II SA/Lu 155/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant Specjalista Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Sygn. akt II SA/Lu [...] U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego – po rozpatrzeniu odwołania A. C. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.), dalej "kpa" w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej "Prawo budowlane", utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. znak: PINB [...] [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nakazującą [...] i P. N. wykonać zabezpieczenie drewnianych elementów konstrukcyjnych wiaty położonej w miejscowości K. 35, działka nr ewid.[...], środkiem ogniochronnym, np. ogniochronnym impregnatem do drewna lub emulsyjną farbą ogniochronną. Postępowanie zostało wszczęte z urzędu w związku z żądaniem A. C. z dnia [...] czerwca 2016 r. o interwencję dotyczącą budowy przez [...] i P. N. wiaty na działce nr ewid.[...] położonej w miejscowości K. 35, gm. S.. W toku kontroli w dniu [...] lipca 2016 r. ustalono, że sporna wiata o wymiarach 5,76 m x 4,85 m i wysokości do kalenicy wynoszącej około 5,30 m, zlokalizowana jest przy granicy z działką sąsiednią, posadowiona na pięciu drewnianych słupach "zakotwionych" w gruncie, posiada konstrukcję drewnianą, dach kryty blachodachówką oraz rynny i rury spustowe odprowadzające wody opadowe na teren własnej działki. Okapy wysunięte są o około 0,50 m. Jest obiektem wolnostojącym, odsuniętym od budynku sąsiedniego zlokalizowanego na tej samej działce około 0,45 m, a obok okapu wiaty znajduje się okap budynku usytuowanego na sąsiedniej posesji będącej własnością A. C., z którego wody opadowe - z uwagi na brak rynien i rur spustowych - odprowadzane są na teren posesji inwestorów. Okap wiaty oraz okap budynku sąsiedniego na działce inwestora znajdują się w granicy działek. Mając na uwadze, że ze względu na niewielką powierzchnię zabudowy wiaty - wynoszącą około 28 m2, na jej budowę nie było wymagane pozwolenie na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego), ani zgłoszenie (art. 30 ust. 1 w/w ustawy), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. wydanym na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania. Postanowienie to zostało uchylone przez L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., który wskazał, że nawet jeśli roboty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę, czy też dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej, to w przypadkach realnego zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska, czy też w przypadku wykonania ich w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach, może i powinien mieć zastosowanie tryb przewidziany w treści art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Rozpatrując ponownie niniejszą sprawę, organ I instancji uznał, że z uwagi na budowę wiaty w "bliskiej odległości od budynków istniejących oraz konieczność oceny występującego zagrożenia, uzasadnione staje się nakazanie sporządzenia stosownej oceny technicznej, zawierającej m.in. informacje dotyczące występowania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź środowiska oraz - w zależności od zawartych w ocenie wniosków - wykonania ewentualnych robót budowlanych celem ich wyeliminowania. W związku z tym organ nałożył na [...] i P. N. obowiązek przedstawienia oceny technicznej robót budowlanych wykonanych przy budowie spornej wiaty. W wykonaniu tego obowiązku A. N. przedłożyła ocenę techniczną, zawierającą zalecenia określające niezbędne do wykonania roboty budowlane, celem zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego spornej wiaty. Mając na uwadze wyniki tej oceny organ - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego - wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] listopada 2016 r. W odwołaniu od tej decyzji A. C. zarzucała, że wiata wykonana z elementów drewnianych usytuowana jest bezpośrednio przy granicy działek i nie spełnia wymagań przeciwpożarowych, gdyż nie została wykonana z materiałów ogniotrwałych. Poza tym została zlokalizowana w granicy działek i negatywnie oddziałuje na budynek skarżącej, powodując jego "zacienienie, brak światła słonecznego", "duże zawilgocenie ściany" oraz brak zachowania "linii światła". Skarżąca podniosła, że wiata faktycznie nie ma charakteru rekreacyjnego, gdyż służy przechowywaniu samochodu, dlatego powinna być wybudowana z zachowaniem odległości wskazanych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. w Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), dalej "rozporządzenie" tj. min. 3 m od granicy działki. Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił zarzutów odwołania, a podzielając ustalenia i stanowisko organu I instancji, wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję tego organu. Organ odwoławczy uznał zatem, że wiata jako konstrukcja dachowa wsparta na słupkach zalicza się do budowli, zdefiniowanej w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, tj. stanowi obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury i nie ma do niej zastosowania przepis § 12 rozporządzenia, gdyż wiata nie jest budynkiem, lecz budowlą, nie spełniającą funkcji użytkowej budynku (nie jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych - ścian, nie posiada utwardzonego podłoża, nie są w niej składowane materiały i sprzęt). Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji, że sporna wiata pełni funkcję rekreacyjną, brak bowiem dowodów potwierdzających, że ma ona charakter garażowy. Organ wskazał, że z oceny technicznej, sporządzonej przez W. K. (posiadającego stosowne uprawnienia budowlane), wynika, że elementy konstrukcyjne obiektu - słupy, płatwie, krokwie oraz pokrycie dachowe wraz z obróbkami blacharskimi wykonane są prawidłowo. Zastosowane przekroje elementów konstrukcyjnych, biorąc pod uwagę rodzaj i funkcję obiektu są prawidłowe. Wszystkie dotychczasowe prace budowlane wykonane są starannie oraz zgodnie ze sztuką budowlaną. Obiekt, pod warunkiem wykonania wskazanych zaleceń, nie zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia bądź środowiska. Natomiast z wniosków końcowych oceny technicznej (zaleceń) wynika, że z uwagi na bliską odległość budynków istniejących, tj. budynku znajdującego się na własnej działce inwestora oraz budynku znajdującego się na działce sąsiedniej o nr ewid.[...], w celu zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego, niezbędne jest zastosowanie środków ogniochronnych, celem zabezpieczenia drewnianych elementów wiaty, np. ogniochronnego impregnatu do drewna lub emulsyjnej farby ogniochronnej. Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, że wiata może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, o czym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dlatego należało zobowiązać inwestorów do jej zabezpieczenia we wskazany sposób. Organ odwoławczy stwierdził przy tym, że ogniochronne impregnaty do drewna są produktami przeznaczonymi do konserwacji drewna w celu zabezpieczenia przed działaniem ognia, grzybów domowych, grzybów pleśniowych oraz owadów - technicznych szkodników drewna, nadając drewnu cechę niezapalności, a jednocześnie nie obniżają jego wytrzymałości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. C. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając ich wydanie z naruszeniem przepisów postępowania tj. art 6, art. 7, art. 8, art. 9 , art. 10 , art. 107 § 3 i art. 140 kpa (nierzetelnie prowadzone postępowanie dowodowe, nienależyte odniesienie się do zarzutów odwołania) oraz naruszenie prawa materialnego tj. art. 51 ust. 7 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowa wiata stanowi obiekt wolnostojący (choć faktycznie jest połączona z budynkiem gospodarczym) i że nie stanowi zadaszonego miejsca postojowego, co powinno prowadzić do orzeczenia nakazu jej rozbiórki ze względu na niezachowanie odległości wskazanych w rozporządzeniu. Skarżąca wyjaśniła, że wiata początkowo była połączona wspólnym dachem z dwoma budynkami gospodarczymi, po dokonaniu wymiany całej więźby dachowej. Faktycznie więc służyła jako zadaszenie wejścia do tych budynków, wiata ochronna nad wejściem do budynku, a więc powinna spełniać wymagania § 12 rozporządzenia. Wprawdzie następnie tuż przed wszczęciem niniejszego postępowania inwestorzy w sposób formalny "odłączyli" przedmiotową wiatę od budynków gospodarczych poprzez wykonanie niewielkiego wcięcia w dachu, to jednak ze względu na bliską odległość od tego budynku nadal powinna być traktowana jako część tego budynku, a nie obiekt wolnostojący. Organy wadliwie natomiast przyjęły, że wiata ma charakter rekreacyjny, gdyż faktycznie stanowi zadaszenie wejścia do budynku i miejsce parkingowe dla samochodu, co z kolei powoduje konieczność zachowania wymagań określonych w § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia, dotyczących odległości wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od innych obiektów. Skarżąca podniosła, że inne są wymagania przeciwpożarowe dla obiektu rekreacyjnego, a inne dla zadaszonego parkingu, co nie zostało uwzględnione w sporządzonej w sprawie ocenie technicznej. Na potwierdzenie, że wiata pełni funkcję takiego zadaszonego parkingu skarżąca przedstawiła kopie zdjęć, wnosząc o ich dopuszczenie w charakterze dowodu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Bezsporne jest, że przedmiotowa wiata została wybudowana bez pozwolenia na budowę oraz bez zgłoszenia, gdyż nie były one wymagane. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego - roboty budowlane można rozpocząć zasadniczo na podstawie ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę albo po dokonaniu zgłoszenia właściwemu organowi, o ile organ ten nie wyrazi sprzeciwu w terminie 30 dni. Ustawa określa przy tym szczegółowo, jakie rodzaje robót budowlanych wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, a jakie wymagają jedynie zgłoszenia (art. 29 - 30); pozostała, niesklasyfikowana grupa robót może być natomiast wykonywana bez konieczności informowania o nich właściwego organu. Zgodnie zaś z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. W takim wypadku stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1, wymagane jest dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. W niniejszej sprawie ze względu na powierzchnię wiaty – ok. 28 m2, zgłoszenie nie było jednak wymagane. Wiata nie została zatem zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej, co jednak nie oznacza, że nie podlega ona rygorom Prawa budowlanego i przepisów techniczno – budowlanych. W każdym bowiem wypadku roboty budowlane podlegają ocenie organów nadzoru budowlanego w postępowaniu naprawczym prowadzonym w trybie art. 50 i 51 ustawy. Zgodnie z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego - przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Z kolei w świetle art. 50 Prawa budowlanego - w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Z zestawienia powołanych przepisów wynika, że tryb naprawczy ma zastosowanie nie tylko wtedy, gdy roboty budowlane (nie będące budową) nie są prowadzone na podstawie wymaganego pozwolenia czy zgłoszenia (pkt 1, 3, 4), ale nawet wówczas, gdy pozwolenie bądź zgłoszenie w ogóle nie jest wymagane tj. gdy nie podlegają one regulacjom Prawa budowlanego, a nawet wówczas, gdy pozwolenie zostało udzielone, ale wykonywane/wykonane roboty są niezgodne z obowiązującymi przepisami (pkt 2, 4). Organy nadzoru budowlanego mają bowiem obowiązek czuwać nad zgodnością prowadzonych robót budowlanych z przepisami, a w razie stwierdzenia ich naruszenia mają obowiązek - zgodnie z powołanym art. 51 ust. 1 pkt 2 – nakazać wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania (...). Przez "stan zgodny z prawem" należy rozumieć w pierwszej kolejności zgodność z zatwierdzonym projektem budowlanym lub innymi warunkami pozwolenia na budowę albo zgodność z dokonanym zgłoszeniem, a w razie gdy pozwolenia/zgłoszenia nie było – zgodność z przepisami prawa administracyjnego materialnego, w szczególności przepisami techniczno – budowlanymi (zob. A. Gliniecki w: Prawo budowlane. Komentarz, red. A.Gliniecki, LexisNexis wyd.1, s.493). Należy jednak podkreślić, że nie w każdym przypadku w postępowaniu naprawczym organ ma obowiązek badać zgodność inwestycji z przepisami rozporządzenia. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków. Z przepisu tego wynika, że rozporządzenie stosuje się do budynków i budowli spełniających funkcje użytkowe budynków, a więc do innych rodzajów obiektów nie mają one zastosowania. Należy jednocześnie stwierdzić, że budowle (i to nie wszystkie, lecz wyłącznie te, które pełnią funkcje użytkowe budynków) są poddane reżimowi warunków technicznych, ale tylko w takim zakresie, w jakim przepisy nie odnoszą się w sposób wyłączny do budynków i ich parametrów. Jednym natomiast z takich przepisów, który dotyczy wyłącznie budynków jest § 12 rozporządzenia. Hipoteza tego przepisu obejmuje tylko budynki, zawężając zakres przedmiotowy regulacji w nim zawartej do parametrów posiadanych przez budynki (zob. wyrok NSA z 8 stycznia 2013 r., sygn. II OSK 1642/11). Z tego względu nie ma podstaw do stosowania tego przepisu do budowli (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 sierpnia 2015 r., II SA/Gl 406/15, wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2013 r., II OSK 1642/11). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwalifikacji przedmiotowej wiaty, od tego bowiem zależy czy mają do niej zastosowanie przepisy rozporządzenia, w szczególności § 12. Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że jest to budowla, a nie budynek. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, iż wiata nie może być zaliczona ani do obiektów małej architektury, ani do tymczasowych obiektów budowlanych (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2000 r., sygn. akt IV SA 1020/98, Lex Nr 77637; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2004 r., sygn. akt IV SA 1517/03, Lex nr 160743); wiata nie jest również budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Skoro zatem nie jest ani budynkiem, ani obiektem małej architektury, ani tymczasowym obiektem budowlanym, to należy ją zaliczyć do budowli, których przykładowe wyliczenie zawiera art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1851/96, Lex Nr 47196). W konsekwencji – w świetle powyższych rozważań – do spornej wiaty nie ma zastosowania § 12 rozporządzenia. Nawet gdyby rozumieć przepis § 12 rozporządzenia szerzej tj. w ten sposób, że ma on również zastosowanie do budowli "spełniającej funkcje użytkowe budynku", to i tak nie ma podstaw do przyjęcia, że sporna wiata takie funkcje pełni. W tym konkretnym wypadku sprowadzałoby się to bowiem do ustalenia, że wiata pełni funkcje budynku gospodarczego (skoro do niego "przylega") a przez "budynek gospodarczy" należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Takiej funkcji spornej wiaty natomiast nie stwierdzono. Ze zgromadzonych materiałów dowodowych wynika, że wiata jest obiektem wolnostojącym (brak ścian, podłoża), niezagospodarowanym i nie można uznać, że stanowi ona część usytuowanego obok budynku gospodarczego. Nie ma bowiem elementów łączących, a okoliczność, że pierwotnie miała wspólny dach z tym budynkiem, nie ma znaczenia. Wiata ma – zgodnie z wyjaśnieniami inwestorów - - przeznaczenie rekreacyjne, a takiego przeznaczenia nie zmienia okresowe parkowanie w niej samochodu. Miejsca postojowe (parkingowe) muszą być bowiem w sposób wyraźny i jednoznaczny urządzone, w szczególności powinny mieć utwardzone podłoże, a takiego sporna wiata nie posiada. Z tego względu złożone przez skarżącą dowody w postaci zdjęć zaparkowanego w wiacie samochodu nie mają istotnego znaczenia w sprawie. W konsekwencji organy prawidłowo przyjęły, że jest ona budowlą rekreacyjną, na której realizację nie było wymagane ani pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie i do której nie ma zastosowania przepis § 12 rozporządzenia. Słusznie zatem organy stwierdziły, że nie ma podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 51 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 Prawa budowlanego, ze względu natomiast na to, że wiata w całości została wykonana z drewna, zachodziła konieczność jej oceny w trybie art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Jak wyżej wskazano, przepisy art. 50 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 dotyczą innych sytuacji tj. realizacji robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Natomiast tryb z art. 50 ust. 1 pkt 2 przewidziany jest dla sytuacji, kiedy nie było wymagane ani pozwolenie ani zgłoszenie, a zrealizowano roboty w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Takie niebezpieczeństwo zagrożenia zostało stwierdzone w opinii specjalisty, posiadającego stosowne uprawnienia budowlane, który wskazał, że z uwagi na bliską odległość budynków istniejących, tj. budynku znajdującego się na działce inwestora oraz budynku znajdującego się na działce sąsiedniej, w celu zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego, niezbędne jest zastosowanie środków ogniochronnych, celem zabezpieczenia drewnianych elementów wiaty. W świetle powyższego organ – mając na uwadze zalecenia rzeczoznawcy - zasadnie nałożył zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego - na inwestorów obowiązek zabezpieczenia drewnianych elementów konstrukcyjnych wiaty środkiem ogniochronnym, np. ogniochronnym impregnatem do drewna lub emulsyjną farbą ogniochronną. Decyzja ta jest zatem prawidłowa. Ubocznie wyjaśnić należy, że jeśli położenie bądź inne warunki wykonania przedmiotowej wiaty byłyby sprzeczne z przepisami z zakresu ochrony przeciwpożarowej, w tym w szczególności z przepisami ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r., nr 178, poz. 1380) oraz rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 109, poz. 719), to kompetencje kontrolne w tym zakresie, obejmujące wydawanie stosownych nakazów i zakazów, realizują organy ochrony przeciwpożarowej. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 5 z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1340), do podstawowych zadań Państwowej Straży Pożarnej należy nadzór nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do 1) nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie 2) wstrzymania robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Z tych względów Sąd stwierdzając, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).