II SA/Lu 16/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie NSA Witold Falczyński, Bogusław Wiśniewski (spr.)/asesor WSA/, Protokolant Ref.st.Joanna Janiak, po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2004 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu oddala skargę Zaskarżoną decyzją Wojewoda uchylił decyzję Starosty z dnia [...] października 2002r znak [...] udzielającą M.B. pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanej wiaty garażowej na działkach 179/2 i 179/3 położonych w miejscowości J. i odmówił wydania powyższego pozwolenia. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Starosty, według którego podstawą pozytywnej decyzji było przedłożenie przez inwestora niezbędnych dokumentów określonych w art.58 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane ..Podkreślono ponadto, iż wiata nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy przeznaczającego teren na którym znajduje się wiata pod zabudowę zagrodowa, jednorodzinną i usługi. Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji złożone przez Z.S. organ odwoławczy zakwestionował tezę o spełnieniu przez inwestora wymagań dotyczących usytuowania budynku względem sąsiedniej nieruchomości. Formułując pogląd o konieczności zachowania przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Wojewoda uznał, iż w sprawie doszło do ich naruszenia. Zgodnie z § 12 ust.6 Rozporządzenia dopuszcza się usytuowanie budynków w odległości mniejszej niż 3m dla budynków zwróconych do granicy ścianą bez otworów, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy zagospodarowania działki zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w Rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudowa, a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Z akt sprawy wynika, iż wiata garażowa zlokalizowana jest w odległości 1,3 m od granicy działki sąsiedniej nr.179/1.Jej lokalizacja nie spełnia zatem wymagań powołanych przepisów. Zdaniem Wojewody organ I instancji nie wypełnił dyspozycji wynikających z przepisu art.58 i 59 ust.1 prawa budowlanego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.B. dowodził, iż budynek nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia ani zagrożenia przeciwpożarowego. Zarówno jego wiata jak i stodoła sąsiada są budynkami murowanymi , a wiata posiada dodatkowo ścianę oddzielenia pożarowego. Wskazał na naruszenie prawa przez Z.S. , który własne budynki wybudował bezpośrednio przy granicy działki. W ocenie skarżącego za udzieleniem zezwolenia na użytkowanie budynku przemawiają także zasady współżycia społecznego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga jest pozbawiona podstaw. Możliwość wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w warunkach wynikających z art.49 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane ( tekst.jedn. Dz.U z 2000r Nr 106 poz.1126 ze zmianami ) wynika z oceny złożonej przez właściciela budynku inwentaryzacji powykonawczej, ekspertyzy technicznej potwierdzającej przydatność obiektu do użytkowania oraz oświadczeń organów wymienionych w art.56 prawa budowlanego o czym stanowi art.58 . W postępowaniu tym nie jest wyłączone badanie zgodności wykonanego obiektu budowlanego także z przepisami ,obowiązującymi normami i zasadami wiedzy technicznej, co wprost wynika z treści art.5 ust.1 prawa budowlanego. W wyroku z dnia 3 września 2003r ( Sygn. akt III RW 101/ 02) Sąd Najwyższy przypomniał o bezwzględnym charakterze przepisów prawa budowlanego w tym przepisów techniczno – budowlanych. Oznacza to , iż w każdym przypadku ich naruszenia właściwe organy zobowiązane są stosować określone sankcje. Wnioski do jakich doszedł Wojewoda analizując dokumenty przedstawione przez skarżącego z których wynika odstępstwo od nakazu zachowania odległości budynku minimum 1,5 m od granicy z działką sąsiednią , należało uznać zatem za prawidłowe. Brak jest podstaw, aby odmiennego stanowiska upatrywać w podnoszonym w skardze naruszeniu granicy przez Z.S. Okoliczność ta nie była podnoszona w toku postępowania administracyjnego co uprawniało organy orzekające w sprawie do uwzględnienia istniejącego stanu faktycznego i prawnego. Biorąc pod uwagę wskazany wyżej charakter przepisów prawa budowlanego nie można też skutecznie powoływać się na zasady współżycia społecznego jako przesłanki uwzględnienia wniosku skarżącego . Klauzula ta statuowana w art.5 k.c nie może być stosowana do uprawnień i obowiązków normowanych przepisami prawa administracyjnego. Zasady współżycia społecznego muszą być uwzględnione tylko wówczas, gdy tak stanowią przepisy będące materialnoprawną podstawą decyzji ( por .wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1987 r ( sygn. akt I SA 177 / 87 ONSA 1987 Nr.2 poz.88 ) Wobec powyższego w oparciu o art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr.153 poz. 1270 ) skargę należało oddalić.