II SA/Lu 1593/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (spr.), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Maria Filipek, po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi N. G. na decyzję Starosty z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : nadania stopnia awansu zawodowego p o s t a n a w i a Odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] Nr [...] S. B. po rozpatrzeniu wniosku N. G., działając na podstawie art. 9 b ust.4 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. - Karta Nauczyciela (Dz.U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 ze zm.); odmówił nadania stopnia nauczyciela mianowanego. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że do [...] sierpnia 1985 r. strona zatrudniona była w oparciu o mianowanie. Po podpisaniu w dniu [...] września 1985r. z Dyrektorem Zespołu Szkół Rolniczych w L. umowy o pracę zmienił się sposób zatrudnienia, wobec czego strona utraciła już status nauczyciela mianowanego. Pracując na stanowisku wychowawcy internatu, nie posiadała kwalifikacji umożliwiających uzyskanie stopnia nauczyciela mianowanego. Ukończenie Studium Wychowania Przedszkolnego oraz ukończona forma doskonalenia zawodowego (studium przedmiotowo-metodyczne dla kierowników i wychowawców internatu) nie stanowią wymaganych kwalifikacji na stanowisku wychowawcy internatu. W dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych ustaw, strona zatrudniona była w Zespole Szkół Rolniczego Centrum Kształcenia Ustawicznego w L. w pełnym wymiarze godzin, na stanowisku wychowawcy internatu. Ponieważ zatrudniona była na podstawie umowy o pracę, a nie na podstawie mianowania, nie uzyskała aktu mianowania, o którym mowa w art. 7 ust 1 cytowanej ustawy. Na decyzję powyższą skargę sądową złożyła N. G., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu podniosła, że jej sprawa rozpatrywana była już przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt II SA/Lu 1682/00. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy przekazał sprawę do rozpoznania staroście, ten zaś wydał krzywdzącą decyzję, z którą skarżąca nie zgadza się. Sąd zważył, co następuje: Organem prowadzącym Zespół Szkół Rolnicze Centrum Kształcenia Ustawicznego w L. jest Starosta. Organ ten właściwy jest do decyzyjnego nadawania albo odmowy nadawania stopnia awansu zawodowego – nauczyciel mianowany, nauczycielom zatrudnionym w ww. placówce, na podstawie art. 9 b ust. 4 pkt 2 i art. 9 b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (tekst jednolity: Dz.U. z 1997r. Nr 56, poz. 357 ze zm., obecnie tekst jednolity: Dz.U. z 2003r. Nr 118, poz. 1112 ze zm.). W myśl art. 9 b ust. 7 pkt 2 cyt. ustawy, odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnych wydawanych w ww. sprawach rozpatruje organ sprawujący nadzór pedagogiczny, który jest organem wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 31 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (tekst jednolity: Dz.U. 1996r. Nr 67, poz. 329 ze zm.) nadzór pedagogiczny m.in. nad publicznymi szkołami i placówkami sprawuje Kurator oświaty, w imieniu wojewody. Zaskarżona skargą decyzja zawiera zatem błędne pouczenie o prawie do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, bez wyczerpania postępowania odwoławczego. W przedmiotowej sprawie skarga wpłynęła w czasie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). W myśl art. 34 ust.1 tej ustawy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Podobne uregulowanie zawiera art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skoro skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków odwoławczych, przeto skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ostatniej z wymienionych ustaw, w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271). W tych okolicznościach Sąd nie może zbadać legalności zaskarżonej decyzji Starosty. Chociaż strona nie wniosła odwołania od przedmiotowej decyzji, to nastąpiło to bez jej winy na skutek błędnego pouczenia przez organ. Mimo upływu terminu o którym mowa w art. 129 § 1 k.p.a. możliwe jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, który należy wnieść w terminie określonym w art. 58 § 2 k.p.a. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, należy wnieść odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...] 2002 r. Z tych względów należało orzec jak w sentencji.