II SA/Lu 1587/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (spr.), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Wiesława Achrymowicz/asesor WSA/, Protokolant ST.sekr.Magdalena Flis, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2004 r. sprawy ze skargi Z. B na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenie na budowę oddala skargę Zastępca Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Wojewódzkiego działając z upoważnienia Wojewody decyzją z dnia [...] r. po rozpatrzeniu odwołania Z.B. od decyzji Starosty z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Urzędowi Gminy pozwolenia na budowę drogi gminnej Nr [...] w S.– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że kwestionowana przez odwołującą się niezgodność decyzji organu I instancji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy była rozpatrywana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze które w decyzji, z dnia [...] r. Nr [...] stwierdziło, że zamierzona inwestycja nie narusza ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego i utrzymała w mocy zaskarżoną przez Z.B. decyzję Wójta Gminy i Nr [...] z dnia [...] r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji drogi gminnej Nr [...] Inwestor przedstawił prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zgodnie z wymogiem art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./. Do wniosku dołączono wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że zarządcą działki Nr [...] czyli działki na której usytuowana jest droga, jest Urząd Gminy. W dokumencie tym powyższa działka określona jest jako działka drogowa. Podnoszona przez Z.B. sprawa niewłaściwego ustalenia granicy między jej działką, a działką drogową Nr [...] stanowi odrębną kwestię rozstrzyganą przed innymi organami. Z przedstawionych przez inwestora dokumentów jasno wynika, iż granica ta nie zostaje naruszona. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że załączony do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę drogi projekt spełnia wymogi ustawy – Prawo budowlane, jest sporządzony przez osobę do tego uprawnioną i posiada wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie. dlatego też – w ocenie tego organu – zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie Urzędowi Gminy pozwolenia na budowę drogi gminnej było zgodne z wymogami prawa. Z.B. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody stwierdzając, że jest ona dla niej bardzo krzywdząca. Podjęcie decyzji budowy spornej drogi miało – według skarżącej – pomóc Wójtowi i radnym wsi pozostać na piastowanych stanowiskach. Do skargi Z.B. dołączyła dwa pisma. Pierwsze z nich, zatytułowane "Protest mieszkańców wsi S. podpisane jedynie przez skarżącą z adnotacją: "Za mieszkańców wsi S.", zawiera sprzeciw wobec zmian wprowadzonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy i zatwierdzonych uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr [...]z dnia [...] r. obowiązującym od [...] r. Autorka pisma kwestionuje m.in. zapisy planu ograniczające możliwość budowy i remontów kapitalnych budynków tylko do obiektów w istniejącej zabudowie zagrodowej w przypadkach uzasadnionych potrzebami produkcji rolnej i dla członków rodziny rolnika, dotyczące zasad podziału nieruchomości, zbyt szczegółowych wymogów co do kształtu architektonicznego budynków i nakazujących podłączenie istniejącej i projektowanej zabudowy do wodociągów wiejskich. Powyższe ustalenia – według treści pisma – nie zostały przemyślane i naruszają przepisy obowiązujące w okresie podejmowania i publikowania uchwały. Zarzuca się też Wójtowi Gminy, że nie dopełnił swego obowiązku i nie poinformował mieszkańców gminy o zmianach wprowadzonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie przekazał też integralnej części planu, tj. map, do powiatu i województwa. Drugie pismo zawiera podpisy 29 osób, które stwierdzają, że nie były poinformowane o wprowadzeniu zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Plan ten uznają one za niezgodny z Konstytucją oraz obowiązującym prawem budowlanym. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Stwierdzono nadto, że podnoszone przez skarżącą kwestie społeczne wykraczają poza zakres działania organów administracji architektoniczno-budowlanej i nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie w niniejszej sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie zostało zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 r., wobec czego na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ podlegała ona rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji zatwierdzony decyzją organu I instancji utrzymaną następnie w mocy przez decyzję zaskarżoną odpowiada wymogom określonym w art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./. Projekt ten posiada niezbędne opinie i uzgodnienia wymagane przepisami szczególnymi. Ponadto zgodnie z wymogami art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę odwód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane i ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z dokumentacji przedmiotowej inwestycji wynika, że jest ona usytuowana na działce Nr [...] która zgodnie z wypisem z rejestru gruntów znajduje się w zarządzie Urzędu Gminy /k. 8 akt adm./. Tytuł prawny wynikający z prawa zarządu stanowi – w myśl art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego – uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodność zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego została potwierdzona ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. Nr [...]o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji drogi gminnej Nr [...]położonej w S. Z akt sprawy nie wynika, by zamierzona inwestycja naruszała granicę działki skarżącej Nr [...]ani by w kwestii tej granicy toczyło się postępowanie przed właściwym organem. W tych warunkach przepis art. 35 ust. 4 Pr. bud. nie pozwalał organowi administracji architektoniczno-budowlanej na odmowne załatwienie wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę. Podnoszone w dołączonych do skargi pismach zarzuty odnoszące się do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają bezpośredniego związku z niniejszą sprawą dotyczącą budowy drogi gminnej. Ponadto ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają charakter przepisów gminnych. Plan ten stanowi więc tzw. prawo miejscowe obowiązujące na terenie, którego dotyczy. Osobom, których interes prawny lub uprawnienie naruszają ustalenia planu, służą odpowiednie środki prawne przewidziane przez procedurę jego sporządzania lub zmiany normowaną przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w sprawie o pozwolenie na budowę kwestionowanie ustaleń planu nie może być przedmiotem rozważań organu administracji. Z powyższych względów należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wobec czego skarga na nią, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw, podlegała oddaleniu z mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.