II SA/Lu 158/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., znak: [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji za nieuzasadnione p o s t a n a w i a odrzucić skargę R. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. [...], znak: [...], którym organ ten uznał za nieuzasadnione zażalenie wniesione na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej polegającą na niezałatwieniu jej wniosków z 12 i 18 listopada 2013r. Sąd zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zakres kognicji sądu administracyjnego został ściśle określony w przepisie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r. poz.270), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem obejmuje ona m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. jest szczególnym środkiem zaskarżenia, a jego uwzględnienie przez organ wyższego stopnia nie wymaga wydania orzeczenia. Orzeczenie takie nie należy zatem do kategorii aktów wymienionych w powołanym przepisie, w szczególności nie jest ono postanowieniem, o którym mowa w pkt 2. Z tego względu skarga na nie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.