II SA/Lu 1496/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Marek Zalewski, Asesor WSA Małgorzata Fita, Protokolant Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2004 r . sprawy ze skargi P. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia {...} października 2003 r. Nr {...} w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu odwołania P. L. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2003r. znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej "uszkodzenie słuchu" działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 1998r. Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczególnych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach zaskarżonej decyzji wskazano, że zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Z przeprowadzonego postępowania epidemiologicznego wynika, że P. L. zatrudniony był w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w okresie od maja 1952 do końca maja 1961 r. i od czerwca 1965 r. do 16 stycznia 1969 r. tj. przez okres ok. 13 lat narażony był na hałas przekraczający NDN (najniższe dopuszczalne natężenie).. Od 15 stycznia 1969r. do końca grudnia 1990 r. tj. do przejścia na emeryturę, a więc przez 21 lat pracował bez narażenia na hałas. Z opinii z dnia [...] października 1997r. Poradni Chorób Zawodowych WOMP wynika, że u skarżącego nie stwierdzono choroby zawodowej. Instytut Medycyny Pracy w 1998r. nie rozpoznał choroby zawodowej . Po uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia materiału dowodowego o przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne, wydając ponownie opinię Poradnia Chorób Zawodowych WOMP nie rozpoznała choroby zawodowej, Instytut Medycyny Pracy potwierdził rozpoznanie ustalone przez Poradnię Chorób Zawodowych WOMP i orzekł o braku podstaw do rozpoznania u niego choroby zawodowej. Biorąc te okoliczności pod uwagę Wojewódzki państwowy Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył P. L. i wniósł o jej uchylenie. Wskazał, że przez okres 13 lat pracy w WSK narażony był na hałas przekraczający NDN (najniższe dopuszczalne natężenie) i od tego czasu rozpoczęły się jego kłopoty ze słuchem , przez okres 13 lat pobierał dodatek za pracę w warunkach szkodliwych. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Państwowy Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi podnosząc argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze kognicję sądu administracyjnego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego konsekwencją jest naruszenie tymi decyzjami przepisów prawa materialnego. Przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza § 1 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 264 ze zm.). Stosownie do tego przepisu przez choroby zawodowe rozumie się choroby wymienione w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający obowiązany jest ustalić zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, które w zakresie ustalania stanu faktycznego przyjmują - jako naczelną zasady prawdy obiektywnej. Stosownie do pozycji 15 wykazu chorób zawodowych do powołanego wyżej rozporządzenia jako chorobę zawodową uważa się uszkodzenie słuchu wywołane hałasem. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym przyjmuje się, że przy ocenie czynnika szkodliwego, o którym mowa w § 1 ust. 2 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1983r. w przypadku ustalenia u pracownika choroby zawodowej wymienionej w wykazie i stwierdzenia, że praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie, istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 1999r. sygn. III RN 110/98 - OSNAPiUS 1989r. poz. 709 z dnia 19 lipca 1984r. Stopień uszkodzenia słuchu wywołany hałasem jest prawnie obojętny dla uznania tego schorzenia za chorobę zawodową. Uznaje się ponadto, że wystarczające jest wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika, ze względu na jego osobniczą urazowość (wyrok NSA z dnia 7 stycznia 1994r. sygn. I SA 1640/93 - ONSA 1995/1 poz. 278). W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest , że P. L. zatrudniony w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego od maja 1952 r. do końca maja 1961 r. i od czerwca 1965 r. do 14 stycznia 1969r. tj. przez okres około 13 lat narażony był na hałas przekraczający NDN (najwyższe dopuszczalne natężenie). Wydając decyzję w sprawie niniejszej organy administracji powołały się m.in. na dowód jakim była opinia Instytutu Medycyny pracy z [...] sierpnia 2003r. Powołana jednostka organizacyjna wydając przedmiotowe orzeczenie jest właściwa do rozpoznania chorób zawodowych. Uszło jednak uwadze organów administracji, że orzeczenie będące opinią lekarską podlega ocenie tych organów , jak każdy dowód. Oznacza to, że opinia lekarska tak jak każda opinia biegłego powinna oprócz rozpoznania i wniosku zawierać uzasadnienie z odniesieniem nie tylko do wyników badań, ale również do innych dowodów zwłaszcza gdy wynikają z nich odmienne oceny. W stanie sprawy sytuacja taka zaistniała. Zarówno Poradnia Chorób Zawodowych WOMP jak i Instytut Medycyny Pracy rozpoznały obustronny mieszany ubytek słuchu, z tym że Poradnia WOMP rozpoznała ponadto obustronne wybliźnienie błony bębenkowej lewej, do której to jednostki chorobowej nie odnosi się już Instytut Medycyny Pracy w opinii z dnia [...] sierpnia 2003r. Schorzenie nazwano językiem medycznym , który nie jest zrozumiały dla laika. Nie wiadomo w szczególności co oznacza sformułowanie "o charakterze mieszanym" w języku potocznym, natomiast synonimem "uszkodzenie słuchu" może być również " ubytek". Orzeczenie wydane przez Instytut Medycyny Pracy nie zawiera precyzyjnego uzasadnienia i nie mogło być bezkrytycznie oceniane przez organ decyzyjny. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ orzekający uzupełni postępowanie rozpoznawane przez uzyskanie opinii lekarskiej jednostki uprawnionej do rozpoznania chorób zawodowych zawierającej orzeczenie co do etiologii choroby wraz z uzasadnieniem i odniesienie się do innych wyników badań jakimi skarżący dysponuje. Dopiero na podstawie tak zebranych dowodów organ administracji wyda stosowną decyzję. Z tychże względów uznając skargę za zasadna działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.