II SA/Lu 157/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.U. – K. na decyzję Starosty z dnia [..]., Nr [..] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej i umorzenia postępowania administracyjnego, w zakresie dopuszczalności skargi p o s t a n o w i a odrzucić skargę. Starosta decyzją z dnia [..]., Nr [..] działając na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), art. 11, art. 12, art. 24 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027), § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 maja 1990 r. w sprawie określenia rodzaju materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączania z zasobu oraz udostępniania zasobu (Dz.U. Nr 49, poz. 493) po rozpatrzeniu wniosku F. U. pełnomocnika D. U. – K. w sprawie udzielenia informacji publicznej dotyczącej powierzchni działek nr [..] położonych w obrębie Ł. I wykazanych w operatach geodezyjnych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerami: [..], [..] oraz sporządzenia wypisów z rejestru tych działek z [..] i [..] r. odmówił udostępnienia żądanych informacji i umorzył postępowanie w sprawie. Motywując swoje rozstrzygnięcie organ administracji podniósł, że tylko podmioty prowadzące działalność gospodarczą w dziedzinie geodezji i kartografii mogą wykorzystywać za odpłatnością zasób bazowy i użytkowy zgromadzony w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym do realizowanych prac geodezyjnych na podstawie zgłoszenia w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Zasady gromadzenia i udostępniania informacji z zasobu bazowego i użytkowego państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego normowane są przepisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz aktami wykonawczymi do tej ustawy. Dlatego w świetle unormowania art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłączone jest stosowanie przepisów tejże ustawy, na które powoływał się pełnomocnik D. U.j – K.y żądając udzielenia informacji publicznej dotyczącej powierzchni działek nr [..] i [..] położonych w obrębie Ł. I oraz sporządzenia wypisów z rejestru tych działek z [..] i [..] r. Od powyższej decyzji skargę wniosła D. U. – K. żądając uchylenia decyzji Starosty w całości i nakazania temuż organowi administracji udzielenia żądanych informacji zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła organowi administracji, iż błędnie zinterpretował on art. 11 i 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wywodząc z nich normę zgodnie, z którą informacje, o które wnosił jej pełnomocnik udzielone mogą być jedynie podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą oraz innym podmiotom, jeżeli przedmiot ich działalności obejmuje prowadzenie tych prac. Zdaniem skarżącej organ administracji powołując się na przepisy art. 11 i 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie uwzględnił, powołanego w podstawie zaskarżonej decyzji art. 24 ust. 2 i 3 tejże ustawy zgodnie, z którym informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne i są wydawane odpłatnie właścicielom lub osobom fizycznym, prawnym oraz jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej. Ponadto skarżąca zarzuciła organowi, że błędnie przyjął on, iż w sprawie niniejszej zastosowanie ma art. 22 i art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmując, że dane, o które wnosił pełnomocnik skarżącej podlegają ochronie z uwagi na wyłączenie ich jawności. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służą one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2002 r. Nr 152, poz. 1270 ze zm., zwana dalej "ppsa"). Zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej do decyzji, o których mowa w ust. 1 (decyzji odmawiających udostępnienia informacji publicznej oraz umarzających postępowanie o udostępnienie tych informacji w przypadku wskazanym w art. 14 ust. 2 – przypis własny), stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Do istoty dwuinstancyjności postępowania administracyjnego należy nakaz dwukrotnego rozważenia materiału dowodowego, najpierw, przez organy pierwszej instancji, a następnie przez organ odwoławczy. Od decyzji wydawanych przez starostę a podejmowanych w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej należących do właściwości powiatu służy odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej (art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym – Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.). D. U. – K. zaskarżyła decyzję Starosty odmawiającą jej udzielenie informacji w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej ze względu na to, że sposób udostępniania informacji żądanych przez skarżącą regulowany jest ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z powołanym powyżej przepisem art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej od decyzji odmawiającej dostępu do informacji publicznej ze względu na to, że informacja ta nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonej we wniosku zastosowanie mają przepisy kpa. Dlatego też skarżącą dążąc do usunięcia z obrotu prawnego decyzji organu administracji publicznej pierwszej instancji, jakim w sprawie niniejszej jest Starosta (art. 4 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym) powinna odwołać się od niej do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego. Dopiero rozstrzygnięcie samorządowego kolegium odwoławczego może być przedmiotem kontroli sądowej. Wprawdzie zaskarżona decyzja wbrew wymogowi wynikającemu z art. 107 § 1 kpa nie zawiera pouczenia o prawie wniesienia odwołania do organu II instancji, jednakże okoliczność ta może być ewentualnie podstawą do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania powyższej czynności. Mając na względzie to, że D. U. – K. wniosła w niniejszej sprawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie nie wyczerpawszy uprzednio administracyjnego toku postępowania, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ppsa odrzucił skargę jako niedopuszczalną z innych przyczyn niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1 do 5 ppsa, o czym orzekł w sentencji postanowienia.