II SA/Lu 1473/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Asesor WSA Małgorzata Fita (spr.), Protokolant ref. staż. Przemysław Gumieniak, po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2004 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], Nr [...] wydaną na podstawie art. 18 ust. 12 pkt 5 w związku z art. 111 ust. 2, 5 i 7 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj. Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2003 r., Nr [...] stwierdzającej wygaszenie zezwoleń: nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % alkoholu oraz na piwo, nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5 % zawartości alkoholu do 18 % zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18 % alkoholu w sklepie spożywczym w C. przy ul. P., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż decyzją z dnia [...], Nr [...] Dyrektor Wydziału Spraw Społecznych Urzędu Miasta, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta stwierdził wygaszenie zezwoleń: nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % alkoholu oraz na piwo, nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5 % zawartości alkoholu do 18 % zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18 % alkoholu w sklepie spożywczym w C. przy ul. P. Przyczyną wygaszenia powyższego zezwolenia było nie wniesienie przez A. K. stosownej opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do dnia 31 maja 2003 r. Od przedmiotowej decyzji A. K. odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, podnosząc, że opóźnienie w terminowym zrealizowaniu zobowiązań koncesyjnych wynikło bez jego złej woli, nie było zamierzone, zaś przyczyniły się do tego okoliczności niezależne od wpłacającego. Należną opłatę przekazano drogą internetową w dniu [...] maja 2003 r., a w tym dniu uległo uszkodzeniu łącze internetowe, o czym płatnik nie był poinformowany. Po zorientowaniu się o nie przekazaniu kwoty zobowiązania przez internet, powtórzył operację w dniu [...] czerwca 2003 r., tym razem skutecznie. Podkreśla, że dotychczas nigdy nie opóźniał się we wnoszeniu opłat wynikających z ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Podniósł również, że pozbawienie go możliwości sprzedaży alkoholu równać się będzie likwidacji sklepu, a co za tym idzie – zwolnieniu załogi. Rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że A. K. prowadzący działalność gospodarczą – sprzedaż detaliczną w C. przy ul. P., dysponował zezwoleniami: nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % alkoholu oraz na piwo, nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5 % zawartości alkoholu do 18 % zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18 % alkoholu w sklepie spożywczym w C. przy ul. P. z ważnością na okres od 1 stycznia 2002 r. do 31 stycznia 2004 r. Pouczony o obowiązku dokonania opłaty w terminach określonych w art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, czynności tej nie dokonał. W tej sytuacji organ I instancji decyzją z dnia [...] stwierdził wygaśniecie tych zezwoleń zgodnie z art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy, oraz poinformował, że w przypadku wygaszenia zezwolenia z tego powodu skarżący może wystąpić z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia wydania decyzji o wygaśnięciu zezwolenia. Skarżący nie kwestionuje faktu nie wniesienia kolejnej raty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu podnosząc jedynie, że nie dokonanie w terminie stosownej opłaty było niezależne od niego, bowiem spowodowane awarią sieci komputerowej, za pomocą której dokonywał opłat. Mając jednakże na uwadze regulacje zawarte w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi dotyczące wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, decyzja w tym przedmiocie nie podlega uznaniowości organów administracji, jednoznacznie zobowiązując organ do wygaszenia zezwolenia w przypadku nie dokonania opłaty w terminie określonym w art. 111 ust. 7. Dlatego też okoliczności podnoszone przez A. K. w odwołaniu nie mogą stać się przyczyną odstępstwa od powyższej regulacji, bowiem wygaszenie zezwolenia wynika z mocy ustawy, zaś organ jedynie stwierdza fakt wygaśnięcia. Na wyżej wymienioną decyzję organu odwoławczego skargę złożył A. K., który wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została podpisana nieczytelnie przez osoby wskazane w jej składzie, zaś sama treść decyzji jest niezgodna z prawem. Nie prawdą jest bowiem, zdaniem skarżącego, że wydane w niniejszej sprawie decyzje nie są pozostawione uznaniowości organów. Mając na uwadze interes społeczny, organ odwoławczy powinien uwzględnić przypadek losowy, jakim była awaria internetu i zmienić zaskarżoną decyzję organu I instancji. Ponadto ani organ I instancji, ani organ odwoławczy w decyzji o wygaśnięciu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych nie orzekł o obowiązku zwrotu wpłaconej po terminie przez niego opłaty, a powinna to być integralna część istoty wygaszania zezwoleń. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja jest prawidłowa, bowiem pozostaje ona w zgodności z obowiązującym prawem. Poza sporem jest, że w przedmiotowej sprawie skarżący dysponujący zezwoleniami na sprzedaż alkoholu: nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % alkoholu oraz na piwo, nr [...] z dnia 27 grudnia 2001 r. na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5 % zawartości alkoholu do 18 % zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18 % alkoholu w sklepie spożywczym w C. przy ul. P., uiścił opłatę określoną w art. 111 ust. 7 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj. Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) po terminie wskazanym w tym przepisie. Zgodnie z art. 111 ust. 7 cyt. ustawy opłata za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, wnoszona jest na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego. Terminy określone wyżej są terminami prawa materialnego i nie podlegają przywróceniu. Zgodnie z art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wygasa w przypadku nie dokonania opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5 w terminach, o których mowa w art. 11 ust. 7. Mając na uwadze powyższe, w razie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych z przyczyn określonych w art. 18 ust. 12 pkt 5 cyt. ustawy, organ, który wydał zezwolenie stwierdza wygaśnięcie zezwolenia w drodze decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie, dlatego też w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja wydana zarówno przez organ I instancji, jak i organ odwoławczy pozostaje w zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto odnosząc się do zarzutów skarżącego odnośnie nie podpisania się czytelnie pod decyzją przez członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego będących w składzie rozpoznającym sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zarzuty powyższe są nieuzasadnione, a decyzja pod względem formalnym została wydana zgodnie z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Nietrafny jest również zarzut podniesiony w skardze, dotyczący obowiązku orzeczenia w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie zezwoleń na sprzedaż alkoholu zwrotu nieterminowo wniesionej opłaty na rzecz skarżącego przez organ administracji. Przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ani inne przepisy nie przewidują wydania decyzji administracyjnej w sprawie zwrotu nienależnej opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. W takim przypadku organ administracji zarządza zwrot nienależnie pobranej opłaty (por. postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 1997 r., II SA 1060/97, opubl. Pr. Gosp. 1998, nr 7, poz. 37). Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.