II SA/Lu 1526/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (spr.), Asesor WSA Małgorzata Fita, Protokolant Przemysław Gumieniak, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] wydaną z upoważnienia Wojewody, po rozpatrzeniu odwołania S. N. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], w przedmiocie wymeldowania w/w z lokalu mieszkalnego przy ul. Ż. w B.; - utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że z zeznań stron i przeprowadzonej kontroli meldunkowej wynika, że odwołujący się kilka lat temu opuścił przedmiotowy lokal i nie przebywa w nim, nie dopełniając czynności wymeldowania. S. N. nie przedłożył dowodów potwierdzających fakt, że został zmuszony do opuszczenia tego lokalu. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia przywołano art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm./. Decyzję powyższą zaskarżył do Sądu S. N. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że do opuszczenia przedmiotowego lokalu został zmuszony groźbą przez swego teścia. Dom został zbudowany ze środków skarżącego. Skarżący gotów jest dobrowolnie wymeldować się, o ile była żona spłaci go. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna pozostają w zgodzie z obowiązującym prawem. Analiza akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji przekonuje, że organy obu instancji należycie wyjaśniły stan faktyczny, zebrały materiał dowodowy, który oceniły w myśl reguł określonych w przepisach art. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, przy czym dokonana ocena nie nosi znamion dowolności. Skarżący nie wykazał, aby do opuszczenia przedmiotowego mieszkania został zmuszony. Poza tym, w takim przypadku mógł zastosować obronę konieczną, albo wystąpić z roszczeniem posesoryjnym /art. 343 § 1 i art. 344 § 1 kc/, czego jednak nie uczynił. W świetle dokonanych ustaleń, zachowanie skarżącego wypełniało dyspozycję części pierwszej art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r., o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm./ i uzasadniało wydanie decyzji o wymeldowaniu. W/w przepis odwołuje się wprost do art. 9 ust. 2 ustawy, który wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. Sygn. K 20/2001 /OTK ZU 2002/3A, poz. 34 – Dz.U. Nr 78, poz. 716/ został uznany za niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83, w zw. z art. 2 Konstytucji RP. W tym stanie rzeczy, podstawę orzekania o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego stanowi wyłącznie przesłanka opuszczenia lokalu bez wymeldowania się. Obowiązek meldunkowy służy rejestracji faktów. Utrzymywanie stanu zameldowania osób faktycznie nie zamieszkałych w danym lokalu prowadzi do fikcji meldunkowej i obejścia celu ustawy. Wbrew stanowisku skarżącego, stałe zameldowanie nie rodzi żadnych uprawnień w zakresie prawa do określonego lokalu mieszkalnego. Jeżeli skarżący ma określone roszczenia cywilnoprawne wobec byłej żony, może ich dochodzić wyłącznie przed sądem powszechnym. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ należało orzec jak w sentencji.