieruchomości sąsiadujących z działką nr 294/2 i ustosunkuje się do zarzutów skarżących małż. S., dotyczących oddziaływania planowanej inwestycji na ich nieruchomość. Oceni też składane w toku postępowania pełnomocnictwa i ewentualnie uzupełni brak pełnomocnictwa z dnia 3 lipca 2001 r., o którym była mowa wyżej. Z tych względów i na podstawie art.145 § 1 pkt c i art.152 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200 powołanej ustawy.