II SA/Lu 157/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi W. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia (...) października 1988 r. Naczelnik Miasta D. nakazał J. W. rozbiórkę dobudowanej części budynku mieszkalnego tj. piętra nad wjazdem. W dniu (...) lipca 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. upomniał W. P., na podstawie art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 z późn. zm.), dalej jako: p.e.a. stwierdzając, że mimo upływu terminu nie został wykonany obowiązek wynikający z decyzji znak: (...) z dnia (...) października 1988 r. nakazującej rozbiórkę dobudowanej części budynku mieszkalnego tj. piętra nad wjazdem, zlokalizowanego na działce nr (...), położonej przy ul. (...) w D. skierowanej do J. W.. Organ podkreślił, że obowiązek rozbiórki stał się wymagalny z dniem (...) kwietnia 1990 r. Upomnienie to zostało doręczone skarżącej w dniu (...) sierpnia 2012 r. W związku z niewykonaniem powyższego obowiązku organ wystawił w dniu (...) sierpnia 2012 r. tytuł wykonawczy Nr. (...) nakazujący dokonanie rozbiórki dobudowanej części budynku mieszkalnego tj. piętra nad wjazdem. Skarżąca odebrała powyższe pismo w dniu (...) sierpnia 2012 r. Pismem z dnia (...) września 2012 r. W. P. wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego na podstawie tytułu egzekucyjnego Nr. (...) postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia (...) września 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. uznał za bezzasadne wniesione przez skarżącą zarzuty: a) błędu co do osoby zobowiązanego wskazanej w tytule wykonawczym jako W. P. (art. 33 pkt 4 p.e.a.); b) niewykonalności obowiązku rozbiórki dobudowanej części budynku mieszkalnego tj. piętra nad wjazdem po granicy działki (art. 33 pkt 5 p.e.a.); c) braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 p.e.a. (art. 33 pkt 7 p.e.a.); d) niespełnienia wymogów określonych w art. 27 p.e.a. (art. 33 pkt 10 p.e.a.); oraz odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przejście obowiązku nastąpiło z uwagi na przejście praw do nieruchomości na rzecz W. P., a zatem jest ona zobowiązana do wykonania obowiązku nałożonego decyzją Naczelnika Miasta D. z dnia (...) października 1988 r. Odnosząc się do zarzutu niewykonalności obowiązku rozbiórki dobudowanej części budynku mieszkalnego tj. piętra nad wjazdem po granicy działki organ wyjaśnił, że niewykonalność o charakterze faktycznym winna dotyczyć niezależnych od zobowiązanego, trwałych przyczyn braku możliwości wykonania obowiązku, gdy nie istnieją techniczne możliwości jego realizacji. Organ zaznaczył, że w niniejszej sprawie wykonanie rozbiórki nie może spowodować naruszenia konstrukcji pozostałej części budynku i pod względem technicznym jest możliwa do wykonania. Organ nie podzielił również przedstawionej przez skarżącą argumentacji odnośnie braku doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 p.e.a. Doręczenie upomnienia nastąpiło w dniu (...) sierpnia 2012 r., natomiast tytuł wykonawczy w dniu (...) sierpnia 2012 r. Okres pomiędzy tymi zdarzeniami wyniósł zatem 22 dni, co wypełnia dyspozycję zawartą w art. 15 § 1 p.e.a. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., po rozpatrzeniu zażalenia W. P., wydał w dniu (...) stycznia 2013 r. postanowienie znak: (...) utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie z dnia (...) września 2012 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. Powyższe postanowenie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie W. P. wnosząc o uchylenie postanowień obu instancji w całości, umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego wnioskowanego przez skarżącą w postaci oceny możliwości wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym bez szkody dla budynków postawionych zgodnie z prawem, podtrzymując jednocześnie zarzuty podniesione we wcześniejszych fazach postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zwartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej. Jest to kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że w zakresie dokonywania kontroli sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. Zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W niniejszej sprawie ostateczną stała się decyzja Naczelnika Miasta D. z dnia (...) października 1988 r. znak: (...) nakazująca J. W. rozbiórkę dobudowanej części budynku mieszkalnego tj. piętra nad wjazdem. Bezsporne w sprawie jest, że J. W. nie wykonał obowiązku określonego w decyzji z dnia (...) października 1988 r. Jak wynika z akt administracyjnych (wypis z rejestru gruntów - k. 17) skarżąca jest właścicielką przedmiotowej nieruchomości, co jest bezsporne w sprawie. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że obowiązek rozbiórki budynku nie jest związany z osobą inwestora, ale także z właścicielem budynku. Nie można zatem podzielić argumentacji skarżącej, jakoby obowiązek rozebrania nadbudowy budynku jej nie dotyczył. Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły osobę zobowiązaną do rozbiórki nadbudowy. Zatem zarzut dotyczący błędu co do osoby zobowiązanego nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec niewykonania obowiązku rozbiórki wynikającego z opisanej wyżej decyzji Naczelnika Miasta D. organy administracji prawidłowo postąpiły podejmując czynności zmierzające do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 6 § 1 p.e.a., w tej sytuacji na Powiatowym Inspektorze Nadzoru Budowlanego w R., będącym wierzycielem w rozumieniu ustawy, spoczywał obowiązek podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Egzekucja administracyjna może być wszczęta jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (art. 15 § 1 ustawy). Celem instytucji upomnienia jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania obowiązku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., jak wynika z akt postępowania administracyjnego, wystosował na podstawie tego przepisu upomnienie, doręczone skarżącej W. P. w dniu (...) sierpnia 2012 r. Skarżąca – co jest bezsporne - nie wykonała jednak dobrowolnie obowiązku. W tej sytuacji istniały podstawy do wszczęcia w stosunku do skarżącej egzekucji. Podkreślić należy, że gdy wierzycielem jest jednocześnie organ egzekucyjny wszczęcie egzekucji następuje z urzędu, stosownie do przepisu art. 26 § 4 p.e.a., na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez organ egzekucyjny. Konieczne elementy tytułu wskazuje natomiast art. 27 p.e.a. Zgodnie z art. 29 § 1 p.e.a., organ egzekucyjny z urzędu bada dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Dotyczy to także przypadku gdy egzekucję wszczyna się z urzędu. Badanie dopuszczalności egzekucji obejmuje sprawdzenie czy obowiązek, którego dotyczy tytuł, podlega egzekucji administracyjnej, a także czy tytuł spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 i § 2 ustawy. Fakt dopuszczalności egzekucji administracyjnej i prawidłowości dokumentów potrzebnych do jej wszczęcia stwierdza się w tytule wykonawczym (art. 27 § 1 pkt 10) przez umieszczenie w nim klauzuli organu egzekucyjnego. W tytule wykonawczym (art. 27 § 1 pkt 2) wskazuje się między innymi zobowiązanego. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji wystawił w dniu (...) sierpnia 2012 r., tytuł wykonawczy, w którym skarżąca W. P. została wskazana jako podmiot zobowiązany do wykonania obowiązku określonego w decyzji Naczelnika Miasta D. z dnia (...) października 1988 r. znak: (...). Tytuł ten doręczony został skarżącej w dniu (...) sierpnia 2012 r. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej odnośnie naruszenia przez organ art. 27 p.e.a oraz art. 33 ust 5 i ust 7 p.e.a. W ocenie Sądu omawiany tytuł wykonawczy odpowiada wymogom określonym w art. 27 § 1 p.e.a. Tytuł wykonawczy był poprzedzony upomnieniem, zaś sam obowiązek podlega egzekucji administracyjnej i jest wykonalny, w związku z czym wszczęcie egzekucji nastąpiło sposób prawidłowy. Nie znajdują uzasadnienia również pozostałe twierdzenia skarżącej, a szczególności zarzut nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w celu oceny możliwości wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Ciężar dowodu, iż obowiązek o charakterze niepieniężnym jest niewykonalny w rozumieniu art. 33 pkt 5, obciąża stronę wnoszącą zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (por. wyr. NSA z 13.11.2008 r., II OSK 1365/07). Skarżąca natomiast nie przedstawiła, żadnych dowodów mogących potwierdzić tą okoliczność. W związku z powyższym zarzut ten jest niezasadny. W ocenie Sądu organy obu instancji odniosły się do zarzutów skarżącej i słusznie uznały je za nieuzasadnione. W tym stanie rzeczy stwierdzić należało, że postanowienia organów zostały wydane w granicach prawa, w związku z czym nie zachodziła podstawa do ich uchylenia. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił