II SA/Lu 1537/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Elżbieta Czarnecka, po rozpoznaniu w dniu 28 września 2004r. sprawy ze skargi J. G. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału działki oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2003r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta działając z urzędu zatwierdzono projekt podziału działki Nr 86/2 o pow. 1049 m2 , położonej w C. przy ul.B. , stanowiącej współwłasność po ½ części J.G. i A.S. na dwie działki, w tym nr 86/4 o pow. 153 m2 z przeznaczeniem pod ulicę. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że podziału nieruchomości dokonano w celu wydzielenia działki pod nowoprojektowaną ulicę I i S. P. oraz, że projekt podziału wykonany przez geodetę posiadającego uprawnienia zawodowe nie jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta C. i że został on pozytywnie zaopiniowany postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2002r. Nr [...] wydanym przez Prezydenta Miasta. W odwołaniu od tej decyzji współwłaściciele dzielonej działki kwestionują zasadność jej podziału i wydzielenia z działki części pod ulicę, co powoduje konieczność przesunięcia płotu o ok. 1 m. Argumentują, że na prośbę sąsiadów umożliwili im w 1997 roku przejazd przez własną działkę tj. wspólnymi siłami zdemontowano część ogrodzenia od ulicy B. oraz wycięto 5 drzew i byli pewni, że stawiając nowe ogrodzenie od nowoprojektowanej ulicy P., będzie ono zgodne z planem. Wywodzą, że zrozumiałe byłoby dokonanie podziału z urzędu, gdyby ta droga była budowana natomiast dziwi to, że przez 6 lat nikomu na tym nie zależało. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze , wyznaczone przez Prezesa Rady Ministrów, postanowieniem z dnia [...]października 2003r. Nr [...] jako organ właściwy do rozpatrzenia sprawy, nie podzielając jego zarzutów, decyzją z dnia [...] października 2003r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kolegium stwierdziło, że nie budzi ona zastrzeżeń zarówno merytorycznych jak i formalnych. Projekt podziału działki Nr 86/2 wydzielający działkę Nr 86/4 o pow. 153 m2 pod ulicę I. i S. P. – będącą drogą gminną, pozytywnie zaopiniowanym ostatecznym postanowieniem z dnia 26-04-2002r., jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta C., jako bezwzględnie obowiązującego prawa miejscowego, bowiem służy realizacji celu i przeznaczenia określonych w planie. Decyzja zatwierdzająca projekt podziału działki dla realizacji celu publicznego – budowy drogi gminnej – jest zgodna z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia wykonawczego Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzaju dokumentów wymaganych w tym postępowaniu. J.G. i A.S. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie nie sprecyzowaną co do wniosków, zarzucając naruszenie ich interesu jako stron postępowania. Skarżący podnieśli, że w wyniku dokonanego podziału nieruchomości zmuszeni byliby do zmiany usytuowania parkanu trwałego ze sztachet dębowych na podmurówce z bramą wjazdową i wejściem wyłożonym kostką brukową. Wartość przesunięcia przekroczy zaś wartość wydzielonej części nieruchomości pod drogę i jest inwestycją zbędną z punktu widzenia celu gospodarczego. Wywodzą, że wydzielenie nowej drogi w graniach nie obejmujących ich ogrodzenia jest uzasadnione społecznie i gospodarczo. Z informacji, jakie skarżący uzyskali od osób sporządzających nowy plan zagospodarowania przestrzennego m. C. na etapie jego wyłożenia jednoznacznie wynikało, że projektowana droga nie obejmie ich posesji w granicach określonych istniejącym ogrodzeniem. Dlatego też nie składali zarzutów do planu. J.G. i A. S. zarzucili, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznało sprawę na posiedzeniu niejawnym pozbawiając ich możliwości czynnego udziału w sprawie i przedstawienia argumentacji przemawiającej za uchyleniem bądź zmianą decyzji pierwszoinstancyjnej. Podkreślili, że jak wynika z treści uzasadnienia organu II instancji, słuszny interes obywatela nie jest brany pod uwagę, lecz jedynie ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego dokonane sprzecznie z zasadami współżycia społecznego zza biurka bez rozpoznania w terenie. Skarżący zwrócili przy tym uwagę na treść art. 7 k.p.a. , zgodnie z którym organ administracji zobowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Postępowanie w niniejszej sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie zostało zakończone przed dniem 1 stycznia 2004r. , wobec czego na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) podlegała ona rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270). Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, do czego z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Sąd jest wyłącznie właściwy – należy stwierdzić, że decyzja ta prawa nie narusza. W myśl art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi. Sąd podziela stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż projekt podziału działki skarżących oznaczonej numerem geodezyjnym 86/2 jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta C. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr XXXVII/466/01 z dnia 28 grudnia 2001r. ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Lubelskiego Nr 7, poz. 255 z dnia 11 lutego 2002r., przeznaczają one wydzieloną w wyniku podziału działkę Nr 86/4 pod nowoprojektowaną ulicę I. S.P. Skarga tych ustaleń w gruncie rzeczy nie kwestionuje, a tylko podnosi, że osoby sporządzające miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadziły skarżących w błąd co do jego treści, przez co oni nie wnosili zarzutów. Okoliczność powyższa trudna jest do zweryfikowania a niezależnie od tego stwierdzić należy, że rzeczą skarżących było zapoznanie się z wyłożoną do wglądu pełną dokumentacją projektu planu. W niniejszej sprawie nie mogą być też kwestionowane skutecznie ustalenia planu, zwłaszcza iż skarżący nie wykazali, by plan ten naruszał prawo. Negatywną przesłanką dopuszczalności podziału nieruchomości jest brak bezpośredniego dostępu projektowanych do wydzielenia działek gruntu, do drogi publicznej (art. 93 ust. 3 cyt. ustawy). W sprawie niniejszej sytuacja taka nie występuje, skoro chodzi o wydzielenie gruntu właśnie w celu urządzenia drogi. Stosownie do dyspozycji art. 6 pkt 1 ustawy wydzielanie gruntów pod drogi publiczne jest celem publicznym, wobec czego na podstawie art. 97 ust. 3 pkt 1 Prezydent Miasta był władny dokonać podziału nieruchomości z urzędu. W świetle cyt. przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podnoszone w skardze okoliczności dotyczące kosztów wiążących się z wydzieleniem działki (w tym przypadku kosztów przesunięcia parkanu). Wypada wreszcie podkreślić, że projekt podziału działki Nr 86/2 został pozytywnie zaopiniowany w oparciu o przepis art. 93 ust. 4 g.n. przez Prezydenta Miasta postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2002r. utrzymanym w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] września 2002r. W literaturze przedmiotu jednolicie przyjmuje się, że organ, który wydał pozytywną opinię co do zgodności proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi, jest nią związany przy orzekaniu o podziale nieruchomości. W przeciwnym razie unormowanie to pozbawione byłoby sensu (zob. E.Mzyk w "Komentarzu do ustawy o gospodarce nieruchomościami" pod red. G.Bieńka – ZCO Warszawa – Zielona Góra 1998, t. II, s. 23). Chybiony jest zarzut procesowy rozpoznania sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym. Skoro zatem w niniejszej sprawie Kolegium uznało, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy pozwalał na rozpatrzenie jej na posiedzeniu niejawnym, to nie miało obowiązku wyznaczenia rozprawy. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.