II SA/Lu 1531/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz (spr.), Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Ref. Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 24 września 2004 sprawy ze skargi P. Z na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przeznaczenia gruntów rolnych do zalesienia uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...]., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając jako organ drugiej instancji, po rozpoznaniu odwołania P.Z. o statusie wnioskodawcy w postępowaniu administracyjnym, decyzją z dnia [...] października 2003 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] sierpnia 2003 r., odmawiającą wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia, obejmującego działki o numerach ewidencyjnych 209 oraz 1259/2, położone obie w M.N. gmina J. Tytułem podstawy prawnej przywołało unormowania art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 3 ust. 7 ustawy z dnia 08 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. W uzasadnieniu przedstawiło ocenę prawną, iż wobec braku akceptacji wnioskowanej zmiany przeznaczenia gruntu, dotychczas rolnego, a wyrażonej mocą uchwały Rady Miejskiej z dnia 21 marca 2002 r., organ rozstrzygający nie miał podstaw prawnych do wydania korzystnej dla skarżącego decyzji, zważywszy powołane wyżej przepisy, gdy opinie wójta, burmistrza bądź prezydenta pozbawione są wiążącego, rozstrzygającego znaczenia. Z treścią tej ważącej uchwały każdy zainteresowany miał możność zapoznać się w siedzibie właściwego Urzędu Miasta. Na powyższe skargę złożył P.Z., wnosząc o uchylenie obu decyzji wydanych w toku instancji. Wskazywał, że powzięcie merytorycznych rozstrzygnięć żądania jego wniosku w 2003 r., obligowało właściwy organ administracyjny do uprzedniego uzyskania, wymaganego ustawą, stanowiska Rady Miejskiej , przy uwzględnieniu planu zalesień już na rok 2003 r. Niezrealizowanie powyższego, zdaniem skarżącego, stanowi naruszenie unormowań art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a., skoro nie został zgromadzony niezbędny materiał dowodowy odnośnie wszystkich istotnych okoliczności, leżących u podstaw rozstrzygnięcia, a co do których miałby, ustawowo zagwarantowaną, realną możność ustosunkowania się. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wraz z jego prawną argumentacją, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę zważył, co następuje: W myśl dyspozycji art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej w aspekcie jej zgodności z prawem. Kontrolowane w sprawie niniejszej decyzje, powzięte w toku instancji, tego wymogu nie spełniają, gdy poprzedzające je procedowanie organów rozstrzygających przeprowadzono z naruszeniem przepisów postępowania, o potencjalnie istotnym wpływie na wynik sprawy, a stanowionych dyspozycjami art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 12 § 1 k.p.a. w związku z art. 35 § 1 k.p.a., a w dalszej kolejności art. 15 k.p.a. W okolicznościach badanej sprawy, organy rozstrzygające w toku instancji w istocie nie zweryfikowały w sposób jurydycznie prawidłowy materialnoprawnych przesłanek, statuowanych ustawą z dnia 08 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji drugoinstancyjnej, o rozstrzygającym znaczeniu dla sądowoadministracyjnej kontroli legalności, gdy zważyć zasadę dwuinstancyjnego toku postępowania administracyjnego, a ze szczególnym uwzględnieniem rocznego limitu zalesienia na rok 2003, kiedy to organy administracyjne powzięły kwestionowane decyzje, co należało uczynić w świetle art. 2 ostatnio wskazanej ustawy. W dalszej kolejności nie dopełniono wymogu uzyskania opinii w sprawie wnioskowanej zmiany charakteru użytkowania gruntu z rolnego na leśny, ze strony właściwej rady gminy, wydanej przy zachowaniu ustawowo określonego limitu czasowego, mocą dyspozycji art. 3 ust. 7, rozważanej w tym miejscu ustawy, gdy w jego treści zawarta została proceduralna dyrektywa, by najdalej z okresu sześćdziesięciu dni, poprzedzających powzięcie merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wnioskowanej zmiany przeznaczenia gruntu, właściwy organ zgromadził niezbędny materiał dowodowy. Powyższego, dyktowanego ustawą obligu nie zrealizował Starosta Powiatu, gdy nie został zgromadzony wyczerpująco niezbędny materiał dowodowy ani w dalszej kolejności Samorządowe Kolegium Odwoławcze , działające w trybie drugoinstancyjnym, a w myśl zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, statuowanej dyspozycją art. 15 k.p.a., organ rozpatrujący odwołanie winien dokonać ponownych ustaleń faktycznych w rezultacie wszechstronnej analizy materiału dowodowego z rozważeniem celowości jego uzupełnienia, a dalej ich prawnej kwalifikacji. Zbadanie wskazanych okoliczności, z wyczerpaniem ustawowo określonego trybu procedowania, dopiero pozwoli właściwemu organowi na merytorycznie zasadne przesądzenie jurydycznej racji żądania wniosku skarżącego, wszczynającego postępowanie administracyjne. Z tych względów, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i przy zastosowaniu art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.