II SA/Lu 16/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 maja 2016 r. sprawy ze skargi Ł. K., S.K. i E.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Sygn. akt II SA/Lu [...] U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] Wojewoda – po rozpatrzeniu odwołania E. K., S. K. i Ł. K. od decyzji nr [...] Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. i A. małż. R. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego (kat. III) na działce nr ewid. [...] (ark. 42) położonej przy ul. [...] w B. – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił następująco okoliczności faktyczne i prawne sprawy: W dniu [...] lipca 2015 r. K. i A. małż. R. wystąpili do Starostwa Powiatowego w B. z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w B.. Inwestorzy do wniosku dołączyli oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 4 egzemplarze projektu budowlanego sporządzone przez projektanta posiadającego stosowne uprawnienia budowlane oraz ekspertyzę techniczną. W piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. Starostwo Powiatowe w B. zawiadomiło strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę ww. budynku. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie Ł. K., E. K. i S. K. (współwłaściciele działki nr ewid. [...], bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji) w dniu [...] sierpnia 2015 r. (data wpływu) złożyli do organu pierwszej instancji pismo zawierające zastrzeżenia odnośnie planowanej budowy. Autorzy pisma zakwestionowali usytuowanie i wysokość projektowanego budynku gospodarczego. Ponadto wskazali, iż będzie on negatywnie oddziaływał na otoczenie poprzez zacienienie pomieszczeń znajdujących na pierwszej i drugiej kondygnacji budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2015 r. Starosta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom wnioskowanego pozwolenia na budowę, stwierdzając m.in., że usytuowanie budynku gospodarczego w granicy działki sąsiedniej jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, bowiem działka inwestora posiada szerokość 13,50 m. Przepis § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej E. i S. małż. K. oraz Ł. K. zarzucili naruszenie następujących przepisów: 1. art. 7, art. 77 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nienależyte zgromadzenie materiału dowodowego w sprawie oraz niewłaściwą ocenę już zgromadzonego materiału dowodowego; 2. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "d" pkt 9 ustawy Prawo budowlane; 3. § 6 oraz § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 4. art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 5. § 4, § 9, § 11 uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w osiedlu "O." w B.. Rozpatrując odwołanie L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Odnośnie pierwszego z podniesionych przez odwołujących zarzutów wskazał, że organ pierwszej instancji na każdym etapie postępowania zapewniał stronom dostęp do akt sprawy i możliwość wypowiadania się co do zebranych materiałów dowodowych. Odwołujący skorzystali z tego prawa i w dniu [...] sierpnia 2015 r. złożyli swoje zastrzeżenia odnośnie projektowanej inwestycji. Samo złożenie zastrzeżeń do projektu budowlanego – jak wyjaśnił organ odwoławczy – nie musi jednak oznaczać konieczności uznania ich przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Zdaniem organu drugiej instancji również zarzuty dotyczące naruszenia art. 107 k.p.a. nie znajdują podstaw do uwzględnienia. Dokonując oceny materiału dowodowego organ pierwszej instancji wskazał bowiem szczegółowo, na jakich artykułach się oparł oraz uzasadnił swoje wybory. Za bezzasadny organ odwoławczy uznał także zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "d" ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane. Stwierdził bowiem, iż brak jest podstaw do uznania, że budowa budynku gospodarczego wznoszonego w technologii tradycyjnej z bloczków gazobetonowych, przekrytego dachem jednospadowym z blachodachówki, niewyposażonego w urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, może naruszać warunki higieniczne i zdrowotne w swoim obszarze oddziaływania. Ponadto teren działki, na której projektowany jest budynek gospodarczy, nie został wpisany na listę obszarów objętych formami ochrony przyrody określonymi w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia [...] kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Przedmiotowy budynek nie będzie również źródłem emisji substancji lub energii określonych w art. 3 pkt 4 ustawy z dnia [...] kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (j. t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.). Biorąc pod uwagę powyższe organ drugiej instancji uznał, że trudno zgodzić się z opinią odwołujących, jakoby projektowany budynek mógł naruszać warunki ochrony środowiska. Podobne wnioski płyną z zastrzeżeń odwołujących dotyczących naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane tj. poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Odnosząc się do argumentu dotyczącego zacieniania budynku mieszkalnego odwołujących organ odwoławczy wskazał, że projektowany budynek gospodarczy, o wysokości kalenicy 6,34 m, będzie oddalony od wspomnianego budynku mieszkalnego o ok. 8 m. Biorąc pod uwagę najbardziej niekorzystny przypadek, w którym dolna krawędź najniżej położonych okien budynku przesłanianego znajdowałaby się przy powierzchni gruntu, projektowany budynek gospodarczy będzie i tak niższy o 1,66 m od dopuszczalnej – w świetle § 13 ust. 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – wysokości budynku w tym miejscu na działce inwestora. Według oceny organu drugiej instancji również kolejny zarzut odwołujących, dotyczący naruszenia § 6 i § 12 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia, nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ma bowiem podstaw do kwestionowania wysokości budynku określonej przez projektanta, który – jak wynika z zaświadczenia dołączonego do projektu budowlanego - jest członkiem L. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że wprawdzie przepis § 12 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia ogranicza możliwość sytuowania budynków przy granicy działki w zabudowie jednorodzinnej, gdy będą one przylegały ścianami, a ich długość i wysokość nie będzie większa w pasie o szerokości 3 m, jednak tylko w sytuacji, gdy o możliwości budowy w granicy działki nie rozstrzyga plan miejscowy, ani decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W analizowanej sprawie taka sytuacja nie ma natomiast miejsca. Obowiązujący na terenie planowanej inwestycji plan miejscowy, pozwalając na realizację budynków w granicy działki, ogranicza ich wielkość jedynie poprzez określenie powierzchni zabudowy, wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej, wskaźnika intensywności zabudowy działki, maksymalnej wysokości budynku oraz rodzaju dachu (§ 11 miejscowego planu). Organ odwoławczy wyraził zatem stanowisko że planowana lokalizacja spornego budynku bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią jest dopuszczalna zarówno z uwagi na treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i na treść przepisów rozporządzenia. Ponadto jest to najbardziej zasadna lokalizacja ze względu na dotychczasowe zagospodarowanie działek. Jako niezasadny organ odwoławczy ocenił także zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ przyjął, że zarzut ten należy rozpatrywać łącznie z zarzutem naruszenia § 4, § 9 i § 11 uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w osiedlu "O." w B. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2009 r. Nr [...], poz. 1919). Organ wyjaśnił, że przywołane przez odwołujących przepisy dotykają materii odczuć estetycznych związanych z prawidłowym kształtowaniem układów przestrzennych. Zarówno plan miejscowy jak i powoływane wyżej rozporządzenie zezwalają natomiast na budowę na działce inwestorów budynku gospodarczego. Podsumowując Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, ze organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, czym w zupełności wypełnił obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie wydanej decyzji - w ocenie organu odwoławczego - odpowiada normie art. 107 § 3 k.p.a., zaś przedstawiona przez organ pierwszej instancji argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów zasługują na uwzględnienie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję ostateczną wnieśli Ł. K., E. K. i S. K.. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie: 1. art. 32 i art. 64 Konstytucji RP, art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, art. 25 ust. 1 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i art. 17 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, poprzez naruszenie prawa do swojego mieszkania, bezprawną ingerencję w życie prywatne, rodzinne i dom, w szczególności prawo do stopy życiowej zapewniającej zdrowie i dobrobyt oraz komfortowe mieszkanie; 2. art. 7, art. 8, art. 13, art. 75 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależyte zgromadzenie materiału dowodowego, polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, kierując się zasadą ugodowego załatwiania spraw, co w oparciu o spójne i logiczne zasady rozumowania oraz w oparciu o doświadczenie życiowe prowadzi do przekonania, iż zaskarżona decyzja jest rażąco niesprawiedliwa; 3. art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez udzielenie pozwolenia na budowę w oparciu o projekt budowlany, który nie czyni zadość dyspozycji zawartej w ww. przepisie, tj. poprzez niespełnienie przezeń odpowiedniego usytuowania na działce budowlanej, w tym również nieposzanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, 4. § 4 ust. 1 pkt 1, § 9 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i "c", § 11 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w osiedlu "O." w B. (Dz. Urz. Woj. L. . Z 2009 r. nr [...], poz. 1919) poprzez naruszenie ogólnej dyrektywy wypływającej z ww. aktu, tj. niezapewnienie możliwości zrównoważonego rozwoju obszaru z zachowaniem jego walorów architektonicznych i krajobrazowych oraz ukształtowaniem struktury funkcjonalno-przestrzennej zgodnie z wymogami ładu przestrzennego; 5. art. 5, art. 143 i art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez nadużycie prawa podmiotowego, będącego sprzecznym z zasadami współżycia społecznego i społeczno- gospodarczym przeznaczeniem nieruchomości. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o "uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji". W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinęli argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Podkreślili, że realizacja zaprojektowanego budynku spowoduje negatywne skutki dla niezakłóconego korzystania przez ich rodzinę z istniejących już budynków, w szczególności zaś z salonu i budynku mieszkalnego, które znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowego budynku. Zgodnie zaś z poglądem judykatury, rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy z sąsiednią nieruchomością lub w zbliżeniu do tej granicy, organ administracji publicznej powinien uwzględnić konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron i ochrony własności (art. 32 i 64 Konstytucji RP), jak również przepis art. 144 k.c. Skarżący stwierdzili także, iż wskutek nienależytego zbadania sprawy doszło do naruszenia istniejących wymagań ładu przestrzennego, w szczególności zaś urbanistyki i architektury oraz walorów architektonicznych i krajobrazowych, które tworzą harmonijną całość oraz winny uwzględniać w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne, a także przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy. W ocenie autorów skargi, w przypadku terenu objętego udzielonym pozwoleniem na budowę wolność zabudowy jest ograniczona. Skarżący podkreślili, że w świetle § 11 ust. 1 pkt 1 i 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na terenie tym obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów o funkcjach uciążliwych, pogarszających standard życia i zamieszkania, w tym budynków inwentarskich i wszelkich przedsięwzięć znacząco oddziałujących na środowisko. Jednocześnie w punkcie drugim plan ten jasno określa, iż budynki gospodarcze, garaże i budynki usługowe winny być obiektami wolno stojącymi, jednokondygnacyjnymi. Zdaniem skarżących zaprojektowany budynek z całą stanowczością nie odpowiada zatem wymogom i zamierzeniom wypływającym z obowiązującego lokalnego planu zagospodarowania, naruszając go. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przedmiotem przeprowadzonego w rozpoznawanej sprawie postępowania administracyjnego było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie K. i A. małż. R. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w B.. W świetle art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., dalej jako "Pr. bud.") zasadą jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Tryb postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę określają przepisy art. 32 - 35 Pr. bud. W myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 cyt. ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie, a ponadto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 33 ust. 2 Pr. bud. do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę należy dołączyć: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (o wpisie autora projektu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego), aktualnym na dzień opracowania projektu; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. wynika, że podstawowym obowiązkiem organu administracji architektoniczno – budowlanej w sprawach o pozwolenie na budowę jest sprawdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, o ile taki obowiązuje na obszarze objętym wnioskiem o wydanie tego pozwolenia, bądź z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.). Jak wynika z akt sprawy, wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę spornego budynku gospodarczego, złożony w dniu [...] lipca 2015 r. przez K. i A. małż. R., spełniał powyższe wymogi. Inwestorzy załączyli do niego stosowne oświadczenia o prawie do dysponowania działką nr ewid. [...] na cele budowlane (wynikającym z prawa własności). Przedłożyli również 4 egzemplarze projektu budowlanego, sporządzonego przez uprawnionego projektanta, będącego członkiem L. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, co potwierdza załączone do projektu zaświadczenie nr [...] (k. 5 projektu budowlanego). W sprawie bezspornym pozostaje, że inwestowana działka położona jest na obszarze objętym postanowieniami uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w osiedlu "O." w B. (Dz. Urz. Woj. L. . z 2009 r. Nr [...], poz. 1919). Inwestorzy byli zatem zwolnieni z obowiązku przedłożenia ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie – w świetle dyspozycji art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...) – nie wymagało także przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, albowiem z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71) a contrario wynika, że budowa budynku gospodarczego nie należy do przedsięwzięć zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko. W ocenie Sądu organy architektoniczno-budowlane obu instancji, oceniając przedłożoną przez inwestorów dokumentację, zasadnie uznały, że planowana inwestycja nie narusza postanowień ww. planu miejscowego. Z treści tego aktu wynika, że inwestowana działka nr [...] położona jest na obszarze przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną, w obrębie którego zabudowę działek – jak wynika wprost z § 11 ust. 2 pkt 1 powołanej uchwały – mogą stanowić m.in. budynki gospodarcze. Co więcej, tego rodzaju obiekty mogą być lokalizowane bezpośrednio przy granicy działek, jako zespolone lub bliźniacze (§ 11 ust. 2 pkt 8 planu), zatem również okoliczność, iż sporny budynek został zaprojektowany bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] (w taki sposób, iż ma on przylegać do ściany budynku gospodarczego zlokalizowanego na terenie działki nr [...]), nie świadczy o naruszeniu postanowień planu. O dopuszczalności takiej lokalizacji spornego obiektu dodatkowo przesądza dyspozycja § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm., dalej jako "rozporządzenie"), w świetle którego w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Z akt sprawy wynika bowiem, że działka nr [...] ma szerokość 13,5 m, zaś projektowany budynek w ścianie bezpośrednio przylegającej do granicy działki skarżących ma być pozbawiony otworów okiennych lub drzwiowych. Projektowana inwestycja – wbrew przekonaniu skarżących – nie koliduje również z przepisami § 4 ust. 1 pkt 1 i § 9 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i "c" planu miejscowego. Przywołane przepisy określają bowiem wyłącznie w sposób ogólny odpowiednio cel regulacji zawartych w ustaleniach i rysunku planu oraz nadrzędne zadania w ramach kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów. Nie sposób z nich wywieść zakazu realizacji w ramach zabudowy jednorodzinnej spornego budynku gospodarczego. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że przy interpretacji zapisów planu miejscowego należy mieć na uwadze, iż wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający, tj. bardziej ograniczający prawo własności niż wynika to z literalnego ich brzmienia. Trzeba bowiem pamiętać o tym, że według art. 4 Pr. bud. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (por. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 25 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Po 179/13 – dostępny w CBOSA). Prawidłowe jest również stanowisko organów w zakresie uznania za bezzasadne zarzutów strony skarżącej odnośnie wysokości projektowanego budynku, powodującej – w ich ocenie – nadmierne zacieniania budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Przypomnieć należy, że wysokość kalenicy przedmiotowego budynku ma wynosić 6,34 m, zaś jego odległość od budynku mieszkalnego skarżących wynosi ok. 8 m. Organy prawidłowo ustaliły, że w tej sytuacji zachowane pozostają wymogi dotyczące zapewnienia pomieszczeniom przeznaczonymi na pobyt ludzi naturalnego oświetlenia, określone w § 13 rozporządzenia, w świetle których projektowany budynek w danym miejscu mógłby być nawet wyższy o 1,66 m. W świetle powyższych rozważań należy uznać, że realizacja spornego budynku gospodarczego w sposób określony w przedłożonym przez K. i A. małż. R. projekcie budowlanym, nie narusza ani przepisów techniczno-budowlanych, ani też postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji nie sposób też przyjąć, by wskutek udzielenia inwestorom wnioskowanego pozwolenia doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich (skarżących). Podkreślić bowiem należy, że zasada poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, wyrażona w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud., podlega ograniczeniom wynikającym właśnie m.in. z przepisów ustawy Prawo budowlane. Nie można bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w Prawie budowlanym nie może zatem oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Jeżeli przepisy prawa zezwalają właścicielowi na określony sposób korzystania z nieruchomości, to właściciele innych nieruchomości nie mogą, powołując się na własne prawo własności, dążyć do ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości właściciela (por. wyroki NSA: z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 436/07, z dnia 28 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 551/12 – dostępne w CBOSA). Podsumowując stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie inwestorzy spełnili niezbędne warunki uzyskania wnioskowanego pozwolenia na budowę, a wobec tego organy architektoniczno-budowlane nie mogły odmówić wydania decyzji w tym przedmiocie (art. 35 ust. 4 Pr. bud.). Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz.270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.