II SA/Lu 1495/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędzia NSA Marek Zalewski, Asesor WSA Małgorzata Fita (spr.), Protokolant Maria Filipek, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie zasiłku przedemerytalnego oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wydanym z upoważnienia Wojewody na podstawie art. 58, art. 59 i art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego postanowiono: 1) odmówić przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z dnia [...], Nr [...] orzekającej o przyznaniu B. L. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...] listopada 2000 r. w wysokości 536,10 zł miesięcznie, 2) stwierdzić, że odwołanie B. L. wniesione od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...] listopada 2000 r. w wysokości 536,10 zł miesięcznie, wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego przez przepis art. 129 kodeksu postępowania administracyjnego, tj 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, iż decyzją organu I instancji B. L. przyznano prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...] października 2000 r. w wysokości 536,10 zł miesięcznie. Decyzja powyższa odebrana została przez skarżącego osobiście w dniu wydania, tj. [...] i w swej treści zawierała pouczenie o terminie i sposobie wniesienia od niej odwołania. B. L. nie wniósł odwołania w ciągu 14 dni od otrzymania przedmiotowej decyzji, pomimo, iż o takiej możliwości został właściwie pouczony. W dniu [...] października 2003 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania do wyżej wymienionej decyzji z dnia [...]. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu B. L. podał, iż wskazaną wyżej decyzję organu I instancji uważał za zgodną z prawem więc w zbyt krótkim okresie 14 dniowym nie sprawdził i nie dochodził tego, czy jest prawidłowo orzeczona. Ponadto podniósł, iż roszczenia w sprawie zasiłku przedemerytalnego ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym stały się wymagalne i stąd też, jego zdaniem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest zasadny. Rozpatrując niniejszą sprawę organ II instancji stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. O braku winy można zatem mówić wtedy, gdy dopełnienie tego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Tymczasem we wniesionym odwołaniu nie ustosunkowano się do faktu nie wniesienia odwołania w ustawowym terminie 14 dni. Skarżący nie podaje żadnej okoliczności uzasadniającej powyższe uchybienie. Podnosi jedynie, iż w terminie 14 dni, po otrzymaniu decyzji z dnia [...], nie dochodził zasadności jej wydania. A więc tym samym nie wnosił od niej odwołania. B. L. w żaden sposób nie uprawdopodobnia, że istniała jakakolwiek przeszkoda uniemożliwiająca wniesienie odwołania w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji do organu I instancji. Poza tym we wniosku powołuje się na przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu odnoszące się do 3 letniego terminu przedawnienia roszczeń w sprawie zasiłku przedemerytalnego. Zauważyć jednakże należy, iż te normy prawne nie wpływają na możliwość bądź brak możliwości wniesienia odwołania w przewidzianym do tego terminie. Samodzielnie nie stanowią też żadnej podstawy do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia takiego odwołania. Na przedmiotowe postanowienie B. L. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wnosząc o przeprowadzenie postępowania w sprawie o przyznanie mu zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% zasiłku dla bezrobotnych i wydanie w tym przedmiocie decyzji. W uzasadnieniu swojej skargi podaje, iż nie odwoływał się od zaskarżonej decyzji, ponieważ nie znał zasad przyznawania zasiłku. O tym, że przysługuje mu zasiłek w wyższej wysokości od przyznanego decyzją z dnia [...] dowiedział się w terminie późniejszym. W związku z tym nie widzi swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i prosi o pozytywne załatwienie sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny na skutek zaskarżenia działania organu nie przejmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego jej załatwienia, lecz ma jedynie na celu ocenę działania tego organu. Z tego względu nie może zastępować organu administracji i wydawać końcowego rozstrzygnięcia. Zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, a w związku z tym skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Mając na uwadze przepis art. 58 kodeksu postępowania administracyjnego, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W myśl wyżej wymienionego przepisu dla przywrócenia terminu wystąpić muszą łącznie cztery przesłanki. Pierwszą przesłanką jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny, brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody (w tym wypadku uniemożliwiającej skarżącemu złożyć w terminie odwołania) przy użyciu wszelkich wysiłków usunąć. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego można przykładowo zaliczyć ciężką chorobę uniemożliwiającą dokonania czynności, powódź, pożar, przerwę w komunikacji, a także nieprawidłowe doręczenie pisma itp., czyli okoliczności niezależne od zainteresowanego. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Drugą przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu, trzecią przesłanką – dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Czwartym warunkiem określonym w art. 58 k.p.a. dla przywrócenia terminu jest dopełnienie wraz z przedmiotowym wnioskiem tej czynności, dla której był ustanowiony termin – w tym wypadku należało wnieść odwołanie (co skarżący uczynił). W niniejszej sprawie nie spełniono dwóch przesłanek. Skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu. Nie może być argumentem za uznaniem braku winy i a contrario – zachowaniem należytej staranności przy dokonywaniu czynności w postępowaniu przed organami administracji stwierdzenie, że w terminie ustanowionym dla wniesienia odwołania skarżący "nie znał zasad ustalania zasiłku" (o czym pisze w skardze do NSA) czy, że "decyzję uważał za zgodną z prawem, nie analizował jej w terminie 14 - dniowym i nie sprawdzał czy jest zgodna z prawem" (jak tłumaczy niezachowanie terminu do wniesienia odwołania we wniosku o przywrócenie terminu). Ponadto B. L. nie podaje dnia, kiedy odpadła przyczyna uchybienia terminu, w celu ustalenia czy zachowany został termin dla złożenia przedmiotowego wniosku, co jest następną przesłanką konieczną dla przywrócenia terminu. Ustosunkowując się do stwierdzenia skarżącego o zastosowaniu przepisów dotyczących przedawnienia roszczenia zawartych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 1994 r. (tj. Dz.U. z 2001 r., Nr 6, poz. 56 ze zm.) należy stwierdzić, iż przepisy te nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, B. L. nie spełnił warunków określonych w art. 58 k.p.a. koniecznych dla przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a wydane w tej sprawie postanowienie jest prawidłowe. Z tych też względów i na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.