II SA/Lu 1561/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz (spr.), Protokolant Asyst. sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 30 września 2004 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o zwrocie części wywłaszczonej nieruchomości oraz o odmowie zwrotu pozostałej części wywłaszczonej nieruchomości uchyla zaskarżoną decyzję. Sygn. akt II SA/Lu 1561 /03 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] wydaną z upoważnienia Wojewody na podstawie przepisu art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1980 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 98 poz.. 1071 z późniejszymi zmianami) po rozpatrzeniu odwołania E. i M.M. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2001 r. uchylono zaskarżoną decyzję w całości przekazując sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości decyzją wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2001 r. nr [...] orzeczono o zwrocie części wywłaszczonej nieruchomości położonej w L. przy ul. Z., oznaczonej na planie jako działka nr [...] o pow. 170 m² na rzecz E. i M.M. i odmówiono zwrotu pozostałej części wywłaszczonej nieruchomości o pow. 830 m², wskazując w uzasadnieniu tej decyzji, iż znaczna część wywłaszczonej nieruchomości o pow. 830 m² została zagospodarowana pod budowę ulicy Z. i nie może podlegać zwrotowi na rzecz poprzednich właścicieli. Uznano, iż jedynie działka oznaczona numerem [...] o powierzchni 170 m² jest niewykorzystana na cel wywłaszczenia i w związku z tym tylko ona podlegała zwrotowi. Od decyzji tej odwołali się E. i M.M. Wnosili oni o uchylenie zaskarżonej decyzji mi orzeczenie o zwrocie niezagospodarowanej części wywłaszczonej działki znajdującej się poza obrębem i zagospodarowaniem ulicy Z. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż rozpatrując odwołanie małżonków M. Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy zwrotu nieruchomości o pow. 830 m² i orzekł zwrot działki nr [...] o pow. 127 m² odmawiając jednocześnie zwrotu pozostałej części nieruchomości o pow. 703 m² i zobowiązując małżonków M. do zwrotu pobranego odszkodowania w kwocie 1241 złotych i utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy w pozostałej części. Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie rozpatrując skargę Zarządu Miasta L., wyrokiem z dnia 4 lipca 2003 r. w sprawie sygn. akt II SA/LU 90/02 uchylił decyzję organu II instancji. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ponownie rozpatrując sprawę i stosując się do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalono, iż E. i M. M. w dniu 23 grudnia 1964 r. na podstawie umowy sporządzonej w formie aktu notarialnego zbyli w trybie przepisu art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości Skarbowi Państwa nieruchomość położoną w L. przy ul. R.J. nr [...] o powierzchni 10 arów. Nabycie tej nieruchomości nastąpiło za odszkodowaniem z przeznaczeniem pod budowę osiedla mieszkaniowego Spółdzielni Mieszkaniowej zgodnie z lokalizacją z dnia 14 lipca 1959 r. nr [...]. Następnie, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości o powierzchni około 360 m² wystąpili poprzedni właściciele małżonkowie M. W wyniku prowadzonego w sprawie postępowania o zwrot nieruchomości ustalono, iż jedynie działka nr [...] o powierzchni 170 m² jest niezagospodarowana pod ulicę Z., a pozostała część wywłaszczonej nieruchomości tj. działki o numerach [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 830 m² została wykorzystana na cel, jaki była budowa osiedla mieszkaniowego SM, tj. pod ulicę T.Z., co było też zgodne z lokalizacją szczegółową inwestycji. Podniesiono też, iż zgodnie z mapa sytuacyjno-wysokościową przez tę nieruchomość przebiegają podziemne urządzenia techniczne tj. linie energetyczne et., eSN, eNS, 3eNN, kanał ciepłowniczy oraz wodociągowy. Jak wskazano organ I instancji, jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia wskazał przepis art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wydanej z upoważnienia Wojewody podniesiono jednak, iż decyzja wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta nie zawiera analizy okoliczności niezbędnych do oceny, czy zostały spełnione bądź czy nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do uznania działek nr [...] i [...] za zbędne w rozumieniu art. 137 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazano, iż nie doszło do wyjaśnienia okoliczności terminu rozpoczęcia prac związanych z realizacja inwestycji, celu nabycia nieruchomości, jakim była budowa osiedla mieszkaniowego oraz czy i kiedy utraciła moc decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji oraz decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli cel nabycia nieruchomości został zrealizowany. Wskazano, iż ustalenie tylko na podstawie wizji lokalnej, że działka nr [...] nie została zagospodarowana zgodnie z celem nabycia, a powierzchnia 830 m² wywłaszczonej nieruchomości, w tym działka [...] została wykorzystana na cel nabycia jest niewystarczające do oceny, że nieruchomość stała się bądź też nie w rozumieniu przepisu art. 137 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Jak podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powyższych ustaleń należy dokonać w oparciu o decyzje lokalizacyjną, pozwolenie na budowę, plan realizacyjny, inwentaryzację powykonawczą inwestycji. Wskazano również, iż w zakresie ustalania przesłanek zbędności nieruchomości zbędne jest odwoływanie się do przepisów ustawy o drogach publicznych, nawet, jeśli celem nabycia nieruchomości była również budowa ulicy. Od tej decyzji Prezydent Miasta reprezentujący Miasto wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu żądania skargi skarżący formułował zarzut sprzeczności ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, naruszenie przepisów art. 7, 77, 80 i 139 kodeksu postępowania administracyjnego, naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisów art. 2 i 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 4 pkt. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych. W uzasadnieniu żądania skargi, reprezentujący Miasto, skarżący Prezydent Miasta odwołując się do dokonywanych w sprawie toczącego się postępowania o zwrot nieruchomości ustaleń faktycznych, jak również przywołując chronologicznie, poszczególne zapadające w nim rozstrzygnięcia, w tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 lipca 2003 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 90/02, podnosił, jak należy sądzić z uzasadnienia żądania skargi, jak również formułowanych w nim wniosków, iż przedmiotowa sprawa jest rozstrzygnięta, w zakresie odnoszącym się do ustaleń dotyczących działki nr [...], co, do której orzeczony został jej zwrot, a to w kontekście nie zaskarżenia decyzji I instancji w tym zakresie; działki nr [...], a to w kontekście treści rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego i poczynionych w tym względzie ustaleń. Ponadto, skarżący wywodził również, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zasady wyrażonej na gruncie przepisu art. 139 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i w jej uzasadnieniu kwestionując słuszność zarzutów skarżącego, wnosiło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W przekonaniu Sądu, kontrola zaskarżonej decyzji zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a nie bez wpływu dla tej oceny pozostają również niektóre spośród wniosków, zarzutów i argumentów formułowanych przez skarżącego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W tym względzie, w kontekście kontroli zaskarżonej decyzji, formułowanych w stosunku do niej zarzutów, zasadnie należy odwołać się do treści przepisu art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle, którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle, prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia – skarga ma, więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s.197), a właściwych czynników determinujących – w płaszczyźnie prawnej – zakres kognicji Sądu upatrywać należy w przesłance zaskarżania aktów i czynności (bezczynności) organów administracyjnych; jest nią kryterium zgodności z prawem spełniające w tej płaszczyźnie funkcje granic, w jakich następuje rozpoznanie skargi (T. Woś, Postępowanie sądowo administracyjne, Warszawa 1996, s.195). W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja wydana z upoważnienia Wojewody jako wadliwa podlega uchyleniu. W przekonaniu Sądu, nie może budzić żadnych wątpliwości, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja wydana z upoważnienia Wojewody narusza, bowiem przepis art. 138 § 2 kpa stanowiący, iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Analiza dowodów zebranych i przeprowadzonych w sprawie, okoliczności toku postępowania odwoławczego z okresu poprzedzającego wydanie wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 4 lipca 2003 r. – decyzja organu I instancji z dnia [...] września 2001 r. nr [...] orzekająca zwrot części wywłaszczonej nieruchomości położonej w L. przy ul. Z., oznaczonej na planie jako działka nr [...] o pow. 170 m² na rzecz E. i M. M. oraz odmawiająca zwrotu pozostałej części wywłaszczonej nieruchomości o pow. 830 m²; decyzja organu II instancji z dnia [...] grudnia 2001 r. uchylając pkt, zaskarżonej decyzji i orzekająca o zwrocie działki oznaczonej nr [...] o powierzchni 127 m² i odmawiająca zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w pozostałej części o powierzchni 703 m² - rozstrzygniecie Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 4 lipca 2003 r. w sprawie II SA/Lu 90/02 uchylające decyzję Wojewody L. z [...] grudnia 2001 r. wraz z ocenami i wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu orzeczenia, ponad wszelka wątpliwość przekonuje o tym, iż brak jest jakichkolwiek podstaw ku temu, aby uznać, iż ziściły się przesłanki uzasadniające wydanie przez organ II instancji decyzji kasacyjnej. O zasadności tego stanowiska przekonuje również analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji powielająca w istocie rzeczy w selektywny jednak sposób stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2003 r., a zwarte w nim wiążące wytyczne adresowane były przecież do organu administracji publicznej, którego reformatoryjne rozstrzygnięcie z 18 grudnia 2001 r. zostało zakwestionowane. W tym kontekście, zasadnie należy podkreślić, iż w zaskarżonej decyzji organ II instancji uchylając decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2001 r. i powołując się w tym względzie na wyżej przywołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, w żaden sposób, tak jak obliguje do tego przepis art. 138 § 2 kpa, nie wykazał istnienia, jako przesłanki swojej decyzji, wymogu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części (w tym względzie nie wykazano chociażby, aby przeprowadzenie dowodów z dokumentów, na które powołuje się organ II instancji, wykraczało poza ramy postępowania odwoławczego), jak również nie wykazał w uzasadnieniu swojej decyzji, dlaczego nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w trybie art. 136 kpa – por. w tym względzie wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1999 r. w sprawie sygn. akt III RN 7/99 (OSNAP 2000, nr 9, poz. 338) oraz postanowienia NSA OZ w Lublinie z dnia 16 grudnia 1998 r. w sprawie sygn. akt I SA,/Lu 1292/97, co uzasadnia pogląd o naruszeniu w toku postępowania przed organem II instancji również przepisu art. 136 kpa. Gdy skonfrontować te okoliczności z zasadą, iż na etapie postępowania odwoławczego w administracji uprawnienia kasacyjne organu odwoławczego mają charakter wyjątkowy, a zasadą tego postępowania jest orzekanie, co do istoty sprawy, wyrazić należy stanowisko, iż w sprawie będącej przedmiotem orzekania Sądu, organ II instancji 01 wydając decyzję kasacyjną w sprawie i nie uzasadniając swojego stanowiska w tym względzie w sposób wskazany w przepisie art. 107 § 3 kpa – a to w związku z nie wykazaniem istnienia przesłanek takiej decyzji, o którym mowa w przepisie art. 138 § 2 kpa, jak również zaniechaniem odniesienia się w tej mierze do przepisu art. 136 kpa – w istocie rzeczy dokonał wyłomu od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, dokonując tym samym rozszerzającej wykładni przepisu kompetencyjnego – art. 138 § 2 kpa - który jak już wskazano przyznaje organowi odwoławczemu uprawnienia o charakterze wyjątkowym. W świetle powyższego zasadnie należy przyjąć, iż organ II instancji uchybił wyrażonej na gruncie przepisu art. 138 kpa zasadzie merytorycznego orzekania i rozstrzygnięcia w toku postępowania odwoławczego, co do istoty sprawy. Odwołując się, więc w tym kontekście do niekwestionowanych w toku postępowania administracyjnego okoliczności dotyczących statusu prawnego działki numer [...] o powierzchni 170 m², ustaleń poczynionych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 lipca 2003 r., a odnoszących się do statusu działki nr [...] o powierzchni 127 m², wpływu tych ustaleń na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, jak również do wskazanego w przywołanym wyroku NSA zakresu uzupełnienia postępowania dowodowego w sprawie, ograniczającego się do analizy dowodów z dokumentów, ocen prawnych formułowanych na tle ustawy o drogach publicznych i braku wpływu jej regulacji na postępowanie w sprawie o zwrot nieruchomości, zasadnie należało oczekiwać wydania na etapie postępowania odwoławczego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, tym bardziej przecież, że już wcześniej organ II instancji w sprawie niniejszej rozpoznając odwołanie od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta, decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. aspirował do tego, iżby uczynić zadość wyżej już przywołanej zasadzie orzekania, co do istoty sprawy w toku postępowania odwoławczego. W przekonaniu Sądu, wyżej wskazane okoliczności – ustalenia w przedmiocie poszczególnych działek składających się na nieruchomość będącą przedmiotem postępowania w sprawie o jej zwrot, konieczny zakres uzupełnienia postępowania dowodowego wskazany w wyroku NSA z 4 lipca 2003 r. – nie uzasadniają korzystania przez organ II instancji z uprawnień kasacyjnych. Nie ma, bowiem ku temu, w rozumieniu art. 138 § 2 kpa, żadnych podstaw. Konieczność przeprowadzenia dowodu, czy też nawet dowodów, uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego mieści się, bowiem w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej (por. np.: wyrok NSA z 30 września 1999 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1591/97, wyrok NSA OZ w Poznaniu z dnia 17 października 1996 r. w sprawie sygn. akt I SA/Po 234/96, wyrok NSA z 21 czerwca 1994 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1606/96). Wobec powyższego, w świetle wyżej formułowanych ocen i wniosków zaskarżona decyzja zasadnie podlegać musiała uchyleniu, jako wydana z naruszeniem przepisu art. 138 § 2 kpa, w zakresie, w jakim, jak wskazano doszło do niczym nieuzasadnionego skorzystania przez organ z wyjątkowych ze swej istoty uprawnień kasacyjnych i uchylenia się w ten sposób od nakazu rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym, co do jej istoty – jak należy sądzić z argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi skierowanej do Sądu, skarżący w kontekście przywoływanych w sprawie rozstrzygnięć zapadających w postępowaniu administracyjnym, jak również w kontekście wyroku NSA z 4 lipca 2003 r. podważał dopuszczalność decyzji kasacyjnej w wyżej przywołanym znaczeniu. Nie jest natomiast zasadny zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją przepisu art. 139 kpa. Nie dość, bowiem, że nie sposób zasadnie zakładać, iż decyzja kasacyjna może być niekorzystna dla strony, to ponadto objęcie przedmiotowym zakresem działania zakazu reformationis in peius również decyzji kasacyjnych skutkowałoby brakiem możliwości realizowania celu, jakiemu mają służyć kasacyjne uprawnienia organów odwoławczych. Decyzje kasacyjne są przecież rozstrzygnięciami o charakterze procesowym i w związku z tym, iż nie rozstrzygają sprawy, co do jej istoty nie dość, że nie pogarszają, to również nie poprawiają sytuacji prawnej odwołującej się strony (por. P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 285). Ponownie rozstrzygając sprawę, organ II instancji będzie orzekał w toku postępowania odwoławczego uwzględniając to, iż jak wynika z przepisu art. 15 kpa w związku z art. 138 kpa i jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie NSA, istotą dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego jest dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez dwa różne organy administracji, co oznacza, iż zadaniem organu odwoławczego jest nie tyle kontrola decyzji wydanej przez organ I instancji, co rozpatrzenie wszystkich żądań strony odwołującej się i odniesienie się do nich w uzasadnieniu decyzji (por. np.: wyrok NSA OZ w Łodzi z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie sygn. akt I SA/Łd 112/98, wyrok NSA z 14 października 1999 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1313/98, wyrok NSA z 20 maja 1998 r. w sprawie sygn. akt IV SA 2058/97, wyrok NSA OZ w Katowicach z dnia 20 stycznia 1998 r. w sprawie sygn. akt I SA/Ka 1050/96). W związku z tym odnosząc się do treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia [...] września 2001 r. wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta skonfrontuje je z zarzutami zawartymi w odwołaniu E. i M. M. z dnia 12 października 2001 r., rozpatrzy je w należyty procesowo sposób, uwzględni zapatrywania i wytyczne wyrażone w wyroku NSA z 4 lipca 2003 r., jak również uzupełni postępowanie w zakresie w nim wskazanym, uwzględniając w tej mierze dyspozycję przepisu art. 136 kpa i rozważając, czy istnieje uzasadniona potrzeba wydania stosownego zlecenia w tym względzie organowi, który wydał decyzję w I instancji, po czym uwzględniając również dyspozycję przepisu art. 7 kpa – wyrażona na jego gruncie zasada prawdy obiektywnej obliguje organ odwoławczy do podjęcia wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy – a także dyspozycje przepisów art. 77 § 1 i 80 kpa orzeknie, co do istoty sprawy. W wydanym rozstrzygnięciu organ uwzględni wszystkie warunki jego poprawności, zwłaszcza zaś warunek podstawowy. Jest nim istnienie wewnętrznej spójności między rozstrzygnięciem decyzji, a jej uzasadnieniem prawnym i faktycznym, jedynie, bowiem w sytuacji, gdy spójność taka istnieje – jest to warunek sine qua non decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę administracyjną – można stwierdzić, iż decyzja taka czyni zadość realizacji ustawowego nakazu rozstrzygnięcia konkretnej sprawy (wielokrotnie kwestia ta była tak właśnie podejmowana w orzecznictwie sądowym, por. na przykład wyrok NSA z 1 sierpnia 2001 r. w sprawie sygn. akt IV SA 2171/99, wyrok NSA z 31 marca 1991 r. w sprawie sygn. akt III SA 5191/98). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.